Ελέω Covid-19 ακόμη και η ετήσια και θεσμοθετημένη Record Store Day 2020 μετατέθηκε από την αρχική της ημερομηνία (η οποία είναι πάντα τον Απρίλιο από το 2008) στις 29 Αυγούστου, μιας και η αρχική ημερομηνία ήταν στη δίνη του κυκλώνα αναφορικά με την πανδημία στην Ευρώπη. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τον όρο Record Store Day (ήτοι «Η Ημέρα των Δισκοπωλείων») να σημειωθεί ότι είναι κρίσιμος για την επιβίωση των παραδοσιακών (βλέπε φυσικών) δισκοπωλείων ανά τον πλανήτη.
Οι δισκογραφικές εταιρείες (και ειδικότερα οι ανεξάρτητες), για να προσδώσουν κύρος και ιδιαιτερότητα στην ημέρα αυτήν, κυκλοφορούν πάντα περιορισμένου αριθμού δισκογραφικές δουλειές σε μορφή είτε κασετίνας είτε βινυλίου, που αυτόματα λαμβάνουν τον χαρακτήρα του συλλεκτικού.
Στο παραπάνω πλαίσιο λοιπόν ευτυχήσαμε φέτος να δούμε πρώτη φορά σε εκτύπωση τις συνθέσεις που έγραψε ο Brian Eno ειδικά για τις ηχητικές ανάγκες του ντοκιμαντέρ του Gary Hustwit με τίτλο «Rams», που προβλήθηκε το 2018 και ασχολείται με τη ζωή και το έργο του βιομηχανικού σχεδιαστή Dieter Rams.
Ο γεννημένος το 1932 στο Βισμπάντεν σχεδιαστής έχει καταφέρει να αφήσει ανεξίτηλο το ίχνος του στον σύγχρονο σχεδιαστικό χώρο μέσω της γνωστής σε όλους εταιρείας ηλεκτρικών ειδών Braun, αλλά και της επίσης γερμανικής στον χώρο των επίπλων φίρμας Vitsoe. Η πρωτοπορία στη σκέψη του Rams περικλείεται στη φράση του «Λιγότερο περίπλοκο, περισσότερο λειτουργικό», η οποία διαπνέει σαφώς τα δημιουργήματά του και, όπως υποσημειώνει ο ίδιος σε άρθρα και συνεντεύξεις του, αποτελεί σαφή επιρροή από τον παππού του, ο οποίος ήταν μαραγκός.
Ο Αμερικανός Gary Hustwit, σκηνοθέτης του «Rams», δεν είχε και πολύ εύκολο δρόμο να διαβεί στη δημιουργία του ντοκιμαντέρ. Το 2016 ξεκίνησε μια εκστρατεία χρηματοδότησης από το κοινό μέσω της γνωστής πλατφόρμας Kickstarter, η οποία ήταν επιτυχημένη μιας και ο Αμερικανός έχει να επιδείξει ένα σοβαρό έργο από το 2008 με ταινίες έρευνας σε ζητήματα που αφορούν τη σύγχρονη δημιουργία, όπως οι γραμματοσειρές και ο σχεδιασμός βιομηχανικών καλουπιών.
Από την άλλη έχουμε να κάνουμε με έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, τον Brian Eno δηλαδή. Οι έντεκα συνθέσεις του για το «Rams» καταδεικνύουν άλλη μια φορά το σφριγηλό πνεύμα και τη συνθετική δεινότητα του Βρετανού πρωτοπόρου.
Μακριά από ευκολίες εντυπωσιασμού, ο Eno φροντίζει να δώσει μέσω ήχων (και μόνο ήχων, έχουμε να κάνουμε αποκλειστικά με οργανικές συνθέσεις) το πρωτοπόρο βλέμμα του Γερμανού σχεδιαστή σε άμεση συνάφεια με τα μουσικά κινήματα του 20ού αιώνα. Μινιμαλισμός, μεταμαξιμαλισμός, ηλεκτρονική μουσική και εκφάνσεις του ambient. Το τελευταίο στοιχείο έτσι κι αλλιώς αποτελεί περιοχή όχι μόνο δράσης, αλλά και πρωτότυπης επινόησης πίσω στη δεκαετία του 1970 από τον ίδιο τον Eno μετά την αποχώρησή του από τους Roxy Music και την πρώιμη όσο και αναμφίβολα αριστοτεχνική κατάθεση τεσσάρων μεταpop δίσκων.
Ο Eno παραμένει, χωρίς άγχος εκ μέρους του για την παραμονή στην όποια κορυφή, ανάμεσα στους δημιουργούς που, όταν κυκλοφορεί δίσκος τους, τα ώτα στήνονται προσεκτικά προς ακρόαση, κάτι πραγματικά σπάνιο στις ημέρες μας, οι οποίες βρίθουν από βουλιμική, άρα και επουσιώδη, μανία ακόμα και στην απόλαυση ήχων και συνθέσεων.
Το «Rams» σε κερδίζει στην ακρόαση, αρχής γενομένης από το εξώφυλλο, όπου φιγουράρει μία εξαίσια φωτογραφία του Dieter Rams.
