Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρούμε ακόμα ένα φαινόμενο της μαζικής καταναλωτικής κοινωνίας μας. Ένα φαινόμενο που βρίσκεται σε έξαρση, ακόμη και στη χώρα μας. Άνθρωποι όλων των ηλικιών βγαίνουν από τα σπίτια τους και με τις συσκευές των κινητών τους τηλεφώνων κυνηγούν να πιάσουν εικονικά ζωάκια γνωστής τηλεοπτικής παραγωγής της δεκαετίας του 1990. Ναι, αναφερόμαστε στα Pokemons. Ένα παιχνίδι «επαυξημένης πραγματικότητας» στην καινούργια του ορολογία και όχι πια «εικονικής πραγματικότητας». Άνθρωποι - παιδιά παίζουν καθημερινά με τον περιβάλλοντα χώρο, ενσωματώνουν σε αυτόν την εικονική πραγματικότητα, προσλαμβάνουν όλο το περιβάλλον μέσα από μία οθόνη, καταναλώνουν σαν εικόνα την ίδια την πόλη στην οποία ζουν.
Καθώς τα φαινόμενα αυτά λαμβάνουν γρήγορα τεράστιες διαστάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, πολλά ζητήματα εγείρονται. Ζητήματα ασφαλείας, για παράδειγμα. Πλέον δεν δηλώνεις μόνο πού βρίσκεσαι, αλλά και πού πρόκειται να πας στο άμεσο χρονικό διάστημα. Παράδοση προσωπικών δεδομένων άνευ ορίων. Ζητήματα παραβίασης δικαιωμάτων των άλλων, καθώς τα εικονικά ζωάκια μπορούν να βρίσκονται οπουδήποτε. Καμία αναστολή στην ελευθερία των άλλων να απολαμβάνουν έναν χώρο δεν γίνεται σεβαστή, όλο και κάποιος «κυνηγός» θα εμφανιστεί! Το Μουσείο του Ολοκαυτώματος στην Ουάσιγκτον ήδη έβγαλε ανακοίνωση όπου απαγορεύει στους επισκέπτες του να κυνηγάνε με τα τηλέφωνά τους στους διαδρόμους του τα εικονικά αυτά πλάσματα.
Όπως κάθε φαινόμενο που βρίσκεται σε έξαρση, έτσι και αυτό μπορεί από την άλλη πλευρά να χρησιμοποιηθεί για άλλους λόγους. Πολλές βιβλιοθήκες, κυρίως στις ΗΠΑ, εκμεταλλεύονται τη μαζική υστερία για να προσελκύσουν κόσμο να κάνει χρήση των υπηρεσιών της βιβλιοθήκης. Η ιδέα είναι ότι, τοποθετώντας τέτοια εικονικά αντικείμενα στους χώρους της βιβλιοθήκης προσελκύεις κόσμο, που ενδεχομένως δεν θα πέρναγε τις πόρτες της ποτέ και έτσι έχεις την ευκαιρία να τους δείξεις τις υπηρεσίες της βιβλιοθήκης. Η συλλογιστική συνεχίζει βάζοντας στον διάλογο την ευκολία με την οποία μπορείς να καλέσεις τον κόσμο -έρχονται μόνοι τους!- και την επίδειξη προς αυτούς του ενδιαφέροντος της βιβλιοθήκης για οτιδήποτε τους απασχολεί, ακόμα κι αν αυτό είναι ένα παιχνίδι.
Είναι όμως η βιβλιοθήκη ο κατάλληλος τόπος για να «κυνηγήσεις» ζωάκια; Πραγματικά, ο κόσμος που θα μπει ψάχνοντας απεγνωσμένα ακόμα ένα εικονικό πλασματάκι θα ενδιαφερθεί για τις υπηρεσίες βιβλιοθήκης; Υπηρεσίες που μέχρι το ξέσπασμα της μανίας ενδεχομένως του ήταν παντελώς αδιάφορες; Πρέπει οι βιβλιοθήκες να ακολουθούν πλέον κάθε νέο κύμα που φουσκώνει εντός της καταναλωτικής κοινωνίας για να αποδείξουν την αξία της ύπαρξής τους; Ποια είναι η ουσία της βιβλιοθήκης στη μεταμοντέρνα καταναλωτική εικονική κοινωνία που χτίζουμε; Πιστεύει κανείς ειλικρινά ότι προάγεται η ανάγνωση από τους «κυνηγούς κεφαλών»; Πολλά ερωτήματα, που δεν άπτονται μόνο των βιβλιοθηκών τελικά.
