Τελικά, η διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου την Κυριακή και μετά τις πιέσεις τόσο του κόσμου που συγκεντρώθηκε στο Rex όσο και των συντελεστών της παράστασης "Η ισορροπία του Nash" αναγκάστηκε να αναστείλει την αρχική της απόφαση για το "κατέβασμα" της επίμαχης παράστασης. Η "ισορροπία" επανήλθε έστω και στην τελευταία παράσταση. Έσωσε όμως την παρτίδα; Μια πληγή και μια απορία μένουν ανοιχτές και μια συζήτηση περιμένει να διεξαχθεί. Η ελευθερία της τέχνης, η ελευθερία της έκφρασης, το δικαίωμα στον πειραματισμό και στη διερεύνηση κοινωνικών, πολιτικών αλλά και αισθητικών ζητημάτων αποτελούν ιδρυτικές αρχές ενός δημόσιου πολιτιστικού οργανισμού. Αυτές τις αρχές καταστρατήγησε η καλλιτεχνική διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου με την ανοχή και των υπευθύνων της Πειραματικής Σκηνής του αποφασίζοντας να "κατεβάσει" τη συγκεκριμένη παράσταση.
Οι δικαιολογίες που εκφράστηκαν εκ μέρους της δεν επαρκούν, για να μην πούμε δεν ευσταθούν. Από καλλιτέχνες τουλάχιστον. Από ποιον κινδύνευε το Εθνικό αν δίνονταν κανονικά και όπως αρχικά είχε προγραμματιστεί οι παραστάσεις της "Ισορροπίας του Nash"; Από ρουκέτες; Από αντιδρώντες; Κι αν όντως υπήρχε φόβος ότι κάτι τέτοιο επρόκειτο να συμβεί, υπάρχουν θεσμοί του κράτους να προστατεύσουν τους πάντες. Ας απευθυνόταν σ' αυτούς η διευθυνση του θεάτρου αν φοβόταν τις αντιδράσεις. Ας απεθυνόταν στον εισαγγελέα, στην αστυνομία. Έχουμε την εντύπωση ότι ένα απλό κάλεσμα αν έκανε στον κόσμο, κάθε δημοκράτης πολίτης και καλλιτέχνης θα έσπευδε για το αυτονόητο, να προστατεύσει την ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης και να προασπίσει τις θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατίας. Ακατανόητη η απόφαση λοιπόν για διακοπή της παράστασης. Εξίσου ακατανόητη και αδικαιολόγητη όμως είναι και η απουσία σύσσωμου του καλλιτεχνικού και πνευματικού κόσμου που δεν βρέθηκε ούτε την Παρασκευή, ούτε χθες το βράδυ έξω από το Rex.
To Eθνικό πρώτο απ' όλους πρέπει τούτη την ώρα να ανακτήσει το απολεσθέν του κύρος. Αυτές τις σκληρές ημέρες που ζούμε, οι πολιτιστικοί μας οργανισμοί χρειάζονται φωτισμένους και όχι φοβισμένους επικεφαλής.
Πόλυ Κρημνιώτη
