Ο Ματέι Βίσνιεκ γεννήθηκε το 1956 στη Ρουμανία. Εκεί άρχισε να γράφει τα πρώτα του θεατρικά έργα, ανακαλύπτοντας στη γραφή ένα πεδίο ελευθερίας που δεν μπορούσε να βρει πουθενά αλλού. Θα κάνει την εμφάνισή του σε ηλικία 20 ετών, με το έργο Η πόρτα, για να παρουσιάσει μέσα στη δεκαετία του '80, μια σειρά αλληγορίες που θα γίνουν αντιληπτές στην πατρίδα του ως κριτική του αυταρχικού καθεστώτος. Το αποτέλεσμα θα είναι τα έργα του να υποστούν τη λογοκρισία του καθεστώτος. Το 1987 εγκαταλείπει τη Ρουμανία, ζητώντας πολιτικό άσυλο στη Γαλλία, όπου ζει έκτοτε γράφοντας στα γαλλικά, ασκώντας μέσα από το έργο του κριτική στις δυτικές καταναλωτικές κοινωνίες.
Σε αυτή τη μεταιχμιακή περίοδο, το 1987, ανήκει το έργο του Ζητείται κλόουν ηλικιωμένος, που παρουσιάζεται από την Τετάρτη, στη Β' Σκηνή του Θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας, σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου.
Στο έργο, που υπήρξε και αυτό θύμα της λογοκρισίας του ρουμανικού καθεστώτος, πρωταγωνιστούν τρεις κλόουν προχωρημένης ηλικίας, παλιοί γνώριμοι και άνεργοι για καιρό, που συναντιούνται σ' ένα γραφείο απαντώντας σε μια αγγελία. Πιεσμένοι από την παρατεταμένη ανεργία, σύντομα θα αρχίσουν να υπονομεύουν ο ένας τον άλλον, με σκοπό να εξοντώσουν ψυχολογικά κάθε πιθανό ανταγωνιστή για τη θέση.
Όμως η αναμονή θα αρχίσει να μαλακώνει τον ανταγωνισμό τους. Ένας θα δείξει στους άλλους κόλπα από παλιά, κάποιος άλλος; θα του απαντήσει κάνοντας τα δικά του κόλπα και γρήγορα θα αρχίσουν να παίζουν και να γελούν σαν παιδιά... Όσο κι αν το κόμμα ή το αφεντικό τούς θέλει μια απρόσωπη μάζα, ανθρώπους που να υπονομεύουν ο ένας τον άλλο για την πρώτη θέση, ο Ρουμάνος δραματουργός μοιάζει να μας λέει πως δεν έχει σημασία αυτό, αφού για να είμαστε μαζί σημαίνει πως ο καθένας είναι σημαντικός για τον άλλο, επειδή ακριβώς δίνει νόημα στην ύπαρξή του... Σημασία δεν έχει ότι ο χρόνος περνά και οι κλόουν γερνάνε, σημασία έχει πώς περνά...
Στο έργο του Μ. Βίσνιεκ πρωταγωνιστούν οι Νίκος Αλεξίου, Γρηγόρης Γαλάτης και Αλέξανδρος Μυλωνάς. Η μετάφραση είναι της Έρσης Βασιλικιώτη, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κατερίνας Ζουράρη, η μουσική του Θοδωρή Οικονόμου.
