Πότε οι ιδέες ήταν χωρίς συνέπειες; Πότε άλλαξε κάτι σ’ αυτόν τον κόσμο χωρίς να χυθεί αίμα; Πόσα χρόνια αφήσαμε αυτή τη γυναίκα να παλεύει μόνη της εμείς οι πολλοί; Αυτή η νύχτα που δεν έχει ξημερώσει αφορά μόνο αυτήν; Όσα γύρω γκρεμίζονται από την αδιαφορία μας πώς γίνεται να αφήνουμε να τα ξαναφτιάξουν πάντα οι ίδιοι πρόθυμοι που σπεύδουν να κερδίζουν χρήματα και δύναμη από το διαβρωμένο αξιακό μας υπέδαφος; Πόσο άσχημα είναι τα χαμόγελα των αναίσθητων. Εδώ δεν υπάρχει ερωτηματικό. Εδώ υπάρχει λόγος να έχει κανείς τον πολυπόθητο αυτοέλεγχο και την ψυχική δύναμη να μείνει ακέραιος μπροστά στο οποιοδήποτε θηρίο απαιτώντας την κάθαρση.
Αφήνω τη σκέψη μου να ξεδιπλώνεται. Νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι και μόνο που φέρνω την αίθουσα του δικαστηρίου στη μνήμη μου. Ας είμαστε στην πόλη. Ας έχουμε οικοδομήσει κτήρια, έδρανα, καθίσματα και φώτα. Υπάρχει κάτι αρχέγονο που διαπερνά την ψυχή. Νιώθει πως η ζούγκλα είναι ακόμη παρούσα μες στις ανθρώπινες κοινωνίες.
«Όλα ξέρω τι σημαίνουνε και τι εννοούν,
το μυαλό μου με συντόνισε στο καινούργιο μήκος
οι ευαίσθητοι αμύνονται και παρανοούν
Λες κι ο κόσμος το κανόνισε να γλιτώνει ο λύκος»
Τα νεαρά παιδιά που είναι απ’ την πρώτη ώρα δίπλα στη Μάγδα Φύσσα είναι κάτι που δεν ξεχνιέται. Τα πρόσωπα και το ηθικό ανάστημα των δικηγόρων που αντέχουν τόσα χρόνια να δίνουν τη μάχη τής αποκάλυψης του αληθινού προσώπου της Χρυσής Αυγής, σε κάνουν να ελπίζεις ότι κάποιοι θεσμοί έχουν νόημα και λόγο ύπαρξης.
Αυτές τις μέρες φωτίστηκε με καινούργιο φως η Ακρόπολη. Έγιναν πιο ευδιάκριτες οι άλλες διαστάσεις του μνημείου και του πολιτισμού που το γέννησε. Έχουμε απόλυτη ανάγκη ένα τέτοιο καινούργιο φως να πέσει γενναία και αποφασιστικά και στον πολιτικό μας βίο.
Ο μήνας Οκτώβριος και μάλιστα η 7η μέρα του εύχομαι κι επιθυμώ να γίνει μέρα Δικαιοσύνης. Τώρα πιο πολύ από ποτέ. Φορώντας αυτές τις μάσκες που μας δυσχεραίνουν την ανάσα, τουλάχιστον ας καταφέρουμε να τις πετάξουμε από τα πρόσωπα εκείνων που ατιμώρητα εγκληματούν.
Όλοι εκεί έξω, στο Εφετείο της λεωφόρου Αλεξάνδρας, δίπλα στη μάνα του Παύλου Φύσσα να εκπροσωπήσουμε μια κοινωνία που έχει ακόμα κουράγιο να μάχεται για τη δημοκρατία και το δίκαιο.
*Η Λίνα Νικολακοπούλου είναι ποιήτρια και στιχουργός
