Ένας από τους παλιούς, δοκιμασμένους τρόπους αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων, όπως αυτή που περνάμε σήμερα... είναι το γέλιο. Από την εποχή του Αριστοφάνη μέχρι σήμερα, το γέλιο ρίχνει κυβερνήσεις! Έτσι η, πικρή στο βάθος της, μαύρη κωμωδία του Αντώνη Τσιπιανίτη, με τον τίτλο «Συγχαρητήρια προσλαμβάνεσθε!», λειτουργεί ως παραμορφωτικός καθρέφτης της στρεβλής πραγματικότητας, διαλύοντας με το γέλιο... συστηματικά τη σοβαροφάνεια του συστήματος.
Όπως γράφει το έντυπο του προγράμματος, «στην Ελλάδα σήμερα, το κράτος, στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει την ανεργία, δημιουργεί καινούργια 'επαγγέλματα' τα οποία μηδενίζουν την αξιοπρέπεια οδηγώντας τους ανθρώπους στην εξαθλίωση και την πλήρη καταστροφή».
Θα πρόσθετα ότι δεν πρόκειται καν για προσπάθεια του κράτους να αντιμετωπίσει την ανεργία, αλλά για ένα πλήρως επεξεργασμένο (παγκόσμιο) σχέδιο, που στοχεύει στη επαναφορά της δουλείας με άλλο όνομα! Ότι δεν πρόκειται απλώς για κλοπή της υπεραξίας σύμφωνα με την κλασική ανάλυση του Μαρξ, αλλά για κλοπή της ίδιας της αξίας, της ίδιας της ζωής.
Σε συνεργασία με το ξεπουλημένο στην οικονομική ολιγαρχία κράτος, οι τράπεζες δημιούργησαν αρχικά τεχνητή στενότητα χρήματος, μάζεψαν κατόπιν όλο το παράνομο διεθνές χρήμα και το ξαναπουλούν στη μαύρη αγορά, μεταβάλλοντας την οικονομία σε καζίνο και τους εργαζόμενους σε απλά εξαρτήματα μιας παγκόσμιας μηχανής ξεπλύματος βρόμικων κερδών. Κανείς δεν θέτει το κρίσιμο ερώτημα από πού προήλθε το πλεόνασμα κεφαλαίου που γέννησε την καπιταλιστική κρίση. Θυμάμαι μια απάντηση που δόθηκε κάποτε, όταν κάποιος «αφελής» τόλμησε να το θέσει: «από την εκμετάλλευση», είπαν, «των περιττωμάτων των πουλιών («γκουάνο») σε κάποια ερημικά νησιά του Ειρηνικού!». Εδώ θυμόμαστε τους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη και γελάμε!
Όσοι καταφέρουν να εξασφαλίσουν, με μύριους κόπους και ταπεινώσεις, την περιπόθητη «θέση εργασίας», διαπιστώνουν γρήγορα ότι δεν τους χρησιμεύει σε τίποτε άλλο από το να τη βάλουν ως εγγύηση σε μια τράπεζα, να δανειστούν και να επιβιώνουν, έτσι, ως εργαζόμενοι χωρίς μισθό, μεγαλώνοντας τα χρέη τους! Επειδή, αν και όταν τους καταβληθεί ο γλίσχρος μισθός τους, επιστρέφει πάντα στο μεγάλο κεφάλαιο με τη μορφή των τόκων! Η ανακεφαλαιούμενη διαρκώς με το αίμα των εργαζομένων «μπάνκα» του καπιταλιστικού καζίνου ποτέ δεν χάνει! Αυτά όλα τα είχα επισημάνει σε άρθρα μου στην «Αυγή», πριν ξεσπάσει η ολομέτωπη κρίση. Καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι απαιτείται μια νέα Σεισάχθεια.
Το έργο του Αντώνη Τσιπιανίτη, καίριο, με όπλο του το γέλιο, διδακτικό και διασκεδαστικό συνάμα, χτυπάει «το καρφί στο κεφάλι». Μια θεατρική παραβολή χωρίς ρητορείες, που μας εξηγεί με απλά λόγια τι είναι και πώς λειτουργεί η μαφία του σύγχρονου παγκόσμιου καπιταλισμού. Την απομυθοποιεί, την απογυμνώνει, της αφαιρεί τη μάσκα, για να μην τη φοβόμαστε. Καίρια είναι και η παράσταση στο Θέατρο «Χυτήριο», σε σκηνοθεσία του Ιωάννη Παπλωματά.
Με αμείωτο κέφι, μια δουλεμένη, ομοιογενής ομάδα νέων κυρίως ηθοποιών, «δίνει ρέστα». Είναι οι Βασίλης Ζώης, Γιώργος Ασπετάκης, Θεοδώρα Παπαϊωάννου, Υρώ Πυρίνη, Ιωάννης Παπλωματάς, Νίκη Λινού. Επικεφαλής ο αμίμητος, πολύπειρος Σπύρος Μπιμπίλας, κατευθύνει μαγικά το πράγμα, σαν μαέστρος, με αόρατη, διαβολική μπαγκέτα και με υπόγειο, βιτριολικό, ανατρεπτικό χιούμορ.
Ξετυλίγουν όλοι μαζί, βήμα προς βήμα, σε αύξοντες τρελούς ρυθμούς και σε ύφος φανταζίστικης κλοουνερί, έως την έκρηξη, τη «μαύρη κωμωδία» του σύγχρονου καπιταλιστικού δράματος. Αποδομώντας πλήρως το «σύστημα». Μια πολιτική κωμωδία για να γελάσεις με την καρδιά σου και, συγχρόνως, να προβληματιστείς βαθιά. Όπου το αδιέξοδο των θύραθεν «λύσεων» γίνεται αυτό το ίδιο η έξοδος από την «κόλαση»: κάθε «μη αναστρέψιμο» ολικό σύστημα είναι, εξ ορισμού, ανατρέψιμο! Με ωραία, πρωτότυπη, υποβάλλουσα μουσική των Ιωάννη Παπλωματά, Θάνου Αστερίου, με ευφάνταστα σκηνικά - κοστούμια της Γεωργίας Τσουλάκου και με τα άρτια αισθητικά βίντεο των Περικλή Λιανού, Μίνας Ορφανού.
