ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΤΕΡΖΗ
"It`s a sad time in History" - "Ζούμε σε μια θλιβερή εποχή", λέει ο Κλιντ Ίστγουντ σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό "Esquire" για την κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες εν όψει των εκλογών του Νοεμβρίου. Αν και αποφεύγει να δηλώσει ευθέως υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ, είναι αφοπλιστικός για τις προτιμήσεις του: "Αν είναι να επιλέξω ανάμεσα στη Χίλαρι και στον Τραμπ, ε, τότε φυσικά θα ψηφίσω Τραμπ". Για τον 86χρονο σήμερα Κλιντ Ίστγουντ, καλό σκηνοθέτη αλλά απελπιστικά πρωτόγονο στην πολιτική του ανάλυση, το φταίξιμο βαραίνει κυρίως τη σημερινή "pussy generation" (ας το αφήσουμε αμετάφραστο καλύτερα). "Σου λένε σήμερα ότι αυτό το σχόλιο που έκανες είναι ρατσιστικό, το άλλο δεν είναι πολιτικά ορθό... Όταν ήμουν νέος, για τα ίδια σχόλια κανείς δεν έλεγε τέτοια πράγματα". Μόνο που έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, μεγάλε! Οι Ρεπουμπλικάνοι στο Χόλιγουντ ήταν πάντοτε μειονότητα, και γι' αυτό κρατούσαν χαμηλούς τόνους. Όχι όλοι, βέβαια. Ο Γιον Βόιτ ανήκει στους ακραίους: «Προσεύχομαι όλοι οι Αμερικανοί που έχουν δει και έχουν νιώσει την κατάρρευση της Αμερικής στα χρόνια του Ομπάμα, να αγωνιστούν υπέρ του Ντόναλντ Τραμπ».
Υπάρχουν και οι "διπλωμάτες", όπως ο Γούντι Αλεν, που τον περασμένο Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών είχε να πει καλά λόγια τόσο για τη Χίλαρι όσο και για τον Ντόναλντ Τραμπ: "Είναι πολύ φιλικός, τον συναντώ σε αγώνες μπάσκετ και στο Lincoln Center. Και είναι πάντα πολύ ευχάριστος, κάτι το οποίο δυσκολεύομαι να συνδέσω με πολλά από τα πράγματα που έχει πει στην προεκλογική του καμπάνια». Κάποιοι άλλοι δεν είναι το ίδιο "διακριτικοί": Περισσότεροι από 120 καλλιτέχνες υπέγραψαν τη διακήρυξη "Artists United Against Hate" και καλούν τους Αμερικανούς να καταψηφίσουν τον Νοέμβριο τον Τραμπ. Ανάμεσά τους η Τζέιν Φόντα, ο σκηνοθέτης Μάικλ Μαν, οι ηθοποιοί Τζούλιαν Μουρ, Γούντι Χάρελσον, Μαρκ Ράφαλο...
Το Χόλιγουντ, φυσικά, παραδοσιακά ψηφίζει τους Δημοκρατικούς. Ο κατάλογος υποστηρικτών της Χίλαρι από τον χώρο του θεάματος περιλαμβάνει τους Στίβεν Σπίλμπεργκ, Ντάστιν Χόφμαν, Τζορτζ Κλούνεϊ, Μπάρμπαρα Στρέιζαντ, Τομ Χανκς, Ρόμπερτ ντε Νίρο, Λεονάρντο ντι Κάπριο, Σερ, Μάικλ Ντάγκλας, Μπεν Αφλεκ, Μόργκαν Φρίμαν...
Αλλά περισσότερο ενδιαφέρον έχουν οι "ατίθασοι", όσοι δεν περιορίζονται σε απλή δήλωση στήριξης, όπως ο σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ, ο οποίος πριν από λίγες εβδομάδες δημοσίευσε στην προσωπική του ιστοσελίδα ένα σκληρό άρθρο μιλώντας για "σίγουρη νίκη του Τραμπ". Προσπαθώντας να αφυπνίσει τη μεγάλη μερίδα των απογοητευμένων από το πολιτικό σύστημα, προχωρά σε ορισμένες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις: "Ο Τραμπ απείλησε την Ford πως εάν κλείσει το εργοστάσιό της στο Μίσιγκαν και το μεταφέρει στο Μεξικό, εκείνος θα επιβάλει 35% αύξηση δασμών στα εισαγόμενα οχήματα... Αυτό ακούστηκε σαν μουσική στα αυτιά της εργατικής τάξης της περιοχής". Ο Μουρ επισημαίνει πως το Μίτσιγκαν, το Οχάιο, η Πενσυλβάνια και το Ουισκόνσιν, Πολιτείες που παραδοσιακά στήριζαν τους Δημοκρατικούς, εξέλεξαν το 2010 Ρεπουμπλικάνους κυβερνήτες. Πρόκειται για περιοχές που έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα από τις συνέπειες της Συμφωνίας Ελεύθερων Συναλλαγών που υπέγραψε ο Κλίντον το 1994. Οι βιομηχανίες μεταποίησης, τα χαλυβουργεία και οι αυτοκινητοβιομηχανίες που υπήρχαν εκεί, σβήστηκαν από τον χάρτη, και το εργατικό δυναμικό που οδηγήθηκε στην ανεργία δεν έχει πάψει να θεωρεί ως κύριο υπεύθυνο τον σύζυγο της Χίλαρι... Ο Μουρ υπενθυμίζει ακόμη πώς στη δεκαετία του '80 οι ψηφοφόροι στη Μινεσότα εξέλεξαν κυβερνήτη τον παλαιστή Τζέσε Βεντούρα. Γιατί το έκαναν αυτό; "Δεν ήταν ανόητοι, ήταν η απάντησή τους σε ένα άρρωστο πολιτικό σύστημα. Τελικά το εκλογικό σώμα τείνει να συμπεριφέρεται με όρους ριάλιτι σόου, προτιμούν να ψηφίσουν τον Τραμπ, που είναι μακράν ο πιο "διασκεδαστικός" υποψήφιος που είδαμε ποτέ στην Αμερική".
Ο Ματ Ντέιμον, παντρεμένος με τη Λατινοαμερικάνα Λουτσιάνα Μπαρόζο, μητέρα των τριών τους παιδιών, είναι εξοργισμένος με τα ρατσιστικά σχόλια του Τραμπ και τις προτάσεις του να δημιουργηθεί τείχος στα σύνορα με το Μεξικό: "Μιλάει για οποιονδήποτε ζει νότια των συνόρων μας με απάνθρωπους όρους. Μιλάει για τη γυναίκα μου, τις κόρες μας. Αρχικά έμοιαζε με αστείο, αλλά τελικά είναι αηδιαστικά».
Η Σούζαν Σάραντον είχε υποστηρίξει την "έκπληξη" της προεκλογικής περιόδου, τον Μπέρνι Σάντερς. Τηλεφώνησε μόνη της στο επιτελείο του Σάντερς και πρόσφερε τις υπηρεσίες της, για να μπουν στην προεκλογική ατζέντα τα ζητήματα που εκείνη θεωρεί πρωταρχικά: «Κοινωνική δικαιοσύνη, περιβάλλον, δικαιώματα γυναικών...». Οι καλλιτέχνες που στήριξαν τον Σάντερς αποτελούν την πιο εντυπωσιακή ομάδα: Εκτός από την Σούζαν Σάραντον είναι η Τζόαν Μπαέζ, ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Τιμ Ρόμπινς, η Μία Φάροου, η Ροζάριο Ντόσον, ο Σπάικ Λι, ο Μαρκ Ράφαλο, ο Ντάνι ντε Βίτο, ο Νιλ Γιανγκ, ο Αρτ Γκαρφάνκελ, αλλά και ο Τζέλο Μπιάφρα, ο τραγουδιστής των Dead Kennedys!
Τον περασμένο Απρίλιο το περιοδικό "Hollywood Reporter" φιλοξένησε συζήτηση του Αφροαμερικανού σκηνοθέτη Σπάικ Λι με τoν Μπέρνι Σάντερς: Ένα από τα ερωτήματα του Σπάικ Λι αφορούσε το γεγονός ότι ο Σάντερς κέρδισε τις νεότερες ηλικίες αλλά όχι τους ανθρώπους της δικής του γενιάς -είναι αρκετά μεγαλύτερος από τη Χίλαρι Κλίντον. «Πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω. Σχεδόν δεν υπάρχουμε στα μεγαλύτερα ηλικιακά στρώματα. Με ενοχλεί αυτό, μιας και έχω περάσει τη μισή μου ζωή στο Κογκρέσο υποστηρίζοντας νομοσχέδια που βελτιώνουν τις συνθήκες ζωής των συνταξιούχων και των ηλικιωμένων». Ισως η ψήφος στον Σάντερς είναι μια επένδυση για το μέλλον.
