Ο Γιώργος Κεφαλλωνίτης ασχολήθηκε από πολύ μικρός με την μουσική, σύντομα άρχισε να γράφει δικά του τραγούδια, σπούδασε ηχοληψία και μουσική τεχνολογία ώστε να μπορεί να έχει περισσότερο και καλύτερο έλεγχο στην δουλειά του και από το '10 έφτιαξε το δικό του στούντιο αλλά και ίδρυσε μια προσωπική δισκογραφική εταιρεία για να την κυκλοφορεί. Παράλληλα με όλα αυτά ενορχήστρωσε και έκανε την παραγωγή της μουσικής της θεατρικής παράστασης «The Man From Earth» και συμμετείχε ως μουσικός και ενορχηστρωτής στους τελευταίους δίσκους των Μανώλη Φάμελλου (όπως επίσης και σε αρκετές συναυλίες του) και Λόλεκ αλλά μάλλον ήταν η φιλία και στη συνέχεια η σύμπραξη του με τον Ζακ Στεφάνου σε ένα ακουστικό σχήμα αυτή που κυρίως λειτούργησε ως έναυσμα για την υλοποίηση και κυκλοφορία της πρώτης του δουλειάς, ως Γιώργος Περού όμως και όχι με το επώνυμο του. Παράδοξα μάλιστα αν και το «Δύο Κόσμοι» κυκλοφορεί κανονικά σε CD διατίθεται επίσης και για downloading από την Antelma Music του Στάθη Δρογώση με την γνωστή πρακτική της τελευταίας, δηλαδή είτε δωρεάν είτε έναντι συμβολικής τιμής η οποία δεν μπορεί να ξεπερνά τα 10 ευρώ. Όσον αφορά τώρα στο περιεχόμενο του το «Δύο Κόσμοι» αποτελεί ένα καλό πρώτο δείγμα δουλειάς δείχνοντας ένα δημιουργό που μετέρχεται με άνεση και επάρκεια το μεγαλύτερο μέρος του εύρους του «ηλεκτρικού ήχου», συχνά διανθίζοντας τον και με στοιχεία από την ελληνική ή και άλλες μουσικές παραδόσεις ενώ στιχουργικά καθορίζεται από έναν όχι και τόσο κρυμμένο σαρκασμό, κάποτε ακόμα και από μία οργή - που όμως ποτέ δεν εκτρέπεται σε τυφλό μίσος αλλά εκδηλώνεται με αυτοσυγκράτηση και σύνεση – απέναντι όχι τόσο σε κάτι συγκεκριμένο όσο στα τόσα κακώς κείμενα που συσσωρεύονται στην χώρα μας επί πολλά χρόνια και την θλιβερή, αποπνικτική περιρρέουσα ατμόσφαιρα την οποία δημιουργούν. Τις αιτίες και τους λόγους αυτής της οργής όμως μάλλον μπορεί να εξηγήσει καλύτερα ο ίδιος ο Γιώργος Περού...
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Τι ιστορία είναι αυτή με το ψευδώνυμο σου; Το Κεφαλλωνίτης δεν είναι το πιο συνηθισμένο επώνυμο αλλά δεν είναι και κακόηχο ή τόσο παράξενο, γιατί λοιπόν υιοθέτησες ένα άλλο; Και γιατί να αλλάξεις ένα επώνυμο που προέρχεται από ένα τοπωνύμιο της Ελλάδας με το όνομα μίας μακρινής χώρας και μάλιστα της Λατινικής Αμερικής;
Η καταγωγή μου είναι από την Τήνο και το επίθετο μου έχει ρίζες από την Κωνσταντινούπολη αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Μικράς Ασίας. Τα ψευδώνυμα μου άρεσαν ανέκαθεν και πάντα έφτιαχνα παρατσούκλια για τους άλλους και φυσικά υιοθετούσα αυτά που έφτιαχναν για εμένα, συνήθως με βάση το παρουσιαστικό μου. Τα τελευταία δέκα πέντε χρόνια λοιπόν όλοι με φωνάζουν «Περού» επειδή μοιάζω λιγάκι με Ινδιάνο, το έχω συνηθίσει πια, μου άρεσε και το οικειοποιήθηκα από την πρώτη κιόλας στιγμή. Αυτό συνέβη πολλά χρόνια πριν αποφασίσω να ασχοληθώ πιο σοβαρά με την μουσική αλλά φυσικά χρησιμοποιώ παράλληλα και το επώνυμο μου, δεν το θεωρώ κακόηχο ούτε το απαρνιέμαι και σίγουρα θα το δείτε και αυτό σε κάποιο από τα projects που ετοιμάζω στο μέλλον.
Αποφάσισες να σπουδάσεις ηχοληψία και μουσική τεχνολογία για να στηρίξεις και να βοηθήσεις την μουσική σου πορεία ή η ενασχόληση σου με την μουσική ήταν για εσένα ένα ωραίο χόμπι που έγινε σοβαρή και επαγγελματική υπόθεση εξαιτίας των σπουδών σου;
Τίποτα απ τα δύο, ασχολούμαι με ό,τι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον και η σοβαρότητα της προσέγγισης αυξάνεται βαθμιαία όσο πιο βαθιά βουτά κανείς και μοιραία αυξάνουν οι απαιτήσεις. Όταν μάλιστα κινείσαι ανεξάρτητα μαθαίνεις να τα κάνεις σχεδόν όλα μόνος...Δεν έχω νιώσει ποτέ χομπίστας, άλλωστε η μουσική είναι ένα χόμπι πολύ ακριβό και προέρχομαι από σχετικά φτωχή οικογένεια. Απλά μου αρέσει να ενοποιώ αυτά που μαθαίνω και να λειτουργώ συνδυαστικά, ούτε τα πτυχία σημαίνουν κάτι για εμένα, ούτε κανένα είδος πιστοποίησης και όσο για τα χρήματα - πέραν από όσον αφορά στο αυτονόητο για μιαν αξιοπρεπή επιβίωση - δεν με ενδιαφέρουν. Το μόνο που μετρά είναι το αποτέλεσμα και αποτέλεσμα είναι αυτό που αφήνεις πίσω σου. Οι προθέσεις από μόνες τους δεν προσφέρουν τίποτε άξιο προσοχής, τα οράματα και οι ανάγκες είναι αυτά που μας κάνουν καλύτερους και βοηθούν την κοινωνία να προχωρήσει. Η πνευματική εργασία δυστυχώς αντιμετωπίζεται ως χόμπι από την μικροαστική λογική κάποιων ανθρώπων και μάλιστα ως χόμπι «πολυτελείας». Μοναδικές αποδείξεις σοβαρότητας και επαγγελματισμού πρέπει να είναι η συνέπεια και η αφοσίωση σε ότι κάνει καθένας, άλλωστε ο σωστός χαρακτηρισμός είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα και εγώ έχω σκοπό να το εξασκήσω ως λειτούργημα, ακόμα και αν μας θέλει το κράτος ελεύθερους επαγγελματίες και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας σαλτιμπάγκους. Σε έναν αληθινά πολιτισμένο κόσμο οι μουσικοί θα έπρεπε να εξασφαλίζουν τα προς το ζην από τα δικαιώματα των έργων τους έτσι ώστε να μπορούν να παίζουν ζωντανά δωρεάν όπου χρειάζεται, στις ακριτικές περιοχές, στα σχολεία, στις φυλακές, στα γηροκομεία, παντού. Η τέχνη και ειδικά το τραγούδι είναι πολύ σημαντικό στοιχείο παιδείας και μπορεί να προσφέρει κουράγιο, παρηγοριά και ψυχική ανάταση!
Τι άλλο είχες κάνει μουσικά μέχρι την στιγμή που συνάντησες τον Ζακ Στεφάνου και άρχισες να γίνεσαι γνωστός παίζοντας μαζί του;
Έγραφα τραγούδια, αναζητούσα ήχους, προσωπικό ύφος, συνεργάτες...Ξέρεις ότι ένα μεγάλο κομμάτι της δουλειάς μας είναι στην αφάνεια, ο Ζακ λοιπόν απλά μου έδωσε βήμα και με βοήθησε όσον αφορά στις ζωντανές εμφανίσεις γιατί είναι αληθινός φίλος, πίστεψε απ' την αρχή στα τραγούδια μου και είναι γενικά ένας γενναιόδωρος άνθρωπος.
Εκτός φυσικά από ένα πολύ ιδιότυπο, «υπόγειο» χιούμορ ποιο άλλο κοινό στοιχείο έχεις με τον Ζακ Στεφάνου, ποια είναι αυτά που σας συνδέουν μουσικά και δημιουργικά πέραν από την φιλία σας; Γιατί έπρεπε να υπάρχει στο album ένα και μόνο ντουέτο και συγκεκριμένα μαζί του;
Δεν έπρεπε οπωσδήποτε να υπάρχει κάποιο ντουέτο, όμως τελικά υπάρχουν δύο κομμάτια που μοιράστηκα με φίλους. Το συγκεκριμένο το είχα γράψει την εποχή που τον πρωτογνώρισα και επειδή φαντάστηκα αμέσως την φωνή του σε κάποιους στίχους του το είπα, δοκιμάσαμε να κάνουμε ένα demo στο σπίτι του και ήμασταν και οι δυο πολύ ικανοποιημένοι, όλα αυτά αρκετά χρόνια πριν ξεκινήσω τον δίσκο. Εν τω μεταξύ ο Ζακ ετοίμαζε την τελευταία του δουλείιά με την μπάντα του και τον βοήθησα να την ηχογραφήσει και να την κυκλοφορήσει μέσω της εταιρείας μου ανεξάρτητα και ακριβώς όπως το είχε ονειρευτεί. Όλα αυτά και πολλά άλλα μας ενώνουν, τον θαυμάζω για την πιστή του, το θάρρος του και το πηγαίο ταλέντο του και ας μην έχουμε εμφανείς κοινές μουσικές καταβολές, ακούσματα και απόψεις.
Και τι είναι αντίστοιχα αυτό που σε έφερε κοντά αλλά και σε έκανε να συνεργαστείς με τον Μανώλη Φάμελλο μα και τον Λόλεκ, δύο μουσικούς που είναι πολύ διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο;
Ο Μανώλης με έχει βοηθήσει παρά πολύ με πολλούς τρόπους, είναι ένας ολοκληρωμένος δημιουργός που σέβομαι και εκτιμώ και πάντα μαθαίνω από αυτόν.. Το ίδιο ισχύει και για τον Γιάννη (Λόλεκ) με τον όποιον μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες και ανήκουμε στην ίδια γενεά, πιστεύω πως πρόκειται για έναν δημιουργό που έχει να δώσει παρά πολλά τα επόμενα χρόνια.. Αυτό που μας συνδέει όλους είναι η αγάπη μας για το τραγούδι και το μεράκι μας. Αισθάνομαι ευτυχής που έχω την στήριξη σε πολλά επίπεδα και την φιλία αμφοτέρων!
Γιατί ενώ βρήκες το θάρρος να χρηματοδοτήσεις ο ίδιος και να κυκλοφορήσεις μόνος σου τον δίσκο σου κανονικά σε CD τον έδωσες και για (σχεδόν) δωρεάν διανομή σε μιαν εταιρεία όπως η Antelma Music; Και γιατί επέλεξες αυτήν του Στάθη Δρογώση;
Μου αρέσει η κίνηση του Στάθη και θέλω να συμμετέχω στο εγχείρημα του, γνωριζόμαστε πολλά χρόνια και τον εμπιστεύομαι. Δεν φτάνει να μιλάμε μόνο για αλληλεγγύη στα τραγούδια μας, οφείλουμε να αλληλοϋποστηριζόμαστε και να δημιουργούμε μια πιο υγιή σχέση με το κοινό. Παράλληλα όμως εμπιστεύομαι και τον κόσμο που πιστεύω πως έχει το ένστικτο και την κρίση να στηρίξει καινούργιες και ανεξάρτητες παραγωγές, όσο μπορεί βέβαια καθένας, άλλωστε τα έξοδα της παραγωγής είναι πολύ δύσκολο να καλυφτούν από downloads και πώλησης κάποιων αντιτύπων μέσω του Διαδικτύου. Ακόμα όμως και ένα μικρό μέρος του κόστους να καλυφθεί θα είναι μια ικανοποίηση για εμένα και θα με βοηθήσει να ξεκινήσω γρηγορότερα την επομένη δουλειά μου. Εκπτώσεις στην ποιότητα της παραγωγής και γενικότερα πάντως δεν έγιναν ούτε θα γίνουν ποτέ και αυτό είναι κάτι που θέλω να πιστεύω ότι θα συνεκτιμηθεί στην περαιτέρω πορεία μου.
Πόσο δύσκολο είναι αλήθεια για ένα νέο τραγουδοποιό σήμερα να κάνει ένα album και να ντεμπουτάρει δισκογραφικά;
Το δύσκολο δεν είναι να ντεμπουτάρει κανείς αλλά να έχει συνέχεια και να εξελιχθεί μα και να επικοινωνήσει με το ευρύ κοινό. Τα ΜΜΕ έχουν μια αρνητική στάση προς οτιδήποτε νέο, μη δοκιμασμένο η διαφορετικό, δεν εμπιστεύονται και δεν στηρίζουν νέους δημιουργούς και όταν το κάνουν συμβαίνει για λίγο και πολύ επιφανειακά. Γενικότερα λίγοι είναι αντικειμενικοί και ελάχιστοι κάνουν σωστά την δουλειά τους. Ένα ακόμα και μεγαλύτερο στοίχημα για κάθε δημιουργό είναι να κάνει έναν δίσκο που να έχει διάρκεια και να τον αντιπροσωπεύει για αρκετά χρόνια. Αν κάποιος δεν είναι ήδη μέρος του συστήματος και δεν απολαμβάνει την στήριξη των ΜΜΕ η μάχη είναι διαρκής και άνιση. Εκεί ακριβώς βρίσκεται το μυστικό, στο πόσο θα αντέξει κάποιος και πόσο θα επιμείνει...
Θα έλεγες ότι έχεις επηρεαστεί περισσότερο από την διεθνή ή την ελληνική μουσική;
Μου θυμίζεις τις κασέτες που γράφαμε στο γυμνάσιο με ξένα και ελληνικά, ρομαντικές εποχές...Δεν με αφορούν τέτοιοι διαχωρισμοί, η μουσική και η ποίηση λειτουργούν διαχρονικά και διεθνώς και ευτυχώς το αντιλήφθηκα πολύ νωρίς. Είμαι Βαλκάνιος, νησιώτης και έχω μεγαλώσει και ποτιστεί με την μουσική και τα τραγούδια της ανατολικής Μεσογείου και τις ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν την ευρύτερη περιοχή.. Ευτυχώς η μητρική μου γλώσσα είναι βαθιά ποιητική και εύπλαστη και κουβαλά πολλή μουσική και πολλή ζωντάνια. Η μουσική από την άλλη είναι μια «γλώσσα» εξαιρετικά διεισδυτική που ξεπερνά σχεδόν όλα τα εμπόδια της επικοινωνίας. Είναι οι ίδιοι οι δημιουργοί, τα έργα τους και οι παραδόσεις που με επηρεάζουν διαρκώς και αφομοιώνονται στο γράψιμο μου, άσχετα με το από πού κατάγονται και σε ποιαν εποχή έζησαν. Όλα τα ενώνει μια αόρατη και φοβερά ανθεκτική κλωστή!
Είναι η ιδέα μου ή στα τραγούδια σου φαίνεται ότι όχι μόνον αγαπάς ιδιαίτερα τον Φοίβο Δεληβοριά αλλά και έχεις μελετήσει πολύ και σε βάθος την δουλειά του;
Μου αρέσουν όντως τα τραγούδια του αλλά δεν θα έλεγα πως τα έχω μελετήσει ιδιαίτερα..Τον εκτιμώ για πολλούς λογούς και υπάρχουν δημιουργικές στιγμές του που τις έχω ζηλέψει για την αμεσότητα τους. Τα κοινά μας στοιχεία όμως που μπορεί να εντοπίσει ίσως κάποιος μάλλον οφείλονται στο ότι έχουμε πολλά κοινά ακούσματα και επιρροές. Από ένστικτο και μόνον πάντως πιστεύω ότι μια συνεργασία μαζί του θα είχε πολύ ενδιαφέρον!
Σου αρέσει ιδιαίτερα η reggae, η latin ρυθμολογία και γενικά αρκετά «εξωτικά» μουσικά στοιχεία ή μου φαίνεται;
Μου αρέσει γενικότερα ο ρυθμός, δηλαδή το ισχυρότερο σημείο του latin. Δεν θα έλεγα πως έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με αυτά τα είδη, δίνω όμως πολύ έμφαση στο ρυθμικό στοιχείο γιατί πιστεύω ότι η μουσική πρέπει πρωτίστως να μιλάει στο σώμα και θεωρώ μεγάλη έκπτωση την αποσύνδεση της μουσικής και του τραγουδιού από τον χορό και την σωματική έκφραση. Το latin συνδυάζει ενδιαφέρουσα αρμονία, φοβερό ρυθμό που ξεσηκώνει και την απλή, σοφά χτισμένη μελωδία και όλα αυτά το φέρνουν πολύ κοντά στην μουσική παράδοση της Mεσογείου.
Τα ερωτικά σου τραγούδια – που είναι μάλλον και τα περισσότερα – είναι ιδιαίτερα και ασυνήθιστα «σκληρά», το γεγονός αυτό οφείλεται στην εποχή, τις συνθήκες και την συνολική ατμόσφαιρα που είναι ιδιαίτερα σκοτεινή ή ούτως ή άλλως θα ήταν έτσι, είναι δηλαδή καθαρά θέμα της ψυχοσύνθεσης σου;
Λατρεύω τις αντιθέσεις, τις βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και ιδιαίτερα αποκαλυπτικές. Από τότε που θυμάμαι κάπως έτσι έγραφα και σκεφτόμουν, σίγουρα το περιβάλλον σε βάθος χρόνου διαμορφώνει τέτοιες ανάγκες έκφρασης, ο κόσμος που ζούμε έτσι και αλλιώς είναι γεμάτος αντιθέσεις.. Όσο αφορά στην σκληρότητα φαντάζομαι ότι είναι κομμάτι αυτών των αντιθέσεων και ίσως αποτέλεσμα μιας κάπως πιο «ελεύθερης» χρήσης των λέξεων, μπορεί και να το χρωστώ στον Άκη Πάνου αυτό το χαρακτηριστικό. Δεν θα έλεγα όμως πως τα τραγούδια μου είναι ερωτικά με την έννοια που έχει επικρατήσει, πιστεύω ότι απλά εμπεριέχουν ερωτισμό και αυτό είναι ένα στοιχείο απαραίτητο για να λειτουργήσει το τραγούδι σε βάθος και αποτελεσματικά. Ακόμα και θέματα κοινωνικά, πολιτικά ή ψυχολογικά οφείλουμε να τα προσεγγίζουμε με ερωτισμό, αλλιώς ας γράφαμε άρθρα ή δοκίμια και όχι τραγούδια.. Ποιος άραγε μπορεί να μιλήσει πιο καίρια για τον θάνατο αν όχι αυτός που κυριολεκτικά είναι ερωτευμένος με την ζωή;
Το «Ο Κύριος Υπουργός» είναι απλά ένα χιουμοριστικό τραγουδάκι ή μία σοβαρή και πολύ πιο βαθιά από όσο δίνει την εντύπωση πολιτική σάτιρα; Βρίσκεις να έχει οποιαδήποτε σχέση με ένα πολύ παλαιότερο ανάλογο τραγούδι, το «Ο Πολιτευτής» του Διονύση Σαββόπουλου;
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αλλά ίσως να έχεις δίκιο, το «Ο Πολιτευτής» είναι ένα δυνατό και απόλυτα εύστοχο τραγούδι αν και υπάρχουν πολλά άλλα του Σαββόπουλου που είναι αληθινά αριστουργήματα. Ο Σαββόπουλος είναι από τους πιο ενδιαφέροντες, άρα και «επηρεαστικούς» δημιουργούς της χώρας μας. Παρόλα αυτά το «Τaxman» από το «Revolver» των Beatles πιστεύω είναι ακόμα πιο κοντά υφολογικά στο δικό μου τραγούδι απ' όσο του Σαββόπουλου. Χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω πάντως δεν πρόκειται για ένα απλό χιουμοριστικό τραγούδι, η γελοιογραφία και το τσαλάκωμα κάποιων προτύπων δεν είναι χαβαλές ούτε ανώδυνο, επιφανειακό αστειάκι αλλά αποτέλεσμα παρατήρησης και συνέπειας. Με την ευκαιρία θα ήθελα να πως είμαι πολύ τυχερός που ένας από τους πιο σημαντικούς γελοιογράφους μας, ο Βασίλης Μητρόπουλος ή BAS, μου έκανε την τιμή να «εικονοποιήσει» με τα σκίτσα του τους στίχους μου.
Πώς βιώνεις ο ίδιος, σαν άνθρωπος και νέος μουσικός, αυτή την κρίση που διαρκεί για περισσότερο από τέσσερα χρόνια Γιώργο; Το βαρύ κλίμα που δημιουργεί είχε καμία επίδραση στα τραγούδια του πρώτου δίσκου σου;
Η πραγματική κρίση υπάρχει πολύ περισσότερα χρόνια, απλά τα τελευταία αποδομήθηκαν όλα όσα την κάλυπταν και κουκούλωναν τις θλιβερές της συνέπειες. Η κρίση είναι διαρκής και φυσικά δεν αφορά μόνο στην οικονομία. Τα τραγούδια του δίσκου έχουν γραφτεί από το 2003 μέχρι και το '09, έτσι σίγουρα περιέχουν βιώματα από όλη την προηγούμενη περίοδο της πλάνης και της απαξίωσης που προετοίμασε τη σημερινή θλιβερή κατάσταση και μάλιστα από την σκοπιά του εικοσάχρονου που έχει αρχίσει να μυρίζεται πως κάτι δεν πάει καλά ενώ γύρω του φουντώνουν οι κιτς φιέστες και τα χυδαία γλέντια. Η δισκογραφία πάλι είναι σε μόνιμη κρίση από την δεκαετία του '90, φαντάζομαι ότι υπό άλλες συνθήκες θα είχαν γίνει πολλά πράγματα πολύ πιο εύκολα και πολύ πιο γρήγορα και αυτό θα άλλαζε και τους ρυθμούς της παραγωγικότητας μου. Νομίζω όμως ότι είναι κομμάτι της δουλειάς μου το να μετουσιώνω δημιουργικά τις δυσκολίες που συναντώ, πιστεύω ότι ως τώρα το καταφέρνω σε έναν ικανοποιητικό βαθμό αλλά το συνολικό οικονομικό κόστος αθροίζεται σε νούμερα που δεν θέλω να τα σκεφτώ καν ειδικά αν συνυπολογιστεί ότι όλη αυτή η περίοδος αφορά στα πιο παραγωγικά χρόνια, τα δικά μου και της γενεάς μου γενικότερα. Έχω καταλάβει όμως πως χρειάζεται χρόνος για να αφομοιώσει κάποιος αυτό που συμβαίνει για να μπορέσει να γράψει γι' αυτό. Είμαι σίγουρος πως τα τραγούδια όλων μας τα επόμενα χρόνια θα περιέχουν πολλή περισσότερη «κρίση»!
Βλέπεις κάποια πιθανή διαφυγή από όλη αυτή την βάναυση και τόσο δυσχερή για τον λαό κατάσταση και τις τόσες δυσάρεστες συνέπειες που συσσωρεύει καθημερινά στις ζωές μας; Αν ναι, ποια μπορεί να είναι αυτή κατά την γνώμη σου;
Ξέρω πως δεν θ' ακουστεί ευχάριστο ή αισιόδοξο αλλά δεν υπάρχει καμία οδός διαφυγής από την τερατώδη αυτή συνθήκη, έχει καταστεί σχεδόν νομοτελειακή και αυτό ισχύει σε διεθνές επίπεδο. Θα χρειαστούν παρά πολλά χρόνια για να αλλάξει κάτι ουσιαστικά σε όλο αυτό που συμβαίνει, είναι πολλά παραπάνω από τα μνημόνια και όλα αυτά τα πολυσυζητημένα. Όποιος μιλά για διαφυγή λέει ψέματα εν γνώση του και είναι επικίνδυνος, η σωστή λέξη είναι «διαχείριση», διαχείριση με βάση τον άνθρωπο και το περιβάλλον ώστε να περιοριστούν οι απώλειες και να μη χαθούν οριστικά κομβικά σημεία που αφορούν την συνοχή και την αξία της ίδιας της ζωής γιατί αν συμβεί αυτό θα χαθεί κάθε ελπίδα. Πιο επικίνδυνο πάντως απ όλα είναι η αποδοχή της κατάστασης ως φυσιολογικής, η αδράνεια και κυρίως ο φόβος που μαστίζει την κοινωνία. Το τέρας που εκτρέφαμε τόσο καιρό σήμερα είναι εδώ και μας κάνει επίδειξη δύναμης και οφείλουμε να λάβουμε τα μέτρα μας και όχι να αρκεστούμε στα ημίμετρα που μας προσφέρουν οι υπηρέτες του.
Σε ενδιαφέρει καθόλου η πολιτική; Σκοπεύεις να ψηφίσεις στις επερχόμενες διπλές εκλογές αλλά και στις επόμενες βουλευτικές, όποτε και αν γίνουν;
Θεωρώ φρόνιμο και ασφαλές να πω είναι ότι δεν θα ψηφίσω κανέναν από αυτούς που συναινούν/κυβέρνησαν ή συγκυβερνούν όλα αυτά τα χρόνια και πολλοί από αυτούς έχουν και ποινικές ευθύνες για τα εγκλήματα που συντελούνται. Φυσικά ούτε τα παράγωγα/ «παραμάγαζα» τους με τον μανδύα του δήθεν εναλλακτικού προφίλ και εννοείται ότι απορρίπτω και όλους τους γραφικούς που ισχυρίζονται πως μας ψεκάζουν, συνωμοτούν εναντίον μας και πως φταίνε οι πάντα οι άλλοι, οι ξένοι, οι κακοί εξωγήινοι κ.λπ. Από εκεί και πέρα θα ερευνήσω τι απομένει και βάσει προγράμματος θα επιλέξω ψύχραιμα και συνειδητά από τους υποψήφιους που αντιλαμβάνομαι ως υγιείς και αρθρώνουν ουσιαστικό λόγο και όχι κραυγές και συνθήματα εκτόνωσης. Το απολιτίκ με άλλοθι ότι όλοι είναι ίδιοι μας τέλειωσε οριστικά και αμετάκλητα και αυτό οφείλει να το αντιληφθεί ολόκληρη η γενεά μου. Προσωπικά ντρέπομαι ακόμα για εκείνα τα λίγα χρόνια που στάθηκα πολιτικά αδρανής και εξαιτίας της ανωριμότητας μου δεν ήμουν ενεργός ως πολίτης ενώ είχα και το δικαίωμα και την υποχρέωση να το κάνω. Ταυτόχρονα όμως είμαι και λιγάκι περήφανος που δεν περίμενα την κρίση και το να θιχτεί το άμεσο περιβάλλον μου για να ενεργοποιηθώ...
Και τα επόμενα σχέδια σου, μετά την κυκλοφορία του δίσκου;
Τα πιο άμεσα. είναι ζωντανές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα και κάποιες διασκευές που ετοιμάζω σε αγαπημένα μου τραγούδια. Παράλληλα συγκεντρώνω και επεξεργάζομαι το υλικό για τον επόμενο δίσκο μου ενώ εκκρεμεί και ένα project με μελοποιημένη ποίηση για το οποίο όμως είναι λιγάκι νωρίς για να πω περισσότερα. «Σε δουλειά να βρισκόμαστε» που λένε!
Μια αξιέπαινη διάθεση για οποιονδήποτε και πολύ περισσότερο όταν η δουλειά είναι δημιουργική και το αποτέλεσμα της αξιόλογο, όπως στην περίπτωση του Γιώργου Περού...
