Ο Μανώλης Γαλιάτσος είναι ένας συνθέτης - μα και άνθρωπος- λίαν ιδιοσυγκρασιακός. Κάποιοι μπορεί να έλεγαν ακόμα και ιδιόρρυθμος από κάθε πλευρά και αυτό είναι εύκολο να το διαπιστώσει κανείς. Από τις συνειδητές του επιλογές μιας υπέρμετρης σεμνότητας που τον κάνει σχεδόν «αόρατο» για τη δημοσιότητα και την πεισματική του άρνηση/θέση ζωής όχι μόνο να δίνει συναυλίες, αλλά ακόμα και να παραχωρήσει την άδεια να ακουστεί έστω και μια νότα του ζωντανά μέχρι την ποσοτική διάσταση (σε καιρούς πλήρους κατάρρευσης της διεθνούς και ακόμα περισσότερο της ελληνικής δισκογραφίας επιμένει να κυκλοφορεί έναν δίσκο κάθε χρόνο, πληρώνοντας ο ίδιος όλο το κόστος της παραγωγής του!) και τη φύση του έργου του καταδεικνύουν έναν δημιουργό που έχει την τόλμη αλλά και το κουράγιο να χαράσσει μια αταλάντευτα προσωπική διαδρομή μέσα στο εγχώριο μουσικό γίγνεσθαι. Όσον αφορά μάλιστα την παραγωγικότητά του, αυτή τη φορά υπερέβη εαυτόν, καθώς πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησε ταυτόχρονα (!) τον δέκατο τρίτο και τον δέκατο τέταρτο δίσκο του, αντίστοιχα τα «Η Θερμότητα Των Πραγμάτων» και «Τρέξε Σαν Σφαίρα».
Αμφότερα συνεχίζουν στην κατεύθυνση που πήρε η δουλειά του μετά την καμπή που ακολούθησε τον έκτο δίσκο του, όταν εγκατέλειψε την τραγουδοποιία, την οποία ασκούσε ώς τότε, για να στραφεί στην ορχηστρική μουσική, αλλά κατά τα άλλα έχουν απολύτως διακριτές διάφορες. Το «Η Θερμότητα Των Πραγμάτων» κατά μιαν έννοια «προεκτείνει» το περσινό «Ανεπαίσθητες Αποκλίσεις», αλλά αυτή τη φορά η πηγαία μελωδικότητά του δεν παραμένει σε «υπόγειες» και διερευνητικές ατραπούς, αλλά εκφράζει την ομορφιά της πολύ πιο άμεσα και ελεύθερα, τόσο ώστε να είναι πιο προσιτή στο ευρύτερο κοινό. Αν όμως το «Η Θερμότητα Των Πραγμάτων» φέρνει λίγο στο νου -περισσότερο ως μεθοδολογία παρά σαν ύφος- μια ελληνική εκδοχή του σπουδαίου Σκότου συνθέτη κινηματογραφικής και ορχηστρικής μουσικής Craig Armstrong, το «Τρέξε Σαν Σφαίρα» δίνει μια άλλη έκφανση της τεχνοτροπίας του Μανώλη Γαλιάτσου.
Το CD αυτό επί της ουσίας αποτελεί το δεύτερο μέρος μίας παλαιότερης δουλειάς του, του «Άφοβοι - Έφηβοι» του 2010, η οποία «είχε γραφτεί με αφορμή τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του '08 και την εξέγερση των νέων που επακολούθησε», αποτυπώνοντας την εξέλιξη της γενιάς των τότε εξεγερμένων έφηβων έξι χρόνια αργότερα. Είναι επόμενο λοιπόν σε αυτή την περίπτωση τα ρυθμικά «άγκιστρα» να γίνονται πολύ πιο οξεία, η ένταση να εξωτερικεύεται πολύ περισσότερο και τα κομμάτια να αποκτούν μια -τηρουμένων των αναλογιών- ροκ δυναμική, συνάδοντας έτσι ιδανικά με τη φορτισμένη συγκυρία και το υπέρ της Αριστεράς κλίμα των προηγούμενων προεκλογικών ημερών, αλλά και των εξελίξεων που ήδη κυοφορούνται.
Συνοπτικά και οι δύο δίσκοι αποτελούν ακόμα ένα εξαιρετικό δείγμα της δουλειάς ενός μουσικού που είναι στο έπακρο προκλητικός, αλλά με τον καλύτερο τρόπο, πριν και πάνω απ' όλα -αν όχι μόνο...- απέναντι στον δημιουργικό εαυτό του και στα όρια τα οποία εκείνος του θέτει!
Μ.Ε.
