Πώς είναι να μεγαλώνεις; Στη σύγχρονη εποχή, είναι κάτι που γίνεται ταχύτατα και κάτω από το άγρυπνο μάτι των ενηλίκων, χωρίς να έχουμε συναίσθηση της βιαιότητας αυτής της διαδικασίας.
Αυτήν την πορεία, από την παιδική και εφηβική ηλικία κι από εκεί στην ωριμότητα και τον θάνατο, επιχειρεί να συμπυκνώσει μέσα σε δύο ώρες η παράσταση της πρωτοποριακής γερμανοβρετανικής ομάδας Gob Squad, με τίτλο Before your very eyes ("Μπροστά στα μάτια σας"), που δημιούργησε για λογαριασμό του φλαμανδικού θεάτρου Campo και παρουσιάζει, στην πρώτη της εμφάνιση στην Ελλάδα, από σήμερα μέχρι και την Κυριακή στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.
Ενηλικίωση σε fast-forward, μέσα στο γυάλινο δωμάτιο του Big Brother... Αυτή είναι με δυο λόγια η βασική σύλληψη των Gob Squad, που χρησιμοποιούν ως περφόρμερ μια ομάδα παιδιών και εφήβων ηλικίας 11-17 ετών. Μέσα στο σαν ενυδρείο σκηνικό, που είναι καλυμμένο με καθρέπτες διπλής όψεως, επιτρέποντας στους θεατές να βλέπουν τους ηθοποιούς, ενώ οι ίδιοι βλέπουν μόνο το είδωλό τους, οι ανήλικοι πρωταγωνιστές θα «μεγαλώνουν» μπροστά στα μάτια μας, υπακούοντας στις οδηγίες που τους δίνει μια φωνή από τα μεγάφωνα. Φορώντας μουστάκια και περούκες, ανάβοντας τσιγάρα, τα παιδιά αυτά παίζουν τη ζωή, τον έρωτα και τον θάνατο, ενώ παράλληλα συνδιαλέγονται με τον προηγούμενο εαυτό τους μέσα από μια σειρά βίντεο με παλιότερες συνεντεύξεις τους... Βιώνοντας μέσα από τη σύμβαση του θεάτρου μια ολόκληρη ζωή, που «τώρα ζούμε στο έπακρο, οδεύοντας προς τον θάνατο», όπως λέει ένας νεαρός πρωταγωνιστής.
Η κολεκτίβα Gοb Squad δημιουργήθηκε το 1994 και η ερευνητική τους δουλειά στρέφεται κυρίως στα νέα μέσα και τη σύζευξή τους με τις παραστατικές τέχνες. Μέσα από ακραίες περφόρμανς σχολιάζουν καυστικά την καθημερινότητα στον 21ο αιώνα. Η περφόρμανς Before your very eyes στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στους αυτοσχεδιασμούς και τις συνεντεύξεις των ίδιων των παιδιών, τις οποίες η ομάδα άρχισε να συγκεντρώνει αρκετά χρόνια πριν.
Πρόκειται για μια "γλυκόπικρη" παράσταση, που απευθύνεται σε εφηβικό κοινό άνω των 12 ετών, γεμάτη ανησυχία, αλλά και ελπίδα για το μέλλον...
