Το στρατόπεδο Κρίσενβελτ δεν υπάρχει. Είναι ένας όρος που φτιάχτηκε για ένα βιβλίο. Η συγγραφέας θέλησε να βρει μια λέξη που να αποτυπώνει τον κόσμο που μας περιβάλλει αυτή τη στιγμή, τον κόσμο της κρίσης, τα όρια του οποίου δεν περιορίζονται στο ελληνικό έδαφος. "Για να φτιάξω τον τίτλο χρησιμοποίησα θραύσματα γερμανικών λέξεων που δημιουργούν μια 'πλαστή' η οποία ανάγει σε σκληρές στιγμές της ιστορίας και που δείχνουν τον εγκλωβισμό μας στον κόσμο της κρίσης. Κόλλησα λοιπόν δυο λέξεις, την κρίση και το welt, που από τα διαβάσματά μου θυμόμουν ότι σημαίνει κόσμος. Έτσι προέκυψε το στρατόπεδο του Κρίσενβελτ". Ένα στρατόπεδο που έκρυψε επτά ιστορίες, όσα τα διηγήματα του βιβλίου της Μαρώς Τριανταφύλλου "Τι νέα από το στρατόπεδο του Κρίσενβελτ;" (εκδ. Εύμαρος), το οποίο παρουσιάζεται απόψε στις 7.30 μ.μ. μαζί με το βιβλίο του Κώστα Ποντικόπουλου "Τα μπλουζ του Αγίου Παντελεήμονα", στον πολυχώρο της Ανοιχτής Πόλης (Πανεπιστημίου 56, Μέγαρο Ερμής, 1ος ορ.), σε μια εκδήλωση όπου οι συγγραφείς θα συνομιλήσουν μεταξύ τους και με το κοινό με συντονίστρια την Ευγενία Λουπάκη και με τις μουσικές που θα ερμηνεύσει ο Λεωνίδας Μαριδάκης.
Με εξαίρεση μια ιστορία που κινείται στη σφαίρα του "φανταστικού", όπου το κράτος μεταμορφώνεται σε εκτελεστή συνταξιούχων, οι υπόλοιπες είναι αφηγήσεις για τις ζωές ανθρώπων της διπλανής πόρτας. "Δεν επιδίωξα να υπάρχουν συμπαγείς προσωπικότητες, δίπολα καλών και κακών, αλλά πραγματικοί άνθρωποι με τις αντιφάσεις τους, με τα θετικά και τα αρνητικά τους στοιχεία, όπως όλοι οι κανονικοί άνθρωποι που ανάλογα με τις συνθήκες τις οποίες βιώνουν και μέσα από τις σχέσεις που δημιουργούν ενεργοποιούν την καλοσύνη ή τη σκοτεινιά της ψυχής τους".
Από τη γιαγιά που ζει χρόνια στον Αγ. Παντελεήμονα και σιγά - σιγά βυθίζεται στην ξενοφοβία, χωρίς ούτε η ίδια να το καταλαβαίνει, και τον επιτυχημένο μαγαζάτορα που τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με τον πλειστηριασμό, και από τον ιερέα που κλέβει το χρυσό δισκοπότηρο για να ταΐσει τους φτωχούς της ενορίας του και την άνεργη γυναίκα που φτάνει στην παράνοια και τον φόνο μέχρι την άλλη ηρωίδα που αντί να κάνει τη δουλειά της περνάει στην άλλη όχθη του ποταμού και ενσωματώνεται στη συνθήκη της αλληλεγγύης και της προσφοράς, οι ήρωες της Μαρώς Τριανταφύλλου συντάσσονται με τη συνθήκη της εποχής μας. "Τα βασικά θέματα που έκλεισα στις ιστορίες μου είναι όλα αυτά που μας απασχολούν καθημερινά. Η μεγάλη αγωνία μας πώς θα μετουσιώσουμε το βίωμα σε πράξη αντίστασης και ανατροπής. Παρά το γεγονός ότι φαίνονται ιστορίες σκληρές που δείχνουν την αγριότητα στην οποία έχουμε υποχρεωθεί να ζήσουμε, στο βάθος αναδύεται αισιοδοξία γιατί πιστεύω βαθιά στον άνθρωπο, στην ιστορία, τους αγώνες και τον πολιτισμό του. Η μνήμη μαζί με τον πόνο που ζούμε θα μας βοηθήσουν να βρούμε συλλογικά τον δρόμο για την έξοδο".
Η ηρωίδα του τελευταίου διηγήματος, με τίτλο "Μακροβιότης 12 χρόνια μετά", μπορεί να είναι ανώνυμη, ωστόσο κλείνοντας το βιβλίο λέει τα πράγματα έτσι όπως πολλοί τα νιώθουμε ετούτη την περίοδο: "Η θάλασσα ζητούσε τα δίκια της, αθέατη αλλά θυμωμένη".
Πόλυ Κρημνιώτη
ΜΟΤΟ
"Τι νέα από το στρατόπεδο του Κρίσενβελτ;" (εκδ. Εύμαρος), το οποίο παρουσιάζεται απόψε στις 7.30 μ.μ. μαζί με το βιβλίο του Κώστα Ποντικόπουλου "Τα μπλουζ του Αγίου Παντελεήμονα", στον πολυχώρο της Ανοιχτής Πόλης (Πανεπιστημίου 56, Μέγαρο Ερμής, 1ος ορ.)
