Λιγότερο από έναν χρόνο μετά το «Στον Διπλανό Ουρανό» ο Παύλος Παυλίδης κυκλοφορεί τη Δευτέρα τον έβδομο κατά σειρά -συμπεριλαμβανομένου ενός live- δίσκο του «Μια Πυρκαγιά σ' ένα Σπιρτόκουτο». Αντίθετα με την ατμοσφαιρικότητα του προηγούμενου ο νέος δίσκος του τραγουδοποιού και ερμηνευτή, που τον γνωρίσαμε ως ηγέτη του θεσσαλονικιώτικου γκρουπ Ξύλινα Σπαθιά, είναι πολύ πιο δυναμικός και rock στον προσανατολισμό του. Το στιχουργικό περιεχόμενο των τραγουδιών όμως διαθέτει την ενδοσκοπική διάθεση αλλά και την ψύχραιμη ματιά του παρατηρητή του κοινωνικού περίγυρου στις οποίες μας έχει συνηθίσει, αλλά και τη μελωδικότητα που σταθερά χαρακτηρίζει τη μουσική του. Το σύνολο αποτελεί ένα ακόμα ουσιώδες και όμορφο album από έναν δημιουργό που ωριμάζει όλο και περισσότερο και το οποίο είναι επίσης εξαιρετικά παιγμένο από τους B-Movies, την μπάντα δηλαδή που αποτελείται από τον κιθαρίστα Θανάση Τζίνγκοβιτς, τον κιμπορντίστα Ορέστη Μπενέκα, τον μπασίστα Τόλη Δεληγιάννη και τον ντράμερ Αλέκο Σπανίδη και από τον δεύτερο δίσκο του τον συνοδεύει μόνιμα.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Νομίζω ότι είναι το μικρότερο διάστημα που έχει μεσολαβήσει ανάμεσα σε δύο δίσκους σας. Πώς συνέβη αυτό, καινούργιος μόλις ένα χρόνο μετά τον προηγούμενο; Είχατε τόση έμπνευση αυτή τη φορά και γιατί;
Tο διάστημα που μεσολάβησε είναι τόσο μικρό επειδή τα περισσότερα τραγούδια είχαν ήδη ηχογραφηθεί μαζί με το υλικό του προηγούμενου album, ας πούμε ότι αυτό είναι το δεύτερο μισό ενός διπλού δίσκου. Ο λόγος που μοιράστηκαν έτσι τα τραγούδια σε δυο ομάδες έχει να κάνει με το ύφος και τον ήχο του κάθε album και όχι με κάποια χρονολογική σειρά.
* Οι συνεργασίες είναι φυσικά πάνω απ' όλα προσωπική υπόθεση και εξαρτώνται από πολλές συνθήκες αλλά, ακριβώς επειδή θυμάμαι με πόσο ενθουσιασμό μου μιλούσατε πέρυσι για την παραγωγή που είχε κάνει ο Coti K. στο «Στον Διπλανό Ουρανό», δεν μπορώ να μη σας ρωτήσω γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο και στο νέο album. Δεν το ήθελε ένας ή και οι δυο σας ή δεν ήταν εφικτό για άλλους λόγους;
Στο «Στον Διπλανό Ουρανό» συνεργάστηκα με τον Coti εξαιτίας μιας συγκεκριμένης ατμόσφαιρας που είχε ήδη το υλικό. Ας πούμε ότι ήταν πολύ πιο ατμοσφαιρικός δίσκος και είχε μια άλλου τύπου εσωτερικότητα που ταίριαζε περισσότερο με τον ήχο που είχα ήδη ακούσει στις παραγωγές του Coti... Βέβαια ίσως θα έπρεπε να είχα πάει διακοπές και να τον άφηνα περισσότερο να κάνει αυτό που ήθελε αλλά το αποτέλεσμα, έτσι όπως το ακούω ένα χρόνο μετά, νομίζω πως έχει τη σφραγίδα του και μου αρέσει. Στον καινούργιο δίσκο επικρατεί άλλο κλίμα, περισσότερο rock 'n' roll και έτσι έκανα την παραγωγή ο ίδιος αλλά πάντα με τη συνεργασία και τη βοήθεια του Παναγιώτη Ριζόπουλου που είναι μόνιμος συνεργάτης μου στις συναυλίες εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
* Νομίζω πάντως ότι η μεγαλύτερη από ποτέ στο παρελθόν έμφαση στο ενορχηστρωτικό και ηχητικό μέρος που υπήρχε στο προηγούμενο album συνεχίζεται και σε αυτό, κάνω λάθος;
Όντως όσο μεγαλώνω δίνω περισσότερη σημασία στο ηχητικό σκέλος. Είναι κάτι που απολαμβάνω έτσι και αλλιώς, ειδικά στον χώρο της εναλλακτικής σκηνής στον οποίο δεν υπάρχει και καμιά σπουδαία και μακρά προϊστορία είναι πάντοτε ένα στοίχημα ο ήχος. Όσον αφορά τώρα στις ενορχηστρώσεις είναι αρκετά ομαδική υπόθεση όπως άλλωστε ήταν και στα Ξύλινα Σπαθιά. Ειδικά σε αυτό τον δίσκο η συμμετοχή του Αλέκου Σπανίδη ήταν κάτι σαν έκπληξη για μένα. Βοηθάει πάντως πια αρκετά και η τεχνολογία ώστε να μπορούμε να δουλεύουμε ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές πόλεις. Τα παιδιά μού έστελναν τις ιδέες τους δουλεύοντας ο καθένας σπίτι του με την ησυχία του και χωρίς την παραπάνω ένταση που έχουν καμιά φορά τα μεγάλα στούντιο. Μετά συναντιόμασταν και προσπαθούσαμε να ενώσουμε τα κομμάτια του παζλ ώστε να μπορούν να παιχτούν και ζωντανά. Είναι ωραία διαδικασία, με πολλές δυνατότητες και φυσικά μεγάλη ταχύτητα. Έπαιξε και αυτό αρκετά σημαντικό ρόλο στο πόσο γρήγορα βγήκε αυτός ο δίσκος σε σχέση με τον προηγούμενο.
* Η συνεισφορά των B-Movies στο δημιουργικό σκέλος αυξάνεται όσο περνούν τα χρόνια ή όχι;
Εξακολουθώ να είμαι ο βασικός συνθέτης της μπάντας. Αυτό που αλλάζει και εντείνεται διαρκώς είναι η συμβολή των καταπληκτικών αυτών μουσικών στο πόσο συμπαγής και αναγνωρίσιμος είναι πια ο ήχος της. Ναι, οι B-Movies είναι ομάδα και μάλιστα με πάρα πολλά χιλιόμετρα και ώρες «πτήσης» εδώ και κάποια χρόνια. Έχουμε περάσει πολλά μαζί και όχι πάντα εύκολα. Αισθάνομαι μεγάλη ευγνωμοσύνη και επίσης απολαμβάνω την παρέα τους.
* «Μια Πυρκαγιά σε ένα Σπιρτόκουτο» είναι πιο επικίνδυνη ή πολύ πιο γελοία από μιαν άλλη σε μια μεγαλύτερη επιφάνεια ή χώρο;
Εμένα ο τίτλος μου φέρνει στον νου το big bang με την έννοια του ότι κάτι μεγάλο κρύβεται μέσα σε κάτι πολύ μικρό, κάτι ελάχιστο, όπως ας πούμε ένα δέντρο κρύβεται μέσα σε έναν μικρό σπόρο. Δεν ξέρω αν αυτό είναι γελοίο...
* Φιλοδοξείτε να αποτελέσετε εσείς - ή έστω τα τραγούδια σας - πλοηγό, ναυτίλο για τους άλλους ή αναζητείτε πάντα τον δικό σας;
Χαίρομαι πολύ όταν μου λένε ότι τα τραγούδια μου τους βοήθησαν σε κάποια φάση της ζωής τους ή ότι τους κάνουν καλή παρέα. Αμφότερα μου φαίνονται εξίσου και αρκετά σημαντικά.
* Έτσι εύκολα άραγε έρχεται «Το Τέλος Του Κόσμου»; Ή μήπως είναι απαραίτητο για να φτάσουμε «Στις Ακτές του Παραδείσου»;
Αυτή ακριβώς ήταν η κεντρική ιδέα του «Στον Διπλανό Ουρανό», ότι κάθε άνθρωπος είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Το τέλος λοιπόν του προσωπικού μας κόσμου είναι ταυτόχρονα προσωπική αλλά και συλλογική υπόθεση. Καμιά φορά αποδεικνύεται πολύ χρήσιμο να έρχεται το τέλος του κόσμου, γιατί αυτό επιτρέπει στον επόμενο να εμφανιστεί. Όσο για το «Στις Ακτές Του Παραδείσου», όταν το έγραφα πριν από τρία χρόνια, είχα κατά νου κάτι πολύ πιο προσωπικό από αυτό που δείχνει να εννοεί. Παραδόξως και δυστυχώς όμως ταιριάζει γάντι με την τραγωδία των προσφύγων, για τους οποίους το τέλος του κόσμου τους ήρθε διά της βίας και ο επόμενος κόσμος που συναντούν δεν περιγράφεται καν ως τέτοιος, παγιδευμένοι στα συρματοπλέγματα να προσπαθούν να εισέλθουν στις κοινοβουλευτικές δικτατορίες της Ευρώπης. Φρίκη!
* Τι σκέφτεστε, αλήθεια, σήμερα όταν ακούτε τις λέξεις Ξύλινα Σπαθιά, πέρα φυσικά από κάποια τραγούδια σας που άντεξαν στον χρόνο και τα παίζετε ακόμα και όμορφες αναμνήσεις; Σας έχει περάσει από το μυαλό ή έστω πώς θα αντιδρούσατε αν κάποιος σας πρότεινε να ξανακάνατε κάτι όλοι μαζί, είτε δημιουργικά είτε απλά μια περιοδεία για να «θυμηθείτε τα παλιά»;
Καμιά φορά το σκέφτομαι να βρεθούμε με τα παιδιά ξανά και να κάνουμε έστω ένα jam.. Δεν μου αρέσει να αποκλείω τίποτα, αλλά προς το παρόν δεν ετοιμάζουμε κάτι τέτοιο. Ειδικά αυτή τη χρονιά, με δύο παραγωγές να τρέχουν, δεν είχα καν χρόνο να σκεφτώ κάτι άλλο. Τώρα πρέπει να τελειώσω και τη μουσική που γράφω για ένα χοροθέατρο, μια παράσταση με τίτλο «Beyond Collapse» που θα πραγματοποιηθεί στο «Σύγχρονο Θέατρο» από τη Μεγάλη Δευτέρα έως και τη Μεγάλη Τετάρτη. Νέα παιδιά με πολλή όρεξη και πάθος!
* Εξακολουθείτε να έχετε το ίδιο κέφι όταν έρχεται η στιγμή να παίξετε ζωντανά ένα νέο album ή αυτό εξαρτάται από τον εκάστοτε δίσκο και το υλικό του; Αυτή συγκεκριμένα τη φορά ποια είναι η διάθεση σας;
Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο δίσκος είναι ο πιο «συναυλιακός» από όσους έκανα τα τελευταία δέκα χρόνια, οπότε υπάρχει μεγάλη διάθεση για ζωντανές εμφανίσεις. Ήδη από τις πρόβες φαίνεται πως πάμε για να... το γιορτάσουμε!
Είμαστε σίγουροι ότι το ίδιο θα συμβεί και, για άλλη μια φορά, για τους πολυάριθμους φίλους των τραγουδιών του Παύλου Παυλίδη...
