Στο Θέατρο της Ημέρας η παράσταση Μύθοι μέσα στο Λαβύρινθο, σε σκηνοθεσία Ανδρομάχης Μοντζολή, διαχειρίζεται και μεταπλάθει το υλικό των αρχαίων μύθων και τις δοξασίες της συλλογικής μας ταυτότητας. Έτσι, στήνεται μια σπονδυλωτή παράσταση όπου οι μικροί θεατές έχουν τη δυνατότητα να εισέλθουν στη φανταστική-εικονική πραγματικότητα της αρχαίας Ελλάδας, εκεί όπου οι μύθοι εξηγούν τα φυσικά φαινόμενα, τον κύκλο της ζωής, τη φύση του ανθρώπου, τα πάθη της ψυχής, αλλά και τη σχέση του ανθρώπου με το θεϊκό στοιχείο και τη μοίρα.
Η θεατρική πράξη αρχίζει από το φουαγιέ του θεάτρου. Οι θεατές προσκαλούνται να «ετοιμαστούν» για να εισέλθουν στον χώρο και χρόνο της παράστασης. Η πορεία προς την αίθουσα παρασταίνει την πορεία προς μια μυσταγωγία, εφόσον το θέατρο νοείται ως τέτοια. Η παράσταση δομείται με κέντρο τη συνειδητή και ενεργητική συμμετοχή του κοινού και κυρίως των μικρών παιδιών. Ο μύθος της Δήμητρας και της Περσεφόνης, η εναλλαγή των εποχών, οι γεωργικές ασχολίες που τις συνοδεύουν, οι εμπειρίες των παιδιών από κάθε εποχή, η περιδιάβαση στον αρχαίο λαβύρινθο, αλλά και στο σύγχρονο αστικό λαβύρινθο συνδέονται και συγκροτούν ένα καλοδουλεμένο εγχείρημα το οποίο για να πραγματοποιηθεί απαιτεί τη συνέργεια των παιδιών. Οι περιπέτειες του Οδυσσέα, ο πειρασμός των Σειρήνων, το κουτί της Πανδώρας, αφού παρουσιαστούν θεατρικά, στη συνέχεια χρησιμοποιούνται ως αφορμές για να παραστήσουν τα παιδιά τις δικές τους εμπειρίες, αλλά και να συνδιαμορφώσουν την έκβαση των ιστοριών.
Τα παιδιά εμπλέκονται πλήρως σε όλη την παράσταση. Ουσιαστικά, τη σκηνοθετούν ή καλύτερα ενθέτουν εκδοχές αυτής στον βασικό κορμό της. Από την αρχή έως το τέλος οι μικροί θεατές βρίσκονται πάνω στη σκηνή ή κάτω από αυτή με διττή ιδιότητα: του ηθοποιού και του κοινού. Η δομή και η πλοκή των θεατρικών παιχνιδιών μέσα στην παράσταση είναι το δυνατό χαρτί αυτής της προσπάθειας (παιδαγωγική επιμέλεια: Δέσποινα Μαραγκουδάκη). Τα παιδιά αποκτούν σκηνική και υποκριτική εμπειρία και δεν μένουν ούτε λεπτό αδρανή. Το αποτέλεσμα είναι, όταν η παράσταση τελειώνει, να αισθάνονται ότι πραγματικά συμμετείχαν, ότι ένιωσαν πώς είναι η σκηνική πράξη.
Η παράσταση δεν χρησιμοποιεί εξεζητημένα σκηνικά μέσα. Κάποιες βιντεοπροβολές και ορισμένες σκηνογραφικές διευθετήσεις ουσιαστικά λειτουργούν ως tableaux, μέσα από τα οποία θα ξεπηδήσουν οι μυθικές φιγούρες. Τα κοστούμια είναι καλοδουλεμένα (σκηνικά: Μαρία Δημητριάδη), αλλά θα μπορούσαν να είναι περισσότερα, μια και είναι αυτά που δημιουργούν την απαραίτητη ατμόσφαιρα.
Οι ηθοποιοί δεν τσιγκουνεύονται τα μέσα τους. Παίζουν τους δικούς τους ρόλους αλλά και συντονίζουν με επιτυχία τους ρόλους και τις δράσεις των παιδιών, δίνοντας έμφαση κυρίως στο δεύτερο σκέλος. Ωστόσο, μερικές φορές η εκφορά του λόγου είναι αρκετά χαμηλόφωνη, ώστε δεν είναι ξεκάθαρο αν πρόκειται για μέθοδο υποβολής των μικρών θεατών στη θεατρική συνθήκη ή είναι προϊόν κάποιας αμηχανίας. Επίσης, σε κάποια σημεία (για παράδειγμα μεταξύ του επεισοδίου του Οδυσσέα και εκείνου με το Κουτί της Πανδώρας ή λίγο πριν το τέλος), η ροή της παράστασης μοιάζει να χαλαρώνει, χάνοντας κάτι από την αρχική της ορμή.
Οι Μύθοι μέσα στον Λαβύρινθο αποτελούν μια θεατρική πρόταση σύμπλεξης και συνεκφοράς του σκηνικού λόγου και τρόπου με τα παιδαγωγικά επίδικα του θεατρικού παιχνιδιού, και ως τέτοια κρίνεται εξαιρετικά γόνιμη με πολλά περιθώρια εξέλιξης.
* Η Ε. Ράπτου είναι θεατρολόγος, υπ. διδάκτωρ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ.
