Μπορεί να μην τον συνοδεύει η φήμη του συνονόματού του, του δυσώνυμου Ριχάρδου Γ', που ανέβηκε στον θρόνο πενήντα χρόνια αργότερα, όμως ο Ριχάρδος Β' αποτελεί ένα από τα σημαντικά έργα όπου ο Σαίξπηρ καταπιάνεται με το ζήτημα της εξουσίας, της απληστίας, της ανόδου και της πτώσης των ισχυρών...
Έχοντας ίσως επισκιαστεί από τη δημοφιλή τραγωδία Ριχάρδος Γ', δεν παρουσιάστηκε στα ελληνικά παρά μονάχα μία φορά, το 1947, από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη και μετάφραση Κ. Καρθαίου. Σήμερα, σχεδόν εβδομήντα χρόνια αργότερα, η σκηνοθέτις Έλλη Παπακωνσταντίνου επιχειρεί μια σύγχρονη ανάγνωση του σαιξπηρικού έργου.
Το σαιξπηρικό έργο εκτυλίσσεται τα δύο τελευταία χρόνια της βασιλείας του Ριχάρδου Β', όταν ο θανάσιμος ανταγωνισμός του με την αριστοκρατία θα οδηγήσει στην εκθρόνισή του. Στη διασκευή της Έλλης Παπακωνσταντίνου, οι ηθοποιοί της παράστασης ερμηνεύουν τους ρόλους χωρίς να χάνουν την ιδιότητα του πολίτη, έτσι μπορούν να βγαίνουν από τον ρόλο τους και να σχολιάζουν το κείμενο του Σαίξπηρ, συνδέοντάς το με τα παιχνίδια εξουσίας που παίζονται όχι στην Αγγλία του 14ου αιώνα αλλά στην Ελλάδα του 21ου...
Θέτοντας στο επίκεντρο της παράστασης τη "μεγάλη αφήγηση" του ελισαβετιανού βάρδου, χρησιμοποιούν στοιχεία λαϊκού θεάτρου, μπουρλέσκ, τσίρκου, τραγούδια με μπρεχτική αποστασιοποίηση, παροτρύνοντας τους θεατές να πάρουν θέση: Η εκθρόνιση ενός βασιλιά μας αφορά;
Τους σχεδόν τριάντα ρόλους της σαιξπηρικής τραγωδίας ενσαρκώνουν τέσσερις ηθοποιοί (Μελέτης Ηλίας, Βάλια Παπαχρήστου, Αγλαΐα Παππά, Adrian Frieling) ερμηνεύοντας πρόσωπα του αντίθετου φύλου. Τη μουσική έγραψε ο Τηλέμαχος Μούσας, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκαν οι Τέλης Καρανάνος και Αλεξάνδρα Σιάφκου.
Η παράσταση παρουσιάζεται κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη στο Βυρσοδεψείο (Ορφέως 174, Βοτανικός).
