Εννέα δωμάτια της πτέρυγας του νοσηλευτηρίου του Ιδρύματος Περιθάλψεως Χρονίως Πασχόντων του Ασύλου Ανιάτων, γεμάτα χειροποίητες δράσεις ελεύθερης περιήγησης των θεατών, συνθέτουν την πρώτη ολοκληρωμένη, χειροποίητη, site specific performance της Ομάδας Μικρός Νότος υπό τον τίτλο «ΠασΠορτ-Μια αληθινή περιπέτεια».
Η Χρύσα Διαμαντοπούλου, καλλιτεχνική διευθύντρια της ομάδας, έχοντας στις αποσκευές της τη δύναμη και την παρηγοριά που ξεχείλισε από την επαφή της με το ομώνυμο βιβλίο της ψυχολόγου Ελεονώρας Σουρλάγκα αλλά και την προσωπική της εμπειρία με τη συνάντησή της με τον καρκίνο του μαστού, ονειρεύτηκε, σχεδίασε και συντονίζει αυτή τη site specific performance, που χρησιμοποιεί στοιχεία από το «καθηλωτικό θέατρο» (immersive theatre) για να σπάσει τα φράγματα και να μιλήσει μια νέα θεατρική γλώσσα, γεννώντας μια θεατρική εμπειρία-ύμνο στη ζωή.
Η απουσία θεατρικών καθισμάτων μετατρέπει τους θεατές, από απλούς παρατηρητές, σε δρώντες συμμετέχοντες και ελεύθερους περιηγητές, επιτρέποντάς τους να χαράξουν μια εντελώς προσωπική διαδρομή μέσα στον ιδιαίτερο θεατρικό κόσμο που αντηχεί σ’ αυτόν τον τόσο φορτισμένο χώρο, το Άσυλο Ανιάτων, έναν χώρο αφιερωμένο αποκλειστικά στη φροντίδα και στην περίθαλψη ασθενών με χρόνια νοσήματα.
Μια work in progress performance, που έχει καταπιεί με θεατρική ανυπακοή, εικαστικές εγκαταστάσεις, ηχητικά τοπία και αληθινές μαρτυρίες, που εξίσου ανυπάκουα γεμίζουν εννέα δωμάτια τα οποία γίνονται το πεδίο αυτής της αδιαμεσολάβητης συνάντησης μεταξύ καλλιτεχνών και θεατών σε μια ιστορία που αναγκαστικά έχει αρχή και κανένα τέλος.
Μια θεματοφύλακας με τη βοηθό της συνοδεύουν στον τόπο που φυλούν έναν μικρό αριθμό θεατών στο ταξίδι της περιπλάνησης στη ζωή, με γενναιοδωρία και ανοιχτή καρδιά. Τρία γυναικεία σώματα, τρεις γυναίκες, συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο-τόπο και συνθέτουν τα στάδια της ασθένειας: το υγιές σώμα, το σώμα που νοσεί, το σώμα μετά τη μαστεκτομή. Οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να περιπλανηθούν ελεύθερα μέσα στα εννέα δωμάτια-«σταθμούς» ακολουθώντας όποια διαδρομή επιθυμούν, με τον δικό τους ρυθμό, επιλέγοντας τον τρόπο που θα παρακολουθήσουν τις δράσεις, βιώνοντας τελικά ο καθένας μια εξατομικευμένη εμπειρία θεάτρου.
Και αυτή η εξατομικευμένη εμπειρία θεάτρου στην πραγματικότητα αποκτά τις απαραίτητες συλλογικές της διαστάσεις πάνω στην ίδια την αιτία της γέννας της, όπως χαρακτηριστικά λέει η Χρύσα Διαμαντοπούλου μετά τη face to face συνάντησή της με τον καρκίνο: «Η συνάντησή μου με τον καρκίνο του μαστού τον Οκτώβριο του 2017 ήταν μια ευκαιρία να χαρτογραφήσω εκ νέου τον προσωπικό μου χάρτη. Να ακολουθήσω την εσωτερική μου πυξίδα. Η διάγνωση του καρκίνου μου μου έφερε τη διαύγεια και την ευκαιρία μέσα στον ίδιο τον κίνδυνο της ασθένειας. Για να με βρω, χρειάστηκε να με χάσω πρώτα. Και είμαι ευγνώμων για το ταξίδι αυτό. Ανασήκωσα τα μανίκια και είπα “Τώρα θα ζήσω!”».
Αυτό το «Τώρα θα ζήσω!» γεννάει τελικά αυτή την performance, που, καταργώντας όλα αυτά που θα μπορούσαν να τη μετατρέψουν σε ακόμα μία θεατρική παράσταση, γίνεται, από μια προσωπική χαρτογράφηση, μια θεατρική εμπειρία που σε παρασέρνει σε ένα ταξίδι όπου ο γυρισμός στον τόπο σου εμπεριέχει αναπόφευκτα και αυτή τη θεατρική εμπειρία, αυτό το βίωμα όσο κοντά ή μακριά σου και να είναι εκεί έξω, στην πραγματική ζωή. Πάρτε ανάσα και περιηγηθείτε ελεύθερα σ’ αυτόν τον θεατρικό κόσμο τον Οκτώβριο κάθε Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα στο Άσυλο Ανιάτων.
