"Καὶ θέλοντας νὰ μετρήσω μὲ τὰ δάχτυλα τοὺς δίκαιους, ἀσήκωσα ἀπὸ τὸ φιλιατρὸ τὸ χέρι μου τὸ ζερβί, καὶ κοιτώντας τὰ δάχτυλα τοῦ δεξιοῦ εἶπα: Τάχα νὰ εἶναι πολλά;
Καὶ ἀρχίνησα καὶ ἐσύγκρενα τὸν ἀριθμὸ τῶν δικαίων ὁποὺ ἐγνώριζα μὲ αὐτὰ τὰ πέντε δάχτυλα, καὶ βρίσκοντας πῶς ἐτοῦτα ἐπερισσεύανε ἐλιγόστεψα τὸ δάχτυλο τὸ λιανό, κρύβοντάς το ἀνάμεσα στὸ φιλιατρὸ καὶ στὴν ἀπαλάμη μου".
Το κακό, το έθνος, ο δρόμος προς το εξωκκλήσι του Άγιου Λύπιο, η οδός της ζητιανιάς των γυναικών του Μεσολογγίου, το πιο σκοτεινό πλάσμα της σολωμικής γραφής, η διακεκαυμένη ζώνη του κέντρου της Αθήνας, δεκάδες συμπολίτες έξω από τη φωτισμένη μαρκίζα, πολλά συναισθήματα ανάκατα.
"Η γυναίκα της Ζάκυθος", το αριστουργηματικό, ημιτελές, μοναδικό πεζό του Διονυσίου Σολωμού, αυτή η αποτρόπαια περσόνα της σολωμικής γραφής, εγκατεστημένη στην πλατεία Βικτωρίας, μία από τις πολύπαθες περιοχές του αθηναϊκού κέντρου, μέσα από την παράσταση που σκηνοθέτησε ο Δήμος Αβδελιώδης και ερμηνεύει εξαιρετικά η Όλια Λαζαρίδου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Τριανόν, μας έδωσε τη μοναδική ευκαιρία προχθές το βράδυ να συναντηθούμε με το βασικό σώμα της εφημερίδας, τους αναγνώστες μας.
Το ραντεβού είχε οριστεί για τις 9 το βράδυ. Στο πρόγραμμα της παράστασης σημειώνεται ως ώρα έναρξης. Το τρίτο κουδούνι χτύπησε λίγο πριν τις 10. Από τις 8 μ.μ. ο κόσμος άρχισε να πυκνώνει στην οδό Κοδριγκτώνος. Ένα κουπόνι τυπωμένο στην πρώτη σελίδα της "Αυγής": δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός. Τα ελάχιστα πλέον ευρώ που κατοικοεδρεύουν στα πορτοφόλια μας, μας κάνουν προσεκτικούς. Λέξι-κλειδί: Σολωμός. Τα ιερά και τα όσιά μας πάει να πει. Και μία παράσταση στην οποία ακούγεται ατόφια η σολωμική γλώσσα. Όλα αυτά συνετέλεσαν στην κοσμοσυρροή. Έκπληξη αλλά και συγκίνηση να βλέπεις τόσο κόσμο με την εφημερίδα στο χέρι να στέκεται μπροστά στο ταμείο του θεάτρου για να δει μια παράσταση. Συναντήσαμε τους αναγνώστες μας, συναντήσαμε και εν δυνάμει αναγνώστες μας, ανθρώπους με τους οποίους μας η συγκεκριμένη παράσταση μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε.
Είχε ομορφιά και συγκίνηση η προχθεσινή μας συνάντηση, όμορφα λόγια από καρδιάς, είχε και λίγο σπρώξιμο και λίγο εκνευρισμό, όπως σε κάθε καθώς πρέπει πολυπληθή συνάντηση. Ήταν τόσος ο κόσμος, που δεν χώρεσε να μπει όλος στο θέατρο, έτσι η προσφορά της "Αυγής" πήρε παράταση μιας ακόμα ημέρας.
Κατάμεστη η πλατεία του Τριανόν υποδέχτηκε τον λόγο του Σολωμού. Χειροκρότησε θερμά την Όλια Λαζαρίδου για την ερμηνεία της, τον Δήμο Αβδελιώδη για την οπτική του πάνω στο μείζον κείμενο. Γεμάτη παρέμεινε η αίθουσα και στη συζήτηση που ακολούθησε για τον Σολωμό, την τέχνη, τη στράτευση, τον καλλιτέχνη. Ο Σάββας Μιχαήλ ανάμεσα στους θεατές να συνδέει τον λόγο του Σολωμού με τα σημερινά δρώμενα. Η Όλια Λαζαρίδου να επαναπροσδιορίζει την έννοια "στρατευμένη τέχνη" ως κάθε μεγάλη τέχνη, δίνοντας το ουσιαστικό νόημα σ' αυτή την κακοπαθημένη λέξη, ο Δήμος Αβδελιώδης να μιλά για το κακό "που οφείλουμε να το δούμε κατάματα, να μην το φοβηθούμε", η Όλια πάλι να μας απαλάσσει από τις ενοχές, ομολογώντας ότι "το συλλογικό πολλές φορές λειτουργεί ως άλλοθι για να ξεχάσουμε την ατομική ευθύνη" και ο Κώστας Καναβούρης να δίνει διαρκώς λακτίσματα για τη συνέχιση μιας ουσιαστικής συζήτησης.
Όλα αυτά τα μαγικά χώρεσαν στην πλατεία ενός θεάτρου. Είναι η τέχνη τελικά, το θέατρο ειδικότερα, που σε εποχές κρίσης δίνει τις αφορμές για συζήτηση, σκέψη, προβληματισμό. Για συναντήσεις εκτός πρωτοκόλλου, όπως η προχθεσινή. Αυτή ήταν η πρώτη μιας σειράς δράσεων που ξεκινά η "Αυγή" στο πλαίσιο των συναντήσεών της με τους αναγνώστες της αλλά και της ανάδειξης ζητημάτων που η εποχή μας επιβάλλει να εστιάσουμε.
