Μπορεί να μη μαγειρεύει στη σκηνή, αλλά καταπίνει με βουλιμία ντολμαδάκια και παστουρμά όταν επισκέπτεται τον τάφο της μάνας και της γιαγιάς της και μονολογεί "Αχ, η γιαγιά μου η Ζωίτσα με έμαθε αυτά τα ντολμαδάκια!"
Δυόμισι ώρες μόνη στη σκηνή του θεάτρου "Μεταξουργείο", η Άννα Βαγενά μεταμορφώνεται από τις 26 Φεβρουαρίου στην πληθωρική και πλουμιστή Λωξάντρα, τη δημοφιλή ηρωίδα της Μαρίας Ιορδανίδου, την περίφημη κυρά της Πόλης, ζωντανεύοντας τον γενναιόδωρο κόσμο της και τη χαδιάρικη ματιά της πάνω στη ζωή.
"Η Λωξάντρα είναι μια χαρά της ζωής, το πιο φωτεινό πλάσμα που έχω γνωρίσει και είναι πραγματικά σαν να την έχω συναντήσει. Είναι τόσο θετική απέναντι στη ζωή και είναι αυτό που χρειάζεται σήμερα, σε όλα, τα εύκολα και τα δύσκολα, την έχω λατρέψει" λέει η ηθοποιός, δηλώνοντας γοητευμένη από τη σαρωτική προσωπικότητα της λογοτεχνικής ηρωίδας.
Στέκεται σε λέξεις και εκφράσεις όπως "όλα τα αγαπάω και όσο πιο πολύ γερνάω τόσο πιο πολύ όμορφα μου φαίνονται" ή, όταν την περιμένουν να πεθάνει, αλλά αυτή αρνιέται και στην κουζίνα έχουν ντολμάδες κρεατερούς, η Λωξάντρα λέει το περίφημο "δεν πέθανα και πείνασα!" Αυτή είναι και η ματιά της πάνω στη ζωή, όπως λέει η κ. Βαγενά. Η ίδια δεν έχει δει την Μπέττυ Βαλάση στον περίφημο τηλεοπτικό ρόλο και έτσι δεν αισθάνεται επηρεασμένη, αν και ξέρει, όπως λέει, "πόσο καλή ήταν σε αυτόν τον ρόλο, αφήνοντας εποχή".
Τιθασεύει τριακόσιες σελίδες κείμενο επιλέγοντας τα ουσιώδη για μια παράσταση και αποκαλύπτει πως, καθώς της αρέσουν τα χειροποίητα πράγματα και αντικείμενα, χρησιμοποιεί υλικά από παλαιότερες παραστάσεις. "Σε ένα εργαστήριο που έχουμε στο θέατρο επεξεργαζόμαστε και ανακυκλώνουμε τα υλικά, κάτι που μου αρέσει, τον θεωρώ έναν συμβολισμό να περνάει κάτι από την μια παράσταση στην άλλη, μου αρέσει να χρησιμοποιώ 'ζωισμένα' πράγματα, όπως τα λέω".
Έτσι, το σαλόνι της Λωξάντρας είναι το σαλόνι του πατρικού της σπιτιού από τη Λάρισα και οι βελούδινες κουρτίνες προέρχονται από ένα ωραίο αστικό σπίτι τις οποίες η νοικοκυρά του χάρισε κάποια στιγμή στο θέατρο. "Μου αρέσουν τα πράγματα που έχουν ζήσει σε σπίτια" λέει. "Ένα γυάλινο καραφάκι της γιαγιάς μου της Αννέτας από την Άνδρο όπου η μάνα μου έβαζε πάντα τον αγιασμό είναι το ίδιο που βάζει και η Λωξάντρα τον αγιασμό της Μπαλουκλιώτισσας. Άλλωστε, Τούρκους και Έλληνες τους γιατρεύει με αυτόν τον αγιασμό".
Η Άννα Βαγενά διασκεύασε και σκηνοθέτησε την παράσταση όπου πρωταγωνιστεί, κρατώντας, όπως λέει, τους άξονες που προχωρούν την ιστορία, η οποία "πρέπει να έχει δομή, με αρχή, μέση και τέλος".
Και, επίσης, να υπάρχει το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο, καθώς το διάστημα που ζει η Λωξάντρα καλύπτει το διάστημα από το 1840 έως το 1914, πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε πεθαίνει.
Η ηθοποιός μιλάει ενθουσιασμένη για την αγαπητή λογοτεχνική ηρωίδα, που "συνεχίζει να συναρπάζει τις γενιές ως γνήσια και αληθινή. Σε έναν θησαυρό λόγου που αποτελεί και έναν δοξαστικό ύμνο στην Κωνσταντινούπολη και τη συνύπαρξη των ανθρώπων και των λαών".
Δεν κρύβει την αγάπη της στις λαϊκές γυναίκες, καθώς, όπως λέει, "αισθάνομαι κι εγώ μια από αυτές. Δεν ξεχωρίζω τον εαυτό μου από εκείνες και τις έχω συναντήσει και ζήσει. Αυτές θέλω να υπερασπιστώ και αυτές τιμάω βαθύτατα, τις λαϊκές Ελληνίδες, αγρότισσες και γυναίκες της πόλης που αξίζουν την τιμή και τον σεβασμό μας κυρίως για όλα αυτά που έκαναν και έδωσαν".
Τη μουσική επιμέλεια της παράστασης έχει ο Λάμπρος Λιάβας και τον σχεδιασμό των φωτισμών η Μελίνα Μάσχα.
Μάνια Ζούση
