Ενα μαγευτικό οδοιπορικό στην Κολομβία, μια τρυφερή μητρική σχέση, ένα ασθενοφόρο που σώζει ζωές, μια ανιαρή έρευνα για έναν serial killer κι ένας προσωπικός αγώνας για συμπερίληψη μέσα από το θέατρο περιμένουν τους θεατές αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους
Μαγικό οδοιπορικό στη ζούγκλα
Βασιλιάδες του κόσμου (Los reyes del mundo) ***
Σκηνοθεσία: Λάουρα Μόρα Oρτέγκα
Πρωταγωνιστούν: Κάρλος Αντρές Καστανιέντα, Ντέιβιντσον Φλόρες, Kρίστιαν Ντέιβιντ Ντουκέ
Ενας έφηβος στο Μεντεγίν της Κολομβίας μαθαίνει ότι έρχεται στην κατοχή του ένα κομμάτι γης που είχαν υφαρπάξει κάποιες παραστρατιωτικές ομάδες από την οικογένειά του πριν από πολλά χρόνια. Θα ξεκινήσει λοιπόν ένα ταξίδι μέχρι εκεί παρέα με τους κολλητούς του, κάποιους πιτσιρικάδες συμμορίτες που απλώς βολοδέρνουν στις γειτονιές του Μεντεγίν. Η δράση θα μεταφερθεί από τα τσιμέντα της φτωχής πόλης στο βαθύ δάσος, σε ένα θολό οδοιπορικό που συνδυάζει την αίσθηση της ματαιότητας του ταξιδιού στην «Καρδιά του σκότους» του Κόνραντ με ήρωες βγαλμένους μέσα απ’ την «Πόλη του Θεού» του Μεϊρέγες. Η Λάουρα Μόρα Ορτέγκα θα μπολιάσει το κολομβιανό τοπίο με μια εντυπωσιακή ατμόσφαιρα που συχνά-πυκνά προκαλεί δέος στον θεατή χωρίς καθόλου να ξεστρατίσει από το ανθρωποκεντρικό δράμα της ιστορίας. Καθώς οι πιτσιρικάδες συγκρούονται, απελπίζονται, απορούν και πασχίζουν να κατανοήσουν τον περιβάλλοντα κόσμο σε ένα αφιλόξενο τοπίο που και οι ίδιοι θα κατέστρεφαν μόνο και μόνο για να διασκεδάσουν με τις φλόγες της καταστροφής, ο μαγικός ρεαλισμός της ταινίας παίρνει το πάνω χέρι και η σαρωτική αγριότητα της κολομβιανής ζούγκλας αποτυπώνεται εδώ σε όλο της το μεγαλείο. Η χρήση του φωτός και του ήχου μας μεταφέρουν σε έναν τόπο ριζικά εντυπωσιακό όσο και απειλητικό. Οι φίλοι συναντούν διάφορους χαρακτήρες στην πορεία, οι οποίοι τους βοηθούν να προχωρήσουν αλλά και τους προειδοποιούν για την επικινδυνότητα του εγχειρήματός τους. Ιδιαίτερα συγκινητική είναι μια συνάντηση των αγοριών με σεξεργάτριες στη μέση του πουθενά, όπου οι γυναίκες χορεύουν αγκαλιάζοντας τρυφερά τα αγόρια, ενώ αυτά απολαμβάνουν τη γυναικεία αγάπη όπως ένα νεογέννητο μωρό στο στήθος της μητέρας του. Η Μόρα Ορτέγκα ξέρει καλά για τι πράγμα μιλάει και δεν σκηνοθετεί απλώς ένα σενάριο που έπεσε συμπωματικά στα χέρια της. Είναι ένα έργο που το πονάει και η πραγματικότητα των πρωταγωνιστών της δεν απέχει πολύ από τη δική της. Σ’ αυτή την ειλικρινή βάση νιώθουμε σαν να έχουμε γίνει μάρτυρες της απεικόνισης μιας εποχής και ενός τόπου με ματιά ποιητική όσο και συγκινητική.
Ασθενοφόρο που σώζει ζωές, αλλά όχι θεατές
Η πόλη της ασφάλτου (Asphalt city) *
Σκηνοθεσία: Ζαν-Στεφάν Σοβέρ
Πρωταγωνιστούν: Τάι Σέρινταν, Σον Πεν, Μάικλ Πιτ
Ενας νεοσύλλεκτος διασώστης που διασχίζει τους δρόμους με το ασθενοφόρο έρχεται σε επαφή με το αστικό χάος και τον τρόμο που προκαλούν τα χειρότερα περιστατικά που χρειάζονται άμεση ιατρική περίθαλψη και παρέμβαση. Είναι τέτοιες η ατμόσφαιρα και η κατασκευή της ταινίας του Γάλλου Ζαν Στεφάν Σοβέρ, που δεν σου αφήνουν κανένα περιθώριο να αποφύγεις τη σύγκριση με το σκοτεινό και ιδιοσυγκρασιακό αριστούργημα του Μάρτιν Σκορσέζε με τίτλο «Bringing οut the dead», που ήταν και το τελευταίο κομμάτι στο ασθματικό, καθολικό και βρόμικο σκορσεζικό σύμπαν προτού ο Νεοϋορκέζος δημιουργός περάσει στην οσκαρική του περίοδο. Και στις δύο ταινίες παρακολουθούμε το ασθενοφόρο να κάνει μια κατάβαση στην κόλαση των βρόμικων πεζοδρομίων. Εκεί που στην ταινία του 1999 με τον Νίκολας Κέιτζ είχαμε μια φρενήρη αναμέτρηση του ανθρώπου με τα αντικρουόμενα συναισθήματα ενσυναίσθησης και αποστροφής, ποτισμένη από τις καθολικές ενοχές που πηγάζουν από το σύνδρομο του σωτήρα των χαμένων ψυχών, εδώ έχουμε... το τίποτα. Οι χαρακτήρες που ενσαρκώνουν ο Τάι Σέρινταν και ο Σον Πεν δεν έχουν υπόσταση ούτε δεύτερο επίπεδο, σε μια ιστορία που δεν έχει λόγο ύπαρξης να ειπωθεί και δεν είναι σε θέση να αρθρώσει οποιαδήποτε σκέψη ή προβληματισμό. Ούτε η περιπέτεια επιβίωσης σε συνθήκες αϋπνίας και εξαθλίωσης προκύπτει, ούτε το σχόλιο για την πρόκληση του λειτουργήματος απέναντι σε άρρωστους ανθρώπους που καμιά φορά δεν θέλουν να σωθούν λειτουργεί, ούτε ο μάτσο ανταγωνισμός του παλιού με τον νέο (όπως συνέβαινε στο «Training day» με τους αστυνομικούς στις κακόφημες γειτονιές) συμβαίνει. Η «Πόλη της ασφάλτου» είναι ένα στεγνό, ψευτορεαλιστικό, φιλόδοξο κενό αέρος που παριστάνει πως έχει κάτι σημαντικό να μας πει.
Μνήμες και φαντάσματα από τη ζωή μιας μητέρας και μιας κόρης
Πολύδροσο ***
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Βούλγαρης
Πρωταγωνιστούν: Σοφία Κόκκαλη, Βίκυ Καγιά, Έλσα Ζάρρη
Η Σοφία επιστρέφει στο Πολύδροσο για να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της, τη Σοφία. Σε αυτό το απομακρυσμένο και ήσυχο προάστιο που μεγάλωσε καιροφυλακτούν όλα εκείνα που την έκαναν κάποτε να φύγει από κει. Οι δύο Σοφίες κουβεντιάζουν, χαζολογούν, μοιράζονται, παίζουν και έρχονται ξανά κοντά μ’ αυτή την αρχαία, μεταφυσική σύνδεση της ομφάλιας αγάπης που μπορεί να ανοίξει μια τρύπα στον χρόνο και να αναμοχλεύσει τις μνήμες. Η νέα ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη μπορεί να μην διαθέτει το υπαρξιακό βάθος που είχε το «Νήμα» (2016) ούτε τη λεπτοκαμωμένη τρυφερότητα της «Winona» (2019), όμως είναι ένας ήπιος στοχασμός πάνω στα θραύσματα της μνήμης που ψάχνουν ζεστό φίλτρο για να αναβιώσουν και τελικά μιλάει για την αποδοχή και τη συγχώρεση. Η σιωπηλή συμμαχία των δύο γυναικών, το άχρονο ειδυλλιακό τοπίο που περιβάλλει τους ανθρώπους όταν σιωπούν, ο πλούτος που κρύβουν τα χασομέρια μεταξύ αγαπημένων, η ενήλικη ενοχή που χορεύει αγκαλιά με την παιδική καστροφαντασία γίνονται ψηφίδες σε ένα καλειδοσκοπικό φιλμ που στην Αμερική θα αποκτούσε χαρακτήρα quirky (πόσο απαίσιος όρος…) για να βρει ένα ευρύτερο κοινό, ενώ στα χέρια του Βούλγαρη κρατάει τον προσωπικό του χαρακτήρα και αισθάνεσαι πως σου ψιθυρίζει τις αλήθειες του στωικά, χωρίς να φιλοσοφεί και χωρίς να έχει απαντήσεις για τη φθαρτή και σάρκινη φύση των ηρωίδων του. Η Σοφία Κόκκαλη, χωρίς αμφιβολία η καλύτερη Ελληνίδα ηθοποιός των τελευταίων 25 ετών, προσδίδει χαρακτήρα και χαρίζει νόημα από το περίσσευμά της σε κάθε κάδρο, ακόμα και στα πιο ημιτελή. Η Βίκυ Καγιά είναι άξια συγχαρητηρίων που δέχτηκε να αφήσει την πληθωρική περσόνα της και να υπηρετήσει αυτό το εσωστρεφές και ελλειπτικό σύμπαν, κι ας μην δικαιολογείται απόλυτα η επιλογή της στο casting από το αποτέλεσμα. Όμως αυτό που μένει στον υπομονετικό θεατή είναι το συντριπτικό αίσθημα της ανημποριάς απέναντι στην επιθυμία να σταματήσει ο χρόνος και να γίνουν όλα ξανά λίγο αλλιώς, αυτό που νιώθουν οι άνθρωποι που έχουν ραμμένο στο δέρμα τους, σαν τσέπη, τον κρυφό κώδικα που συντηρούν οι σχέσεις ζωής.
Κατά συρροή χασμουρητά
Η άκρη του νήματος (Damaged) *
Σκηνοθεσία: Τέρι ΜακΝτόνα
Πρωταγωνιστούν: Σάμιουελ Τζάκσον, Βενσάν Κασέλ, Λόρα Χάντοκ
Τα εγκλήματα ενός serial killer στη Σκωτία ταιριάζουν με κάποιους ανεξιχνίαστους φόνους που είχαν συμβεί στο Σικάγο πριν από εννέα χρόνια: τα σώματα γυναικών είχαν διαμελιστεί και διάφορα μέρη τους αναδιατάσσονταν σε σχήμα σταυρού, κάτι που υποδήλωνε σατανιστική τελετή. Αυτό το γεγονός θα στείλει τον Αμερικανό ντετέκτιβ (Σάμιουελ Τζάκσον) στη Σκωτία για να βοηθήσει στη διαλεύκανση των νέων εγκλημάτων βοηθώντας τον ντόπιο επιθεωρητή. Τίποτα δεν πάει καλά σ’ αυτή την αστυνομική ταινία ρουτίνας, όπου ο Αμερικανός ερευνητής και ο Ευρωπαίος ομόλογός του αντιμετωπίζουν τους προσωπικούς τους δαίμονες, με τον πρώτο να αδυνατεί να ελέγξει το ποτό και τον δεύτερο να έχει να αντιμετωπίσει την τεταμένη σχέση του με τη σύζυγό του μετά τον πρόσφατο χαμό του μοναδικού τους παιδιού. Τότε θα εμφανιστεί και ο Βενσάν Κασέλ στον ρόλο ενός παλιού συνεργάτη που έχει γίνει πια συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Το πώς ένας Γάλλος εργάζεται ως ντετέκτιβ στο Σικάγο και πώς ο χαρακτήρας του Σάμιουελ Τζάκσον θεωρείται ικανός για εκτός έδρας αποστολές ενώ δεν φαίνεται ικανός για τίποτα είναι μερικά μόνο από τα άφθονα προβλήματα μιας ταινίας που στη δεκαετία του ’90 θα αποκαλούσαμε «τηλεταινία» και όλοι θα ξέραμε ακριβώς τι εννοούμε. Ο σκηνοθέτης Τέρι ΜακΝτόνα, που στο ενεργητικό του έχει επεισόδια των σειρών «Breaking bad» και «Better call Saul», στήνει άτσαλα έναν τηλεοπτικό διάκοσμο για να προκαλέσει ανατριχίλες μόνο και μόνο για να οδηγήσει σε ένα εξωφρενικά απίθανο φινάλε, με ένα plot twist για την ταυτότητα του δολοφόνου που γίνεται με το στανιό.
Ονειρα εναντίον στερεοτύπων
Λώξη **1/2
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ζάχος, Θανάσης Καφετζής
Η Λωξάνδρα, μια νέα γυναίκα με σύνδρομο Down, γίνεται το πρώτο ανάπηρο άτομο που υπογράφει συμβόλαιο ηθοποιού με το Εθνικό Θέατρο Ελλάδος. Η ιστορία της «Λώξης» φανερώνει ένα ολισθηρό ταξίδι σε έναν δύσβατο δρόμο γεμάτο στερεότυπα με προορισμό το προσωπικό όνειρο. Η δύναμη της ιστορίας είναι τέτοια, που οι δημιουργοί αυτού του ντοκιμαντέρ παρατηρούν το ταξίδι, από τις πρόβες και τις δυσκολίες μέχρι την παράσταση, χωρίς παρεμβατικό σχόλιο και χωρίς μελοδραματικά βαρίδια. Βέβαια, αν θέλουμε να αξιολογήσουμε καλλιτεχνικά το έργο, η «Λώξη» έχει σοβαρές αδυναμίες στην ανάπτυξη και επαναπαύεται στη συγκινησιακή δύναμη του θέματός της, μιας και κουβαλάει μία από αυτές τις σπουδαίες ανθρώπινες ιστορίες που μπορούν να κάνουν τον γύρο του κόσμου και ίσως να αποτελέσουν κομβικό σημείο για έναν κόσμο περισσότερο συμπεριληπτικό.
Δέκα ταινίες στριμωγμένες σε μία
Boy kills world *
Σκηνοθεσία: Μόριτζ Μορ
Πρωταγωνιστούν: Μπιλ Σκάρσγκαρντ, Φάμκε Γιάνσεν, Μισέλ Ντόκερι
Ενα κωφό αγόρι μεγαλώνει αναζητώντας εκδίκηση από τη Χίλντα, που δολοφόνησε τους γονείς του, έχοντας τη βοήθεια ενός σαμάνου και μια εσωτερική φωνή να τον συμβουλεύει. Την πλοκή οδηγούν τα τρικυμιώδη οράματα του αγοριού που ταυτόχρονα συνομιλεί με τη νεκρή του αδελφή, σε ένα σενάριο που νοιάζεται μόνο για το πώς θα προκύψει το πέρασμα από τη μία αιματηρή σκηνή μάχης στην επόμενη. Το «Boy kills world» είναι ένα ασυμμάζευτο συνονθύλευμα καλλιτεχνικών επιρροών που βρίσκονται στριμωγμένες μέσα στην ταινία και κουτουλάνε η μία πάνω στην άλλη για να συνυπάρξουν. Πολλοί ίσως εκτιμήσουν την εφηβική αδρεναλίνη και τον φρενήρη ρυθμό, όμως στην πραγματικότητα ο φακός εκτελεί χρέη μπλέντερ που αλέθει ταινίες πολεμικών τεχνών, κόμικ με υπερήρωες, sci-fi εφηβικές περιπέτειες και ό,τι άλλο βάλει ο νους των παραγωγών που μελέτησαν καλά σε συνεργασία με στατιστικές εταιρείες και διαφημιστικούς κολοσσούς τις τάσεις και τις προτιμήσεις του κοινού 14-25 ετών. Αυτό που έρχεται στις οθόνες είναι μια ασπόνδυλη ιστορία με πληθώρα αναφορών στην κουλτούρα του TikTok, με μια μανία να χωρέσουν όσα πιο πολλά στοιχεία μπορούν, κι ας πνιγεί το σύνολο μέσα στην άχαρη πληθωρικότητά του.
