Μαζί και πάλι, έστω και πολλά χρόνια μετά τον θάνατό τους, βρίσκονται η Λύντια Μπορζέκ και ο Νίκος Δραγούμης, δύο ζωγράφοι των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, αχώριστοι και στην τέχνη και τη ζωή.
Η έκθεση για τη Λύντια Μπορζέκ, Μια Ρωσίδα ζωγράφος από το Παρίσι στην Ελλάδα, που εγκαινιάζεται σήμερα στο Μέγαρο Εϋνάρδου (8 μ.μ.), αποτελεί αναπόσπαστο συμπλήρωμα της ομόλογής της έκθεσης έργων του Νίκου Δραγούμη που είχε φιλοξενηθεί πέρσι στον ίδιο χώρο.
Η Λύντια Μπορζέκ, για την οποία λίγα βιογραφικά στοιχεία είναι γνωστά, γεννήθηκε στη Ρωσία και σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε στο Παρίσι προκειμένου να σπουδάσει ζωγραφική.
Εκεί γνωρίστηκε με τον Έλληνα ζωγράφο Νίκο Δραγούμη, κάτι που στάθηκε μοιραίο για την καλλιτεχνική της καριέρα. Η ίδια, μολονότι έργα της είχαν ήδη γίνει δεκτά στις επίσημες ομαδικές εκθέσεις, τα Salons της εποχής, θα εγκαταλείψει την πόλη όπου την είχε φέρει το μεγάλο κύμα καλλιτεχνικής μετανάστευσης προκειμένου να ακολουθήσει τον αγαπημένο της. Θα βρεθούν στην Ελλάδα, μετά την περιπέτεια της ψυχικής υγείας του Δραγούμη, που οδήγησε στον πρώτο εγκλεισμό του στο ψυχιατρείο, και θα τον ακολουθήσει στη μαρτυρική εικοσαετή περιπέτεια της υγείας του, στη Γενεύη και την Αθήνα.
Ταυτόχρονα, θα συνεχίσει να σχεδιάζει και να ζωγραφίζει, εφαρμόζοντας στο ελληνικό τοπίο τα διδάγματα των σπουδών και της καλλιτεχνικής της εμπειρίας στη Γαλλία. Τα λάδια και τα σχέδιά της αναδεικνύουν ένα έργο που συγκεφαλαιώνει τη ζωγραφική στην Ευρώπη από τον μεταϊμπρεσσιονισμό έως τον φωβισμό: τον εξωτικό πριμιτιβισμό του Γκωγκέν, τις χρωματικές κλίμακες των Ναμπί, τον διακοσμητικό χαρακτήρα της Art Nouveau.
Η Λύντια Μπορζέκ, μετά τον θάνατο του Ν. Δραγούμη, το 1933, θα παραμείνει στην Ελλάδα και θα πεθάνει στα πρώτα χρόνια της Κατοχής.
Η έκθεση του ΜΙΕΤ, που είχε πρωτοπαρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη, θα παραμείνει ανοιχτή στο κοινό έως τις 2 Απριλίου.
Σ.Κ.
