Καθώς η θεατρική σεζόν βαδίζει προς το συμβατικό της τέλος, οι ευκαιρίες για τους θεατές να παρακολουθήσουν την Πατριδογνωσία, την επιτυχημένη... stand up επιθεώρηση που παρουσιάζει ο Γεράσιμος Γεννατάς στο Χυτήριο, λιγοστεύουν. Τα δύο επόμενα Σαββατοκύριακα (5-6, 12-13.4) η παράσταση που σκηνοθέτησε ο Θανάσης Χαλκιάς θα δώσει για τελευταία φορά το "παρών" της.
Συνέντευξη στον Σπύρο Κακουριώτη
Τι είναι όμως η Πατριδογνωσία; "Αυτό που λέει ο υπότιτλός της: Μία μικρή πολιτική επιθεώρηση", μας λέει ο Γεράσιμος Γεννατάς. Και εξηγεί: "Μικρή γιατί... είμαι μόνος, πολιτική γιατί προσπαθεί να αντιμετωπίσει την ύπαρξη σαν κομμάτι της κοινωνίας, σαν πολίτης που καταθέτει τις ανησυχίες του, και επιθεώρηση γιατί έχει τέτοια δομή, έχει πολλή μουσική και καινούργια τραγούδια που έχει γράψει ο Γιώργος Κομπογιάννης, πάνω σε στίχους πολύ σημαντικών ποιητών, από τον Μπρεχτ και τον Μαγιακόφσκι μέχρι τον Λασκαράτο και τον Σαχτούρη"...
Είναι μια επιθεώρηση προσαρμοσμένη στα μέτρα της εποχής μας, δηλαδή; "Υφολογικά και θεματολογικά δεν είναι ίδιο, είναι κάτι το καινούργιο. Φυσικά η μουσική και τα τραγούδια συνδιαλέγονται με τα κείμενα, αλλά οι ομοιότητες σταματούν εκεί... Δεν αφορά την άμεση, καθημερινή επικαιρότητα, δεν κάνουμε σάτιρα, αλλά περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαμε να χειραφετηθούμε σαν κοινωνικά πλάσματα από οτιδήποτε έχει φτιαχτεί για να μας χωρίζει", λέει ο δημοφιλής ηθοποιός, για να συμπληρώσει: "Παρότι αρκετά αιχμηρή, είναι ανθρώπινη και ποιητική, αλλά είναι και αρκετά διασκεδαστική και αστεία κάποιες φορές. Άλλωστε, για να σηκώσουμε λίγο από το βάρος που μας φορτώνουν κάθε μέρα, πρέπει να χαρούμε κιόλας!"
Μπορεί, άραγε, η τέχνη σήμερα, να αλαφρύνει αυτό το βάρος; "Βρισκόμαστε σαν δημιουργοί σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Αυτή τη στιγμή η τέχνη πρέπει να πάψει να υπαινίσσεται. Πρέπει να ξαναρχίσει να γίνεται δηλωτική,. Να λέει τα πράγματα με το όνομά τους", λέει ο Γ. Γεννατάς, που χαρακτηρίζει το "καλλιτεχνικό αλαλούμ" της εποχής μας σαν "καλλιτεχνίζοντα αποπροσανατολισμό" από τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. "Δεν καταλαβαίνω τη χρησιμότητα των αστικών δραμάτων που αναζητούν τη χαμένη ψυχή του ανθρώπου. Αλήθεια, τι μας χρειάζονται αυτά τα θεάματα όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν απροκάλυπτο φασισμό;" αναρωτιέται, για να προσθέσει: "Όλες αυτές οι δήθεν καλλιτεχνίζουσες τάχα μου υπερπαραγωγές είναι εκ του πονηρού, μια νεοφιλελεύθερη λογική στην τέχνη, να φτιάχνουμε δηλαδή καλλιτεχνικά Mall".
Πώς αντιμετώπισαν οι θεατές μέχρι τώρα την Πατριδογνωσία; "Νομίζω πως, πέραν του ότι διασκεδάζουν, και αυτό φαίνεται στη διάρκεια της παράστασης, βγαίνουν από αυτήν χαρούμενοι που άκουσαν κάποιον να μιλάει γι' αυτά που οι ίδιοι θέλουν να πουν, χωρίς αυτό να γίνεται ευκαιριακά. Δεν κάνουμε σάτιρα αλλά κάτι πιο ουσιαστικό για όσα συμβαίνουν σε ενεστώτα χρόνο στην κοινωνία και τη χώρα μας. Φεύγουν, λοιπόν, με μια αίσθηση αισιοδοξίας", λέει, συμπληρώνοντας αμέσως: "Μακάρι να μην μείνουν μόνον εκεί. Οι αντίπαλοί μας είναι πολύ πιο δυνατοί από μας ακόμα, δυστυχώς".
