Παραπέμποντας στα αρχαία μυθικά τέρατα, τη Μέδουσα και τη Λερναία Ύδρα, αλλά και στον όφι του προπατορικού αμαρτήματος, στον «κατηραμένο όφι» του Καραγκιόζη, στον δράκοντα των παραμυθιών, ο Αλέκος Κυραρίνης επιλέγει αυτό το αρχετυπικό σύμβολο του κακού ως κυρίαρχο στοιχείο της εικαστικής γλώσσας που συγκροτεί τα έργα τα οποία παρουσιάζονται στο πλαίσιο της ατομικής του έκθεσης, με τίτλο «Καρδία νήφουσα», που εγκαινιάζεται σήμερα στην Γκαλερί Citronne, στον Πόρο.
Η «Καρδία νήφουσα» είναι ευχή, προσευχή και στόχος, είναι το επίτευγμα της πάλης εναντίον του κακού, του πονηρού, του διαβολικού. Ο δράκων εξορκίζεται με την πίστη, η αρετή κυριαρχεί, η ψυχή ηρεμεί, η καρδιά «νήφει», καθώς ο «δράκων» φοβερίζει, απειλεί, καταστρέφει έως ότου συναντήσει τον λυτρωτή, τον ελευθερωτή, υπό τη μορφή ενός ήρωα, ενός ανδρείου, ενός αγίου, όπως οι βυζαντινοί δρακοντοκτόνοι άγιοι...
"Προσπάθησα να συγκλίνουν η ιδεολογία μου, η πίστη μου, η φιλοσοφία μου, η θεώρησή μου ως άνθρωπος, με τη ζωγραφική μου. Να συγκλίνουν αβίαστα και να φτιάξω έναν κορμό στέρεο, στον οποίο θα αναπτυχθεί πάνω σαν κισσός η ζωγραφική για να σταθεί. Δεν αρκεί από μόνη της. Χρειάζεται έναν στέρεο κόσμο δίπλα της. Και μάλιστα, όσο πιο αφαιρετική είναι, όσο αποστασιοποιείται από το συναίσθημα και από την τρέχουσα αποδοχή και μόδα, τόσο πιο πολύ χρειάζεται μια ισχύουσα φιλοσοφία. Και ακριβώς αυτό προσπάθησα να κάνω. Να αξιοποιήσω δυνάμεις που δεν είναι δικές μου. Ανήκουν και στους παππούδες μου, και στους γονείς μου, και στην πατρίδα μου".
Ο Αλέκος Κυραρίνης γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα και μεγάλωσε στον τόπο καταγωγής του, την Τήνο. Εργάστηκε με τον μαρμαρογλύπτη πατέρα του Γιάννη Κυραρίνη από την ηλικία των έντεκα ετών μέχρι και την εισαγωγή του στην ΑΣΚΤ, το 1997, με καθηγητές τους Δημήτρη Μυταρά και Γιάννη Ψυχοπαίδη.
Η έκθεση, που επιμελείται η ιστορικός τέχνης Τατιάνα Σπινάρη-Πολλάλη, θα διαρκέσει μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου.
