Προσπαθούν να σβήσουν τις εικόνες της μνήμης μας. Αυτές που αποτελούν την υπόστασή μας. Από το μακρινό παρελθόν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου αλλά και από το πιο πρόσφατο της Χαμένης Άνοιξης της δεκαετίας του ’60, της χούντας των συνταγματαρχών, της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, της νέας πολιτισμικής άνοιξης της Μεταπολίτευσης.
Έτσι ώστε να μπορέσουν να χτίσουν μια χώρα πάνω στα σαθρά θεμέλια της λήθης της προσωπικής και της συλλογικής μας ιστορίας. Τσιμεντώνουν και εξαρθρώνουν αρχαίους και βυζαντινούς δρόμους στο όνομα της εύκολης πρόσβασης ή μετακίνησης των πολιτών και προπάντων των τουριστών των κρουαζερόπλοιων.
Αφήνουν τα φασιστοειδή ανθρωπάρια να επιτίθενται με την ανοχή τους σε μαθητές και φοιτητές, νεολαίους της ΚΝΕ και μέλη της ΚΕΕΡΦΑ. Να διασπείρουν, έναν χρόνο μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, τον τρόμο στην κοινωνία.
Για να τη διχάσουν και να την αποπροσανατολίσουν από την καταστροφική τους πολιτική. Επιχειρούν να μας πείσουν, για να μιλήσω με τις φράσεις του Μπατάιγ στο ανολοκλήρωτό του δοκίμιο για «Τα όρια του χρήσιμου», ότι «η ανθρώπινη αξία είναι συνάρτηση της παραγωγικότητας» και ότι δεν «συνδέεται με τις πιο ωραίες συνέπειες της τέχνης, της ποίησης, της άνθησης της ανθρώπινης ζωής».
Τα όρια του χρήσιμου αναδεικνύει και διαρρηγνύει με τις γλυπτικές του συνθέσεις ο εικαστικός Περικλής Πραβήτας στην ατομική του έκθεση στην Αίθουσα Τέχνης Έκφραση - Γιάννα Γραμματοπούλου. Ο τίτλος της «Déjà Visité / Αυτό το έχω ξαναεπισκεφτεί» τις εδράζει εξαρχής στο πραγματικό. Καθώς κυοφορεί το στάδιο εκείνο της «προμνησίας», όπου η αίσθησή της μορφώνεται σε συγκεκριμένους χώρους.
Ο Πραβήτας δημιουργεί με έναν τρόπο ρεαλιστικό και με αντικείμενα που θεωρούνται ευτελή για τους πολλούς, άσχετους με αυτά, και πολύτιμα για τα πρόσωπα που τα αφορούν και δένονται μαζί τους μέσα από τη βιωμένη εμπειρία, παλιές φωτογραφίες, παιχνίδια, μπιμπελό που βρίσκονται συχνά ξεχασμένα μέσα σε αποθήκες, μπαούλα και σοφίτες.
Τα προβάλλει βυθισμένα μέσα σε γυάλες ή κλεισμένα σε προθήκες, όπως τα πράγματα που κληρονομήσαμε από τις γιαγιάδες μας κι από τις μανάδες μας με τη φρούδα ελπίδα ότι θα μπορέσουμε να τα συντηρήσουμε εσαεί από τη φθορά του χρόνου και μπορούν να σπάσουν με μια αδέξια κίνηση ή με τον επόμενο σεισμό.
Δείχνει τις ανθρώπινες φιγούρες του σε στάσεις απρόβλεπτες, όπως στα όνειρά μας, να αγωνιούν να ισορροπήσουν εκεί όπου το οικείο γίνεται ανοίκειο και τανάπαλιν. Κατασκευάζει με φτωχά υλικά εικόνες από την προσωπική ιστορία τού κάθε υποκειμένου και ανασκευάζει μέσα από τα θραύσματά τους τη μνήμη που ενεργοποιεί το παρελθόν μέσα στο παρόν και τον ωθεί στο μέλλον.
Info: Περικλής Πραβήτας, «Déjà Visité / Αυτό το έχω ξαναεπισκεφτεί».
Επιμέλεια; Δήμητρα Λιάκουρα
Αίθουσα Τέχνης Έκφραση - Γιάννα Γραμματοπούλου, Βαλαωρίτου 9α, Κολωνάκι
Διάρκεια έκθεσης: 28 Σεπτεμβρίου - 30 Οκτωβρίου 2021
Ώρες λειτουργίας: Τρ. / Πεμ. / Παρ.: 12 μ. - 8 μ.μ., Τετ. 12 μ. - 6 μ.μ., Σαβ. 12 μ. - 3 μ.μ.
