Διαβάζοντας την επιστολή του ΣΑΠΟΕ (Σύνδεσμος Ανεξαρτήτων Παραγωγών Οπτικοακουστικών Έργων) για την αναστάτωση που έχουν προκαλέσει οι τελευταίες εγκρίσεις του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, στην αρχή δεν ήμουν σίγουρη αν διαβάζω μια επιστολή ενός σωματείου παραγωγών ή το Δελτίο Τύπου του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου! Μετά, είχα μια απορία σχετικά με τους ανενεργούς και ενεργούς σκηνοθέτες που αναφέρεται στην επιστολή και ζητώ από το σεβαστό Δ.Σ. του αδελφού σωματείου να μου τη λύσει. Γιατί έχω πάθει μια κρίση ταυτότητας και δεν ξέρω ποια είμαι, τι κάνω και πώς να παρουσιάζομαι με καθαρό το κούτελο στην κοινωνία.
Η απορία μου είναι: Εγώ, ως παραγωγός - σκηνοθέτις που έχω χρηματοδοτηθεί από το ΕΚΚ με το ιλιγγιώδες ποσό των 45.000 ευρώ για ταινία fiction μεγάλου μήκους, σε ποια κατηγορία ανήκω;
Στους ενεργούς, στους ανενεργούς ή στους ανέργους; Στους επιτυχόντες ή στους αποτυχόντες; Στους κομμένους ή στους μισο-κομμένους; Στους απορριφθέντες με επαίνους ή με ειρωνεία; Στους ευνοημένους ή σε αυτούς που «ούτε να τους βλέπουμε στα μάτια μας» ή στους «δώστε τους κάτι για να μην κάνουν την ταινία και να πάρουμε τα λεφτά πίσω»;
Οι κατηγορίες είναι αμέτρητες, αλλά δεν μπορώ να μην προσθέσω άλλη μία που ούτε καν αναφέρεται και κινείται υπόγεια και αποτελεσματικά: Σ’ αυτούς της παγκοσμιοποιημένης ή της ελληνοκεντρικής και ιστορικοπολιτιστικής θεματολογίας; Το ξέρω πως είναι ντεμοντέ θέμα για κάποιους, αλλά το αναφέρω για λόγους πολιτικής ορθότητας.
Με αυτή λοιπόν τη μεγαλοφυή πολιτική του ΕΚΚ, έχω μπλοκαριστεί κι εγώ όπως και πολλοί δημιουργοί με ταινίες που έχουν εγκριθεί και δεν μπορούν να γίνουν για οικονομικούς λόγους κυρίως, μπλοκάροντας έτσι και τα ποσά της χρηματοδότησής τους. Είναι αλήθεια ότι το ποσό αυτών των μπλοκαρισμένων παραγωγών φτάνει τα 7 εκατομμύρια ευρώ; Αν ισχύει αυτό, έτσι εξηγείται γιατί γίνονται τόσες λίγες ταινίες κάθε χρόνο και μεγαλώνει η ανεργία στον χώρο μας σε όλους τους κλάδους.
Διά στόματος του προέδρου του Δ.Σ. δε, σε τηλεδιάσκεψη του ΕΚΚ με την Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, η απάντηση γι’ αυτό το θέμα ήταν ότι «το Κέντρο, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να δίνει παρατάσεις στις ταινίες και μετά να παίρνει τα χρήματα του πίσω»!
Να βρει μια λύση για να ξεμπλοκάρει τις ταινίες και να γίνουν, αντί να ζητάει να ξεμπλοκάρει τα χρήματα, ούτε περνάει από το μυαλό της διοίκησης του Κέντρου. Ξεχνάει επίσης η διοίκηση ότι διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα και ότι είναι διορισμένη στον πιο σημαντικό δημόσιο φορέα για την ανάπτυξη του ελληνικού κινηματογράφου. Ποια ανάπτυξη δηλαδή; Εδώ μάλλον πρόκειται για την ύπαρξη του ελληνικού κινηματογράφου. Αυτά σκέφτομαι και παθαίνω κρίση ταυτότητας.
Γιατί, τι σχέση έχουν όλα τα παραπάνω με τη βαθιά επιθυμία τη δική μου και των άλλων σκηνοθετών να κάνουμε αυτό που αγαπάμε, δηλαδή ταινίες; Πέφτουμε επάνω σε διορισμένους γραφειοκράτες που κάνουν οτιδήποτε να μην τις κάνουμε!
Και το Κέντρο στην κοσμάρα του, προχωράει σε μια άλλη παγκόσμια πρωτοτυπία! Οι κρίνοντες στο Κέντρο (Readers) είναι και κρινόμενοι και επιτυχόντες! Ανακατεύονται δε και σε ευρωπαϊκούς θεσμούς ψευδώς ως άλλοθι (Creative Europe)! Τέσσερις ταινίες των Readers, μόνο 520.000 ευρώ χρηματοδότηση από το Κέντρο!
Κρίμα που δεν είμαι κι εγώ μια μικρομηκού από τη Δράμα να γίνω Reader στο Κέντρο, να πληρώνομαι και ταυτόχρονα να χρηματοδοτούμαι με 200.000 ευρώ να κάνω την πρώτη μου μεγάλη ταινία!
Ή κρίμα που δεν είμαι μέλος του Δ.Σ. του ΣΑΠΟΕ να έχουν εγκριθεί οι ταινίες μου και να γράφω τέτοιες συγκινητικές επιστολές για το Κέντρο.
Τότε δεν θα είχα καμία αμφιβολία ότι είμαι σίγουρα ενεργή!
Λένα Βουδούρη
Παραγωγός - Σκηνοθέτις
