Αφιερώνοντάς του την πρώτη της σελίδα, η εφημερίδα Liberation στο χθεσινό της φύλλο αποχαιρέτησε τον κορυφαίο Γάλλο σκηνοθέτη του θεάτρου και του κινηματογράφου αποκαλώντας τον "Ο βασιλιάς Σερό"...
Τίτλος που αποτυπώνει την ηγεμονική θέση που είχε κατακτήσει στον χώρο των ευρωπαϊκών παραστατικών τεχνών ο Γάλλος θεατράνθρωπος, που πέθανε έπειτα από μακρά ασθένεια τη Δευτέρα στο Παρίσι, σε ηλικία 68 ετών. Βασιλιάς ή όχι, ο Σερό υπήρξε ιδιοφυής καλλιτέχνης, άνθρωπος της Αριστεράς, επαναστάτης της σκηνοθεσίας, όπως τον χαρακτηρίζει η Liberation.
Γεννημένος σε οικογένεια καλλιτεχνών, το 1944, ασχολήθηκε με το θέατρο ήδη από τα μαθητικά του χρόνια. Οι παραστάσεις που έδωσε με τον μαθητικό θίασο του Λυκείου Λουί Λεγκράν, στο Παρίσι, συγκέντρωσαν τα επαινετικά σχόλια των κριτικών. Σε ηλικία είκοσι ετών έκανε την πρώτη του επαγγελματική σκηνοθεσία. Το 1966 δημιούργησε το δικό του Public-Theatre στο Παρίσι, ενώ λίγο αργότερα σκηνοθέτησε για πρώτη φορά όπερα και άρχισε να συνεργάζεται με το Piccolo Teatro του Μιλάνου. Η πλέον συζητημένη παράστασή του ήταν η βαγκνερική τετραλογία Το δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν, που παρουσίασε το 1976 στο Μπαϊρόιτ, σε μουσική διεύθυνση Πιέρ Μπουλέζ, την οποία τοποθέτησε στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης.
Η γνωριμία του με τον Μπερνάρ Μαρί Κολτές, τη δεκαετία του 1980, θα τον σημαδέψει και θα τον κάνει να στραφεί, "κάπως αργά", όπως παραδεχόταν, στη σύγχρονη δραματουργία. Έτσι, θα ανεβάσει αρκετά από τα έργα του στο θέατρο Amandiers, στη Ναντέρ, το οποίο διευθύνει.
Μετά το 1989, επηρεασμένος από τον θάνατο του Κολτές, καθώς και άλλων φίλων του, από AIDS, στράφηκε περισσότερο προς την όπερα και τον κινηματογράφο, επιστρέφοντας κατά περιόδους στο θέατρο.
Μεταξύ 1975 και 2009 σκηνοθέτησε δώδεκα κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες η Βασίλισσα Μαργκό κέρδισε το βραβείο της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών το 1994, ενώ το 1999 τιμήθηκε με το Cesar καλύτερης σκηνοθεσίας για το Ceux qui m' aiment... και δύο χρόνια αργότερα με τη Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου για το Intimite. Ως ηθοποιός πήρε μέρος σε ταινίες όπως ο Δαντών του Βάιντα, ο Τελευταίος των Μοϊκανών του Μάικλ Μαν, Ο καιρός των λύκων του Μάικελ Χάνεκε κ.ά.
Η τελευταία του σκηνοθεσία, η Ηλέκτρα του Ρίχαρντ Στράους, παρουσιάστηκε τον Ιούλιο στο λυρικό φεστιβάλ του Εξ-αν-Προβάνς, ενώ λίγο πριν πεθάνει δούλευε το Όπως σας αρέσει του Σαίξπηρ, που προγραμματιζόταν να ανέβει στο θέατρο Οντεόν τον επόμενο Μάρτιο.
