Σχεδόν είχαμε συνηθίσει να ζούμε μέσα στους τοίχους του σπιτιού μας. Να «βλεπόμαστε», παραμορφωμένα είδωλα του εαυτού μας και των άλλων, μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών. Να ξεμυτίζουμε σαν κυνηγημένοι από το σπίτι μας ενημερώνοντας τους «άρχοντές» μας για τις μετακινήσεις μας. Ακόμα και όταν θα πηγαίναμε στο περίπτερο για τσιγάρα και εφημερίδα. Να ζούμε με τον φόβο του θανάτου και της απώλειας, με τον φόβο του αστυφύλακος που μόνο το άστυ δεν προστατεύει ούτε και τους πολίτες του από το οργανωμένο έγκλημα. Να ζούμε κυρίως με την ανημποριά μας να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα και κατοχυρωμένα μέχρι πρότινος δικαιώματά μας και να παρατηρούμε ως θεατές τη συστηματική διάλυση των κοινωνικών και εργασιακών μας σχέσεων.
Μέχρι τη μαγική ημερομηνία του ανοίγματος των συνόρων της χώρας και των μετακινήσεων για τους τουρίστες που η κυβέρνηση προσδοκά ότι θα λειτουργήσει ως τροχοπέδη στην κατρακύλα που ακολουθεί η οικονομία. Οπότε και ξεχυθήκαμε στους δρόμους και στις πλατείες με τη λαχτάρα του φυλακισμένου επί μήνες που παίρνει αναπάντεχα την (προσωρινή;) άδεια εξόδου, μαζί με τους αναμενόμενους και πολυπόθητους επισκέπτες και εμείς. Λες και η κυβέρνηση αυτή δεν είναι η κυβέρνηση των Ελλήνων πολιτών αλλά των τουριστών.
Τον χαρακτηρισμό χρησιμοποίησε, αν θυμάμαι καλά, ο οξυδερκής Νίκος Ξυδάκης σε κάποια από τις εκπομπές του Στο Κόκκινο. Ως εκπρόσωπος των τουριστών μίλησε και ο υπεύθυνος για τον Τουρισμό υπουργός στο BBC, λησμονώντας προφανώς ότι δεν μίλαγε σε κάποιο από τα επιδοτούμενα εγχώρια κανάλια. Παραποιώντας τα στοιχεία για τις προφανείς καθυστερήσεις στον εμβολιασμό των κατοίκων όχι κάποιων μικρών νησίδων, αλλοτινών τόπων εξορίας, αλλά των μεγάλων και μεσαίων σε μέγεθος νησιών που αποτελούν τους συνήθεις ταξιδιωτικούς προορισμούς.
Με τον ίδιο τρόπο προσπάθησε να παραποιήσει τα φωτογραφικά στοιχεία που δημοσίευσε η ΑΥΓΗ και η Πόλυ Κρημνιώτη για το σπάσιμο μαρμάρινου γλυπτού στο πιο εμβληματικό μνημείο της χώρας από κομπρεσέρ που χρησιμοποιήθηκε στις εργασίες απορροής ομβρίων υδάτων, εκ των υστέρων, αφού η Ακρόπολη είχε πλημμυρίσει με την πρώτη δυνατή βροχή λόγω των πρόχειρων τσιμεντένιων διαστρωματώσεών της. Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι ο τομέας του πνεύματος και της τέχνης αποτελεί την τελευταία προτεραιότητα των «αρίστων». Και οι άνθρωποι του πνεύματος και των τεχνών θεωρούνται, μαζί με τους νέους που αποκαλούν αλήτες, ως ανεξάρτητα σκεπτόμενα όντα, επικίνδυνοι.
Η εικαστικός Μιλένα Δημητροκάλλη παρουσιάζει την τελευταία της δουλειά με τον τίτλο «ΕCHΩES», τώρα που οι γκαλερί και οι αίθουσες τέχνης άνοιξαν μαζί με το λιανεμπόριο, στην γκαλερί ΠΕΡΤΕΧΝΩΝ - ΚΑΡΤΕΡΗΣ, στο Κολωνάκι. Αδράχνει τον μίτο από τη Σχολή της Νέας Υόρκης που μετέτρεψε τη ζωγραφική επιφάνεια «σε ένα γεγονός, μια δράση», όπως έγραψε το 1951 ο τεχνοκριτικός και εμπνευστής του όρου «Ζωγραφική της δράσης» Χάρολντ Ρόζενμπεργκ. Μορφώνει με τα ίχνη της καλλιτεχνικής της πράξης με ασύμμετρα, θραυσματικά αποτυπωμένα τετράγωνα ή παραλληλόγραμμα, πολύχρωμα «τοπία», γραμμένα συνειρμικά. Που αφήνουν όμως, όπως στις ροές του χρώματος της λιγότερο προβεβλημένης και ιδιαίτερα σημαίνουσας ζωγράφου Χέλεν Φράνκεντάλερ, εκπροσώπου της Σχολής της Νέας Υόρκης, να διαφανεί η πειθαρχία και η γνώση για τη δόμηση του χώρου. Είναι «Συνθέσεις», που, κατά πώς δηλώνει η ίδια, «γεννιούνται από άλλες σαν την ηχώ, τον αντίλαλο, την αφήγηση της ιστορίας τους». Δημιουργεί με τα κουβαριασμένα πανιά, πάνω στα οποία σκουπίζει τα εργαλεία της, δίπλα στο πινέλο, «σώματα» με τη δική τους έκφραση και οντότητα. Προβάλλει έτσι με ένα χρονικό της δημιουργίας τον τρόπο αντίστασης των καλλιτεχνών στην άνωθεν επιβεβλημένη τυραννία.
Info: Μιλένα Δημητροκάλλη, «ECHΩES» Gallery ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ - ΚΑΡΤΕΡΗΣ, Ηροδότου 5, Κολωνάκι
Διάρκεια έκθεσης: 14-28 Μαΐου 2021
Ώρες λειτουργίας: Τρ. /Πεμ. /Παρ. 11.00-18.00, Τετ. / Σαβ. 11.00-14.30, η χρήση μάσκας μέσα στην γκαλερί είναι υποχρεωτική
