Τούτες τις δύσκολες μέρες έφυγε από ανάμεσά μας και ο Περικλής Κοροβέσης. Ασυμβίβαστος μαχητής μιας ελευθεριακής δημοκρατικής Αριστεράς από τα νιάτα του μέχρι τα στερνά του. Πάντα κριτικά διεισδυτικός, πολλές φορές απόλυτος, αλλά χωρίς υστερόβουλες σκέψεις. Πρωτοανταμώσαμε στα χρόνια της δικτατορίας. Για την ακρίβεια, όχι με τον ίδιο, μα με τους “Ανθρωποφύλακές” του, και μάλιστα στα αγγλικά, το κείμενό του που παράνομα έφτασε τότε στα χέρια μας και με το λεξικό προσπαθούσαμε την ανάγνωσή του.
Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης ανταμώσαμε και προσωπικά, και βιωματικά, σε δρόμους διαδηλώσεων, σε στέκια γλεντιού, συζητήσεων, μαζί με τον άλλο πρόωρα χαμένο φίλο του και φίλο μας Γιάννη Καλαϊτζή -δίδυμο ανεπανάληπτο-, σε θεατρικές παραστάσεις, στο κίνημα υπεράσπισης προσφύγων και μεταναστών, στο αυθόρμητο αμεσοδημοκρατικό κίνημα της πλατείας Συντάγματος, στην εξέγερση των νέων μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, στην υπεράσπιση του άρθρου 16 για δημόσια πανεπιστήμια, ακόμη και σε κομματικά γραφεία στις διεργασίες δημιουργίας του ΣΥΡΙΖΑ...
Παντού παρών, με μια απέραντη, σχεδόν παιδιάστικη αισιοδοξία και μια προσωπική τρυφερότητα σε δύσκολες προσωπικές ώρες... Καλόπιστη και διεισδυτική η αλληλοκριτική μας στα κείμενα που καταθέταμε κι ας μην βλεπόμαστε πια προσωπικά. Τελευταίο, έστω και τηλεφωνικό, αντάμωμα πέρσι, όταν η διεύθυνση της “Αυγής” για λόγους οικονομικούς αποφάσισε να κλείσει το μηνιαίο ένθετο “Παιδεία και Κοινωνία” - η φωνή του στο τηλέφωνο αυστηρή. Μιλούσε για κοντόφθαλμη απόφαση, που στερούσε τον χώρο από ακόμα μια παιδευτική - πολιτισμική φωνή, όπως έκανε και για μια σειρά άλλα πολιτισμικά δρώμενα, που για τον Περικλή ήταν το πραγματικά συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Αλλά δεν έμεινε μόνο σ’ αυτό το επίπεδο. Έψαξε και βρήκε εκδότη και πρότεινε να συνεχίσουμε εκτός της εφημερίδας την έκδοση. Στις ενστάσεις ότι ο τίτλος ήταν ιδιοκτησία της “Αυγής”, η άποψή του καθαρή: “Ας τολμήσει να σας κάνει μήνυση”. “Μα είμαστε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν σκέπτεσαι το πολιτικό κόστος;” “Γιατί; Αυτοί το σκέπτονται;... Μην ξεχνάς ότι Αριστερά είναι πάντα οι άνθρωποί της, σπάνια οι ηγεσίες της...”
Αυτός ήταν ο Περικλής...
Τα πολλά λόγια κάπου περιττεύουν...
Οι μνήμες πυκνώνουν...
Συντροφικό - φιλικό καλό κατευόδιο
Άλκης Ρήγος
