Αν και οι A Victim Of Society σχηματίστηκαν μόλις το '11 με το πρόσφατο ντεμπούτο album τους «Distractions» (κυκλοφορεί από την γνωστή ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Inner Ear) ήρθαν για να ταράξουν τα – σε μεγάλο βαθμό λιμνάζοντα τα τελευταία χρόνια - νερά του ελληνικού rock. Αν και τα μόνα «φυσικά» όργανα που χρησιμοποιεί το δίδυμο των Βαγγέλη Μακρή και Φώτη Ντούσκα είναι οι ηλεκτρικές κιθάρες τις οποίες παίζουν αμφότεροι είναι αρκετά για να διατρέξουν ένα μεγάλο μέρος της rock Ιστορίας, οι λούπες και τα samples τους αγκαλιάζουν ιδιώματα όπως το post punk, το dark wave και την πρώιμη και πιο πειραματική electronica της δεκαετίας του '80 ενώ ο «κλειστοφοβικός», συχνά ακόμα και...απειλητικός ήχος τους συμπληρώνεται ιδανικά από την ερμηνεία του πρώτου ο οποίος ολοφάνερα όχι μόνο κατέχει καλά την αγγλική γλώσσα αλλά και γνωρίζει πως να την χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά μα και ευρηματικά ως εκφραστικό μέσο. Μας εξήγησαν πρόθυμα και με πάθος τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει καθένα μας «θύμα της κοινωνίας» αλλά και το πώς μπορούμε να αποφύγουμε ή και να ξεφύγουμε από αυτή την τόσο δυσάρεστη κατάσταση!
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
*Είχατε και οι δύο κάποιες προηγούμενες μουσικές διαδρομές ή ξαφνικά ήρθατε από το πουθενά και σχηματίσατε τους A Victim Of Society;
Είχαμε υπάρξει μαζί ξανά σε ένα συγκρότημα αλλά τότε δεν πήγαμε μακριά....Ημασταν πολυμελής πάντα και δεν υπήρχε κοινός σκοπός οπότε είχαμε δυσκολίες στο συντονισμό και μιαν ημέρα απλά είπαμε «τέλος». Μετά από περίπου ένα χρόνο ανεβάσαμε στο Internet το «Fake Friends» και αυτή ήταν η αρχή των A Victim Of Society.
*Ποιος είναι αλήθεια «θύμα της κοινωνίας», εσείς οι ίδιοι ή κάποιοι άλλοι και γιατί;
Το όνομά μας είναι «δανεισμένο» από τον ομώνυμο πίνακα του George Grosz και βασίζεται περισσότερο στα αντιπολεμικά μηνύματα του παρά σε μια κυριολεκτική μετάφραση του τίτλου του. Στην πορεία του χρόνου αποδείχθηκε πιο επίκαιρο απ' όσο το είχαμε στο μυαλό μας. Κατά αναλογία με τον πίνακα για εμάς το «θύμα της κοινωνίας» αναφέρεται σε όλους - όπως τα θύματα του πολέμου τα οποία ενέπνευσαν τον πίνακα - και την διαχρονικότητά του διαπιστώνουμε και σήμερα, σχεδόν εκατό χρόνια μετά την δημιουργία του.
*Αν και αμφότεροι είστε κιθαρίστες ο ήχος σας έχει πάρα πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία. Πώς προέκυψαν και γιατί δεν ακολουθήσατε την κλασική και πεπατημένη λύση του να συμπληρώσετε την σύνθεση σας με μπάσο και ντραμς;
Θέλουμε όλα τα κομμάτια μας να έχουν μια αίσθηση κλειστοφοβίας και επαναληπτικότητας και επιπλέον, επειδή δεν ξεκινήσαμε σαν μια συμβατική μπάντα που αποτελείται από τέσσερα ή πέντε άτομα αλλά ως ένα project δύο ανθρώπων, είχαμε την ελευθερία να το κάνουμε όπως θέλουμε. Ακριβώς λοιπόν επειδή θέλαμε να έχουμε ηλεκτρονικά στοιχεία και να ξεφύγουμε από την καθιερωμένη δομή μιας μπάντας ακολουθήσαμε συνειδητά την...μη πεπατημένη οδό!
*Ποιες θα λέγατε ότι είναι οι κυριότερες αναφορές σας, τόσον ως είδη του rock όσο και σαν μεμονωμένα ονόματα; Και πώς τα πάτε συγκεκριμένα με την ψυχεδέλεια;
Μας αρέσει να δουλεύουμε με κομμάτια μεγάλης διάρκειας. Η κλιμάκωση των δυναμικών αλλά με μια επαναληπτική δομή χαρακτηρίζουν την μουσική μας, συνεπώς ταυτιζόμαστε σίγουρα με κάποιες μορφές του kraut rock, του garage αλλά και με την shoegaze σκηνή. Ο συνδυασμός αυτών των στοιχείων για εμάς είναι ψυχεδέλεια, τουλάχιστον η δική μας εκδοχή για αυτήν.
*Ποιος ή ποιοι σας έχουν επηρεάσει περισσότερο φωνητικά;
Ο Jeffrey Lee Pierce, ο ηγέτης των Gun Club, έχει σημαδέψει αρκετό κόσμο και μαζί και εμάς. Επίσης ο Kurt Cobain έχει συμβάλλει αρκετά, κυρίως σε θέμα χροιάς αλλά και ο Devendra Banhart με το «τρέμολο» της φωνής του.
*Υπάρχουν άλλα ελληνικά γκρουπ με τα οποία να αισθάνεστε ότι βρίσκεστε περισσότερο ή λιγότερο κοντά και, αν ναι, ποια είναι αυτά;
Όσον αφορά στον ήχο και την γενικότερη αισθητική έχουμε κοινά στοιχεία με τους Mechanimal και τους Psychedelic Trips To Death, η λογική με την οποία γράφουμε τα τραγούδια μας αλλά και η ερμηνεία στις ζωντανές εμφανίσεις μας είναι παρόμοια με την δική τους. Από την άλλη όμως η ενασχόληση με την μουσική τα τελευταία χρόνια μας έκανε να αισθανόμαστε πολύ κοντά σε κάθε μπάντα που παίζει μουσική στην Ελλάδα σήμερα γιατί όλοι μοιραζόμαστε κάποια κοινά βιώματα, κυρίως αναφορικά με τις εμπειρίες μας από την μουσική.
*Γενικότερα πιστεύετε ότι το ύφος σας παραπέμπει και ανήκει περισσότερο στο παρελθόν ή στο σήμερα;
Δεν νομίζουμε ότι κάποιος ακούγοντας τα κομμάτια μας θα έλεγε ότι πρόκειται για παλαιά παραγωγή και με μέσα του παρελθόντος. Οι ήχοι που χρησιμοποιούμε βέβαια προέρχονται από το παρελθόν - λόγω των επιρροών μας - αλλά τους έχουμε προσαρμόσει στο παρόν.
*Πόσο εύκολο είναι να αποδίδετε τον ήχο του δίσκου σας στην σκηνή ως ντουέτο και ιδιαίτερα με το συγκεκριμένο line up;
Εύκολο δεν είναι, παρ' ότι κάποιοι μπορεί να πιστεύουν το αντίθετο είναι αρκετά δύσκολο. Από την στιγμή που γράφουμε ένα τραγούδι θέλουμε ό,τι ηχογραφούμε στο στούντιο να μπορεί να αποδοθεί όσο πιο «ζωντανά» γίνεται από δύο κιθάρες και μία φωνή, και αυτό κάναμε και στο «Distractions». Στην σκηνή είναι ακόμα πιο δύσκολο γιατί πρέπει να «γεμίζεις» τον χώρο αλλά και τον ήχο που συνήθως γεμίζουν περισσότεροι μουσικοί οπότε έχουμε ακόμα μεγαλύτερο φορτίο.
*Ποιες είναι αυτές οι «διασπάσεις της προσοχής», ποιου/ων την προσοχή αποσπούν και γιατί;
Ο τίτλος του album ταυτόχρονα είναι και μια περιγραφή του για εμάς τους ίδιους. Μας έκανε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητά μας και ασχολούμαστε με την μουσική ακριβώς για αυτό τον λόγο! Όταν γράφεις τραγούδια μπορείς να δημιουργήσεις μια ολόκληρη ιστορία σε μιαν «άλλη», διαφορετική από την καθημερινή πραγματικότητα. Και αυτό κάναμε γράφοντας τον δίσκο...
*Οι στίχοι σας είναι περισσότερο προσωπικοί/βιωματικοί, «μυθοπλαστικοί» ή κοινωνικοί;
Είναι όλα όσα ανέφερες, μαζί και ταυτόχρονα! Μας αρέσει οι στίχοι μας να αφηγούνται μια ιστορία που βασίζεται κυρίως σε δικά μας βιώματα αλλά από όλο αυτό συνήθως βγαίνει και ένα «δίδαγμα» που αποκομίσαμε από αυτή την εμπειρία. Το βασικότερο για εμάς είναι κάθε τραγούδι να έχει μια κινηματογραφική αίσθηση, οι στίχοι να «δένουν» με την μουσική ανεξάρτητα με το εκάστοτε θέμα του.
*Κατά την γνώμη σας τόσο το στιχουργικό περιεχόμενο του δίσκου όσο και εσείς οι ίδιοι σαν άνθρωποι είναι αισιόδοξο ή το αντίθετο;
Όπως και η φυσιολογική συμπεριφορά ενός ανθρώπου, τη μια νιώθεις αισιόδοξος και την άλλη όχι, έτσι και ο δίσκος μας έχει τα ανεβοκατεβάσματά του. Από την μια μιλάμε για τα αδιέξοδα και από την άλλη για το ότι, αν πιστεύεις ότι έχεις δίκιο, απλά υποστήριξέ το! Υπάρχει μια κυκλοθυμία στην μουσική μας και, καλώς ή κακώς, έτσι είμαστε και στην ζωή μας...
*Πόσον έχει επηρεάσει την μουσική σας αλλά και τη ζωή σας αυτή η κρίση που διαρκεί για περισσότερο από τέσσερα χρόνια;
Όσο έχει επηρεάσει καθένα...Ζούμε στην Αθήνα και έχουμε βιώσει αρκετά έντονα αυτήν την κατάσταση τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όχι μόνο προσωπικά αλλά και μέσα από την ζωή φίλων και συγγενών. Δυστυχώς όμως η κρίση δεν υπάρχει τέσσερα μόνο χρόνια, στην Ελλάδα υφίσταται για πολλά περισσότερα και δεν είναι μόνον οικονομική αλλά κυρίως κοινωνική. Έτσι δεν γίνεται να μην επηρεάζει και την μουσική που γράφουμε, ακόμα και αν έχουμε επιλέξει να μην την έχουμε ως άμεσο στιχουργικό θέμα.
*Βλέπετε κάποια διέξοδο από την κρίση, πολιτική ή όποια άλλη;
Διέξοδος θα βρεθεί με τον έναν τρόπο ή τον άλλο, τουλάχιστον όσων αφορά στο οικονομικό πρόβλημα. Για την κοινωνία μας όμως και το τι θα αφήσουν στην πλάτη μας αυτά τα τελευταία χρόνια είμαστε μάλλον απαισιόδοξοι...
*Και τα σχέδια σας, τα πλέον άμεσα έστω αλλά ίσως και τα πιο μακροχρόνια;
Είμαστε ενθουσιασμένοι που θα πάρουμε μέρος στο εφετινό Plissken Festival, ένα φεστιβάλ που στέκεται υπερήφανα δίπλα σε ανάλογα του εξωτερικού. Στην συνέχεια θα προσπαθήσουμε να κάνουμε όσα περισσότερα live μπορούμε. Μακροχρόνια πάλι απλά θέλουμε να συνεχίσουμε να παίζουμε μουσική για όσο περισσότερο είναι δυνατόν!
Ίσως η πλέον ευγενής φιλοδοξία που μπορεί να έχει μία νέα μπάντα σήμερα, τόσο πολύ ώστε αληθινά να της αξίζει να ευοδωθεί...
