Η πλατεία του Άγιου Παντελεήμονα δεν ήταν πάντα αυτό που είναι σήμερα, ταυτισμένη με τον αποκλεισμό και τη μισαλλοδοξία. Όσοι έπαιξαν μπάλα μπροστά στην εκκλησία και κυνηγήθηκαν στα γύρω στενά το ξέρουν καλά. Ξέρουν καλά επίσης πως τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν στραβά όχι όταν τα χρώματα πολλαπλασιάστηκαν στο δέρμα των ανθρώπων, αλλά όταν χάθηκαν από τους δρόμους και την πλατεία, όταν έδωσαν τη θέση τους στο γκρίζο της τσιμεντούπολης. Όταν "έπηξε η Μιχαήλ Βόδα στο αμάξι" και "δεν μπορούσαμε πια να παίξουμε μπάλα στον δρόμο. Μας τον είχαν πάρει, μας είχαν εξώσει... Γιατί για μας σπίτι δεν ήταν ό,τι 'κλείναν τα ντουβάρια. Σπίτι ήταν η πλατεία, ο δρόμος, η γειτονιά".
Αυτήν την εμπειρία μεταφέρει ο Κώστας Ποντικόπουλος στο αφήγημά του Τα μπλουζ του Άγιου Παντελεήμονα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εύμαρος. Γέννημα-θρέμμα της περιοχής (γεννήθηκε στον Κολωνό και μεγάλωσε στον Άγιο Παντελεήμονα και στην Κυψέλη), δεν γράφει με νοσταλγία - θυμάται. Και "θυμάμαι" σημαίνει ζω: "Είμαι αυτό που έχω ζήσει. Είμαι οι μνήμες που, τώρα, μεταφέρω", γράφει. Θυμάται, γιατί αρνείται να αποδεχτεί την εικόνα που θέλει να περάσει η τηλεόραση για την περιοχή. Αρνείται να αποδεχτεί τον θάνατο της πλατείας που θέλησε η εγκληματική μισαλοδοξία. Διεκδικεί το παρελθόν, αλλά και το παρόν για τα σημερινά παιδιά που θέλουν κι αυτά την πλατεία για σπίτι τους. Τα παιδιά που αύριο θα κάνουν την ίδια πλατεία σκηνή, για το γεμάτο χρώματα Μεγάλο μπλουμ του Μπρίλη και το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Γιατί, όπως γράφει ο Κ. Ποντικόπουλος, η πλατεία δεν έχει τέλος: "Θα είναι εκεί σε πείσμα όλων και θα είναι όλων, σε πείσμα κάποιων. Γιατί έτσι είναι οι πλατείες. Κι αυτό, δεν μπορεί κανείς να το αλλάξει"...
