Δύο γελοιογράφοι, ο Τάσος Αναστασίου, ο δικός μας εδώ στην "Αυγή", και ο Σπύρος Δερβενιώτης, καλός φίλος κι αυτός, και ένα λεξικό από το Facebook, το "Λεξικό Ελληνικής Νεογλώσσας", συναντήθηκαν και αφού συμφώνησαν ότι στον 4ο χρόνο της ευλογημένης μνημονιακής εποχής η ανάγκη να ξεσκονίσουν τον Μπαμπινιώτη, τον Όργουελ και τον Γκαίμπελς είναι επιτακτική, αποφάσισαν να εκτεθούν για να εκθέσουν τη Νεογλώσσα της εξουσίας.
Έτσι από σήμερα ώς την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου, στην έκθεση με τίτλο "NewSpeak", παρουσιάζουν τα σκίτσα τους σε μια συνομιλία με τα νέα λεξικογραφικά λήμματα από τη νεογλώσσα της εξουσίας, στον Πολυχώρο 9 κοκτέιλ μπαρ "Απλίκα" (Κ. Παλαιολόγου 17, Ν. Σμύρνη).
Με το διεισδυτικό πενάκι τους οι δυο σκιτσογράφοι διατρέχουν το λεξιλόγιο της μνημονιακής εποχής και ανασκάπτουν με χιούμορ αλλά και βιτριολική καυστικότητα τις λέξεις και τις έννοιες που συνθέτουν τον λόγο και το παράλογο των ημερών. Οι ίδιοι εξάλλου το λένε με σαφήνεια και αρκετή δόση ειρωνείας: "Όταν το υπουργείο Δημόσιας Τάξης μετονομάστηκε σε υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, μειδιάσαμε με το γελοίον του πράγματος. Μετά θυμηθήκαμε το υπουργείο Αγάπης του Μεγάλου Αδελφού.
Η νεογλώσσα είναι τέκνο του Γκαίμπελς με νονό τον Όργουελ. Είναι η γλώσσα της εξουσίας που έχει αυτονομηθεί από την κοινωνία. Με το Μνημόνιο έχουν σχέση συμβιωτική: η εφαρμογή του την έκανε αναγκαία κι εκείνη έχρισε την εφαρμογή του απαραίτητη. Γιατί έπρεπε να πειστεί η κοινωνία για πράγματα απολύτως παράλογα και εξόχως ανήθικα: εν ολίγοις ότι το Μνημόνιο είναι ευλογία: άδικο, παράλογο, απάνθρωπο, ανήθικο, οπισθοδρομικό, αναπόφευκτο κι ευλογημένο". Και επισημαίνουν συνθηματικά αλλά με νόημα: "Ο πόλεμος είναι ειρήνη, η ελευθερία είναι σκλαβιά, η άγνοια είναι δύναμη, το Μνημόνιο είναι ευλογία. Όταν η νεογλώσσα επικρατήσει, κάθε αιρετική σκέψη θα είναι αδύνατη".
