Στην ερώτηση φίλων και γνωστών για το πώς γίνεται, εν μέσω κρίσης, το Θέατρο να πηγαίνει καλά, τους απαντώ με την ιστορία των ηλικιωμένων ηθοποιών, της νιότης μου: Γύρω στα 1980, ακούγαμε από τους τότε παππούδες του σιναφιού πως τα θέατρα, κατά τη γερμανική κατοχή, παρ' όλη την πείνα και τη δυστυχία, ήταν ασφυκτικά γεμάτα. Ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό. Το εμπέδωσα με την τωρινή κρίση. Και εισέπραξα την ανάγκη του θεατή να γυρίσει την πλάτη στο glamorous, το life style, τη σαχλαμάρα, και να πιαστεί από την αλήθεια της σκηνής, τη θαλπωρή του μικρού θεάτρου, να επικοινωνήσει με ανθρώπους που υποδύονται ρόλους που παθαίνουν, μαθαίνουν και λυτρώνονται. Που στήνουν παραστάσεις, συναυλίες και ποικίλα δρώμενα με αποδέκτη τον θεατή. Μικρές μουσικές σκηνές, συναυλίες, όπερα, σύνθετα θεάματα, γνωρίζουν νέους φίλους. Δημιουργούν ένα φανατικό κοινό.
«Από αρχαιοτάτων», που λέμε, αρεσκόμαστε σε υπαίθριες χαρές και πανηγύρια. Ο Θέσπις, με το άρμα του, αλώνιζε τις εξοχές και τους οικισμούς της αττικής γης, προσφέροντας θέατρο. Χιλιάδες νοματαίοι ξεκινούσαν και πήγαιναν στο ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο για να επικοινωνήσουν με τον λόγο των μεγάλων συγγραφέων. Στα Ελευσίνια Μυστήρια, στα Λήναια, τα Διονύσια, στα εκατοντάδες θέατρα στης ελληνικής γης, αλλά και της Μεγάλης Ελλάδας. Στους ιπποδρόμους του Βυζαντίου, στα καντούνια της Ζακυνθινής Ομιλίας, στα πανηγύρια του Άη Γιώργη, της Παναγίας, του Σωτήρος, στον οβελία του Πάσχα και στα δεκάδες δρώμενα. Μπούλες, Χορός της Τράτας, Ραγκουτσάρια, τελειωμό δεν έχει ο κατάλογος. Το θέατρο, οι μουσικές, οι λαϊκές μορφές τέχνης, ιδιαιτέρως τα καλοκαίρια κάτω από τον ήλιο ή το φως του φεγγαριού, αποτελούν διαχρονικά παράδοση και τρόπο μέθεξης για το πανελλήνιο.
Στις μέρες μας, πρωτοστατούν τα υπαίθρια festival καθ' άπασαν την επικράτειαν. Το πιο διάσημο, αυτό της Επιδαύρου. Γνώρισε δόξες. Χιλιάδες θεατές στις παραστάσεις του. Κατάμεστο το θέατρο στον Κουν, το Εθνικό, τον ΘΟΚ, τον Ευαγγελάτο. Τα τελευταία χρόνια ο εκλεκτός όλων των κυβερνήσεων διευθυντής του, κ. Γ. Λούκος, το έχει συρρικνώσει, το έχει «αναμορφώσει» επί το «μεταμοντερνότερον», χάνοντας θεατές και παίζοντας σε άδειες κερκίδες. Και είναι και μεγάλο το άτιμο...
H Ποτιδάνεια είναι ένα μικρό χωριό των150 κατοίκων, μιάμιση ώρα απόσταση από τη Ναύπακτο, πάνω στο βουνό. Εκεί είναι μια παρέα ντόπιων «παρανοϊκών», που έφτιαξαν με τα χέρια τους ένα θέατρο, και κάθε δύο χρόνια, χωρίς να έχουν την υποστήριξη κανενός (κράτος, δήμος, σύλλογος κ.λπ.), μεγαλουργούν. Με σημαντικές συμμετοχές σε θεατρικά σχήματα, μουσικούς και τραγουδιστές, συγκεντρώνοντας (στο... πουθενά) μέσον όρο για κάθε παράσταση 2.000 θεατές. Αυτό το καλοκαίρι, 9-11 Αυγούστου: Βασίλης Παπακωσταντίνου, Γιάννης Κότσιρας, Μάνος Αχαλινωτόπουλος. Εδώ, το καλό γούστο, η ποιότητα και η ενεργή κοινότητα πάνε μαζί και πετυχαίνουν.
Σε όλες τις μεγάλες πόλεις, σε θερινούς προορισμούς σε μικρά χωριά, αλλού με άξονα και προαπαιτούμενα, αλλού «έτσι, χωρίς πρόγραμμα», τα «festival» ή οι «γιορτές» ή οι «εκδηλώσεις» ανταγωνίζονται μεταξύ τους στην προσέλκυση του θεατή. Περνώντας τα χρόνια, γίνονται όλο και πιο οργανωμένα. Υποχωρεί η προχειρότητα, μαθαίνουν και οι διοργανωτές. Υλικό υπάρχει.
Οι θεατρίνοι, οι μουσικοί, οι χορευτές, οργώνουν την Ελλάδα παίζοντας παντού. Σε θέατρα, σε γήπεδα, σε αυλές σχολείων. Η κρίση, έκανε «ακριβοθώρητους» δημιουργούς να εμφανίζονται σε χώρους που πριν δίσταζαν να το κάνουν. Να μη δίνουν πια μόνο 8 με 10 παραστάσεις όλο το καλοκαίρι, αλλά 40, 50, και βάλε. Να χαμηλώσουν το εισιτήριο.
Στα μέσα του καλοκαιριού που βρισκόμαστε, θα έχετε βρεθεί σίγουρα σε κάποια από αυτές τις «πολιτιστικές συνάξεις» των Ελλήνων. Αν όχι, σπεύσατε! Κάποιος Άη-Festival θα γιορτάζει κοντά σας!
