Όπως το ήθελε ο τίτλος του, αυτό το τετραήμερο εκδηλώσεων ήταν μια πραγματική "Μεταμόρφωση" για το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, καθώς για πρώτη φορά το πάρκο των 200 στρεμμάτων δοκίμασε τις αντοχές του, αλλά και τη λειτουργία του σε πραγματικές συνθήκες, υποδεχόμενο περίπου 30.000 ανθρώπους κάθε μέρα. Για να γίνει αυτό χρειάστηκαν 2.000 εργαζόμενοι, που έδιναν οδηγίες και φρόντιζαν για την πληροφόρηση και την ασφάλεια του κοινού και των εγκαταστάσεων. Μάλιστα, το πλήθος των επισκεπτών ήταν τέτοιο που το βράδυ της Κυριακής τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας προς στιγμήν δεν άντεξαν το φορτίο και κατέρρευσαν!
Μεταμόρφωση όμως και στα μάτια του κοινού, που στη θέση του περιφραγμένου με πετάσματα εργοταξίου μπόρεσε πλέον να περιδιαβεί ένα καταπράσινο πάρκο, με μια μεγάλη ποικιλία μεσογειακής χλωρίδας, που ανέδιδε μέσα στη νύχτα τα αρώματά της, να βολτάρει αμέριμνο δίπλα στο μεγάλο κανάλι που είχε σηκώσει κύμα από τους ισχυρούς ανέμους. Ο χώρος επέβαλλε τον σεβασμό του στους επισκέπτες, αφού όχι μονάχα σπάνια έβρισκες σκουπιδάκι πεταμένο κάτω, αλλά ούτε και κάποιον να καπνίζει!
Την παράσταση έκλεψε, το βράδυ του Σαββάτου τουλάχιστον, η βασική προσκεκλημένη, Λόρι Άντερσον. Αυθεντική, αφτιασίδωτη, στοχαστική, παρουσιάστηκε μπροστά σε ένα κοινό καθισμένο κυρίως στο γρασίδι, αφού οι κερκίδες είχαν γεμίσει από νωρίς, σε μια παράσταση όπου τα τραγούδια και η μουσική, κυρίως από ιδιόφωνα, εναλλάσσονταν με την αφήγηση.
Οι χώροι της Βιβλιοθήκης και της Λυρικής, κατάφωτοι, παρέμειναν το μεγαλύτερο διάστημα κλειστοί, εκτός από τις ώρες που διοργανώνονταν οργανωμένες περιηγήσεις ή εκδηλώσεις. Αντίθετα, ο Φάρος, η ταράτσα του κτηρίου της Λυρικής με το εντυπωσιακό στέγαστρο, ήταν κατάμεστος από ανθρώπους που έσπευδαν να θαυμάσουν την ακόμη πιο εντυπωσιακή θέα. Το ίδιο και η Αγορά, στο ισόγειο, όπου οι επισκέπτες σχημάτιζαν ουρά για να δουν από κοντά μερικά από τα έργα του Παναγιώτη Τέτση, που κόβουν την ανάσα με τη δύναμη του χρωστήρα του δασκάλου. Πολλοί έσπευδαν να φωτογραφηθούν μπροστά από τη μεγάλη σύνθεση της Λαϊκής αγοράς, σε μια αίθουσα που αποδείχτηκε μικρή για να χωρέσει το μεγαλείο του ζωγράφου - οι φιλότεχνοι θα πρέπει να αναμείνουν την ολοκλήρωση της Εθνικής Πινακοθήκης, στην οποία και ανήκουν τα έργα.
Στην "κοιλιά" της Λυρικής
Ελάχιστοι από τους χιλιάδες επισκέπτες μπόρεσαν να προμηθευτούν το δελτίο εισόδου που θα τους επέτρεπε την είσοδο στα ενδότερα, απολαμβάνοντας την Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής σε πλήρη λειτουργία, καθώς παρουσιάστηκαν εκεί, για 250 θεατές κάθε φορά, δύο μουσικές περφόρμανς σπάνιας δύναμης, Ο πιανίστας και Η κυρία με τη στρυχνίνη του Γιάννη Χρήστου. Κάτω από την υποβλητική εγκατάσταση του Αλέξανδρου Ψυχούλη, η Αθηναϊκή Συμφωνική Ορχήστρα Νέων και το σύνολο dissonArt, υπό την μπαγκέτα του Βλαδίμηρου Συμεωνίδη, ερμήνευσαν μια ονειρική μουσική έκρηξη, συνομιλώντας με τους επί σκηνής ηθοποιούς, ακολουθώντας τις σκηνοθετικές οδηγίες του συνθέτη που υλοποίησε ο Αλέξανδρος Ευκλείδης. Είναι αξιοσημείωτο πως ακόμη και σκηνικές λεπτομέρειες, όπως ότι οι ηθοποιοί άναψαν τσιγάρο επί σκηνής ή φωτογράφιζαν ο ένας τον άλλο, καταγράφονται στην παρτιτούρα, την οποία, κατά τη διάρκεια του θερμού χειροκροτήματος, ο μαέστρος σήκωσε ψηλά, προκειμένου να αποδοθεί στον συνθέτη ο έπαινος του κοινού... Ήταν μια πολυαισθητηριακή εμπειρία, που αποτέλεσε την καλύτερη "πρώτη" για τη νέα Λυρική Σκηνή και το "άτακτο" (ελπίζουμε...) παιδί της.
