“Στην 'Αντιγόνη' του, ο Ζαν Ανούιγ προλογίζει το έργο του μ' έναν αφηγητή που παρουσιάζει τα πρόσωπα της τραγωδίας και καλεί τους θεατές να σταθούν μαζί του και να μοιραστούν αυτήν την άγρια χαρά, τη "χωρίς ελπίδα" διαδρομή των τραγικών ηρώων. Αυτόν τον αφηγητή ονομάζει Χορό και λειτουργεί έτσι ως ένας κορυφαίος του κοινού, των κοινών ανθρώπων και των δραμάτων τους, ενώ στην πορεία παρεμβαίνει και κάνει την ελάχιστη προσπάθεια περισσότερο για να δείξει πως δεν υπάρχει αντιστροφή στην τραγική μοίρα των προσώπων και του προορισμού τους”. Με αυτά τα λόγια ο ηθοποιός Φαίδων Καστρής μάς εισάγει, ως αφηγητής, χορός και κορυφαίος, στον κόσμο της "Αντιγόνης" του Ζαν Ανούιγ που κάνει απόψε πρεμιέρα στο Θέατρο REX / Σκηνή Κοτοπούλη στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
Η παράσταση με ένα επιτελείο εκλεκτών ηθοποιών, που σκηνοθετεί η Ελένη Ευθυμίου, εμπνέεται από ένα κορυφαίο έργο της σύγχρονης δραματουργίας, γραμμένο το 1942, στη διάρκεια της ιδιόρρυθμης ναζιστικής κατοχής στη Γαλλία.
Η "Αντιγόνη" του Ανούιγ, όπως έχουν εξηγήσει οι ειδικοί του θεάτρου, συνιστά μια μεταφορά για το άτομο και τον αγώνα του απέναντι σε ένα παντοδύναμο, γερασμένο, αυταρχικό κράτος. Η νεότητα και το γήρας, η ομορφιά και η ασχήμια, η δύναμη και η αδυναμία, το δίκαιο και το άδικο αντιπαραβάλλονται για να ξεσκεπάσουν μια κοινωνία φοβισμένη, βουτηγμένη στον ατομικισμό και τη διαφθορά, μια κοινωνία σε σημείο μηδέν.
Σε αυτό το σημείο είναι καταλυτικός ο ρόλος του Αφηγητή - Χορού τον οποίο επωμίζεται ο Φαίδων Καστρής, εξηγώντας μας πως “ο Χορός αποκτά μια ακόμη πιο καθαρή λειτουργία, γίνεται μέρος του κόσμου, ένας ιδιότυπος 'θυρωρός' αυτού του 'γηροκομείου - νοσοκομείου', αυτού του κλινικού περιβάλλοντος που υποφέρει από τη μυρωδιά του πτώματος του Πολυνείκη”.
Σε αυτήν την πολιτεία - ναυάγιο, που η μυρωδιά του πτώματος του Πολυνείκη χρησιμοποιείται ως μέσο σωφρονισμού των πολιτών και ο Κρέων έρχεται ως σωτήρας, η Αντιγόνη, παιδί κι αυτή μιας άρρωστης κοινωνίας, αντιστέκεται θάβοντας τον νεκρό αδελφό της, απέναντι στην «ακριβή, τη βρομερή ελπίδα» που επικαλείται η εξουσία.
Μέσα σε αυτό το σύγχρονο γηροκομείο, συνεχίζει να υπάρχει μια κοινωνία που περιμένει να πεθάνει, αλλά και η φωνή της Αντιγόνης που αντηχεί συνεχώς μέσα από την αιωνιότητα, φωτίζοντας κάθε φορά νέες όψεις του τραγικού.
Και ο “παράξενος παρατηρητής” του Φαίδωνα Καστρή “κάθε τόσο ψεκάζει αρωματίζοντας τον χώρο και μαζί απολαμβάνει ηδονικά την τραγική κορύφωση των προσώπων που ο ίδιος φροντίζει εμμονικά να φτάσουν στο τέλος τους, στον θάνατό τους”. Ο καλός ηθοποιός μιλά με συγκίνηση για την παράσταση και για την σκηνοθέτη, χαρακτηρίζοντας “δώρα ένα τραγούδι για τον έρωτα και μια μικρή "παράβαση" γι' αυτούς που πιστεύουν πως "τα λούτρινα αρκουδάκια μιλάνε όταν κλείνουμε το φως"!
