Η "καφέ αυγή" αποδείχτηκε πολύ σκοτεινή για την ήσυχη πόλη και τους κατοίκους της. Και εκείνοι εντελώς απροετοίμαστοι. Στην αρχή δεν έδωσαν σημασία στο καινούργιο απαγορευτικό μέτρο που επέβαλε τη θανάτωση κάθε γάτας που δεν ήταν καφέ χρώματος. Όταν είδαν γάτες, σκύλους ζωάκια θανατωμένα, τον κίνδυνο στην πόρτα τους και πάνω από το κορμάκι του δικού τους κατοικίδιου, κάτι άρχισαν να υποψιάζονται. Όταν είδαν την εφημερίδα που διάβαζαν να κλείνει, όταν πληροφορήθηκαν ότι το απαγορευτικό μέτρο αρχίζει να έχει αναδρομική ισχύ και να επεκτείνεται στα βιβλία, όταν άρχισαν να αγωνιούν απ' το γεγονός ότι γείτονες και φίλοι μπορεί ανά πάσα στιγμή να τους καρφώσουν στο καθεστώς, το κακό είχε συντελεστεί.
Με ένα μικρό παραμύθι, το "Καφέ Αυγή" (μετάφραση Έφη Κορομηλά, εκδ. Αιώρα) ο Γάλλος ψυχολόγος, που δραστηριοποιείται στον τομέα των δικαιωμάτων του παιδιού, Φρανκ Παβλόφ, επέλεξε να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τον εκφασισμό της εποχής μας. Κατά το αντίστοιχο της ρήσης του Γερμανού πάστορα, που εσφαλμένα αποδίδεται στον Μπρεχτ, λέγοντας πως όταν ήρθαν να συλλάβουν τον Εβραίο δεν μίλησες γιατί δεν ήσουν Εβραίος, κ.λπ. κ.λπ. ο Παβλόφ, με τρόπο απλό και ευαίσθητο, μιλάει για την ευθύνη του πολίτη μπροστά στον περιορισμό των ελευθεριών και της δημοκρατίας, τον προτρέπει, όχι διδακτικά, καθόλου, για τις επιπτώσεις της δικής του απάθειας και της μη ανοχής στη διαφορετικότητα, τον προειδοποιεί, εντέλει, για την απειλή ενός ενδεχόμενου μελλοντικού ολοκληρωτισμού. Είναι λοιπόν ένα παραμύθι, όχι μόνο για τα παιδιά. Γι' αυτά πρωτίστως και για τους ενήλικες κυρίως.
