"Νοτιάς"
Σκηνοθεσία: Τάσος Μπουλμέτης
Ερμηνεία: Γιάννης Νιάρρος, Θέμης Πάνου, Μαρία Καλλιμάνη, Ταξιάρχης Χάνος, Αργύρης Ξάφης, Ερρίκος Λίτσης, Ζωζώ Σαπουντζάκη, Όμηρος Πουλάκης
Για δώδεκα χρόνια μετά την εντυπωσιακή επιτυχία της "Πολίτικης κουζίνας", ο σκηνοθέτης της Τάσος Μπουλμέτης δεν ξαναβρέθηκε πίσω από την κάμερα. "Η αποδοχή εκείνης της ταινίας", λέει ο ίδιος, "συνέβαλε στο να καθυστερήσω να καταπιαστώ με κάτι νέο. Μόλις τελείωσε η ταινία, στράφηκα λίγο στον εαυτό μου για να κατανοήσω τι μου είχε συμβεί. Ήταν καλοδεχούμενη όλη αυτή η επιτυχία, αλλά ήταν και επικίνδυνη και δύσκολη να τη διαχειριστώ. Περίμενα λοιπόν να καταλαγιάσει όλο αυτό για να ξεκινήσω να γράφω την καινούργια μου ιστορία".
Η νέα του ταινία, με τον τίτλο "Νοτιάς", είναι ένα "ταξίδι" του βασικού χαρακτήρα, του Σταύρου, από την παιδική ηλικία ώς την ενηλικίωση, μέσα από τις δεκαετίες του '60 και του '70, αποτυπώνοντας ταυτόχρονα τη "μεταλλαγή" της ελληνικής κοινωνίας...
Ο Μπουλμέτης "οπλίζει" την εξιστόρηση με μια ευφρόσυνη, νοσταλγική αναπόληση, που δεν ακυρώνεται ακόμη κι όταν βγαίνει στην επιφάνεια ένας σαρκαστικός τόνος για όσα έχουν πάρει οριστικά θέση στο "χρονοντούλαπο της Ιστορίας", όπως για παράδειγμα οι ομηρικές αντιπαραθέσεις στις φοιτητικές οργανώσεις της Μεταπολίτευσης, ή, από την άλλη, ο διάχυτος, κάποτε, στην ελληνική κοινωνία θαυμασμός για τον "δικό μας" και παγκόσμιο Αριστοτέλη Ωνάση.
Ο σεναριογράφος Μπουλμέτης κινείται από την αρχή σε "γλυκόπικρους" τόνους, τους οποίους καταφέρνει να εξισορροπήσει έντεχνα, ωστόσο είναι ολοφάνερο ότι η ταινία "απογειώνεται" με τον ερχομό της Μεταπολίτευσης και τον Σταύρο ερωτευμένο φοιτητή στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας... Εκεί αντιλαμβανόμαστε πως η αφήγηση όχι απλώς "ακουμπά" σε προσωπικά βιώματα, αλλά ότι η περίοδος αυτή συνιστά την "αιχμή", τον λόγο ύπαρξης της ταινίας. Ο Μπουλμέτης μπορεί να είναι δηκτικός με την κουλτούρα της Μεταπολίτευσης, όμως η έγνοια του να ξαναζωντάνεψει αυτόν τον χαμένο κόσμο ψηφίδα-ψηφίδα δείχνει μια βαθύτερη έλξη, αν όχι προσήλωση, ότι, πιθανώς, κάπου εκεί έχει αφήσει το "κολύτερο κομμάτι" του εαυτού του. Οι "λεπτομέρειες" του σεναρίου, η συστηματική δουλειά με τους ηθοποιούς, η σκηνοθετική ωριμότητα του Μπουλμέτη, όλα συντείνουν, πιστεύω, ώστε ο "Νοτιάς" να αποτελεί όχι απλώς ένα κινηματογραφικό επίτευγμα, αλλά και μια αξιοσέβαστη "κατάθεση ψυχής".
"Alias Maria"
Σκηνοθεσία: Χοσέ Λουίς Ρουχέλες
Ερμηνεία: Κάρεν Τόρες, Ερίκ Ρουίζ, Άντερσον Γκόμεζ, Κάρλος Κλαβίχο, Λόλα Λάγος
Ο Κολομβιανός σκηνοθέτης Χοσέ Λουίς Ρουχέλες στη δεύτερη ταινία του χρησιμοποιεί ως αφετηρία για το σενάριό του τις μαρτυρίες γυναικών της χώρας του και ερασιτέχνες ηθοποιούς, προκειμένου να δώσει στην οθόνη το ρεαλιστικό πορτρέτο μιας νεαρής γυναίκας που προσπαθεί να σπάσει τον κύκλο της βίας.
Η Μαρία, μια 13χρονη αντάρτισσα μαζί με άλλους τρεις νεαρούς πολεμιστές αναλαμβάνουν να μεταφέρουν το νεογέννητο παιδί του διοικητή της στην ασφάλεια μιας γειτονικής πόλης, περνώντας μέσα από την πυκνή ζούγκλα κι αποφεύγοντας τις συγκρούσεις ανταρτών και κυβερνητικών δυνάμεων. Όμως, κανείς δεν γνωρίζει ότι η Μαρία είναι κι αυτή έγκυος, κάτι που είναι απαγορευμένο για τους αντάρτες. Κατά τη διάρκεια της αποστολής, το μυστικό της αποκαλύπτεται και εκείνη το σκάει προκειμένου να μην εξαναγκαστεί σε έκτρωση. Η κάμερα είναι συνεχώς κοντά στα πρόσωπα και οι περισσότεροι από τους ερασιτέχνες που παίζουν στην ταινία έχουν βιώσει καταστάσεις ανάλογες με αυτές που περιγράφει το σενάριο. «Θεωρήσαμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να αφηγηθούμε την ιστορία ήταν μέσα από τα βουβά μάτια της Μαρίας" λέει ο σκηνοθέτης.
"Το μυστικό στα μάτια τους" (Secret in Their Eyes)
Σκηνοθεσία: Μπίλι Ρέι
Ερμηνεία: Τσιούετελ Έτζιοφορ, Νικόλ Κίντμαν, Τζούλια Ρόμπερτς, Άλφρεντ Μολίνα, Ντιν Νόρις
Αμερικανικό ριμέικ της αργεντίνικης ταινίας του 2009 "Το μυστικό στα μάτια της" του Χουάν Χοσέ Καμπανέλα (Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας). Στη σκηνοθεσία είναι ο Μπίλι Ρέι, που έγινε γνωστός ως σεναριογράφος των "Αγώνων πείνας" το 2012. Ο Τσιούετελ Έτζιοφορ καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες στον πρωταγωνιστικό ρόλο ως πρώην αστυνομικός και νυν πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών που "στοιχειώνεται" από τη δολοφονία της κόρης μιας συναδέλφου του, αλλά ο χαρακτήρας του είναι εξαιρετικά αδύναμος σεναριακά. Η αφήγηση πηγαίνει μπρος - πίσω στον χρόνο σε μια προσπάθεια να αναδειχθούν οι διαφορετικές πλευρές μιας ιστορίας που "ταλαντεύεται" ανάμεσα στην αστυνομική ιστορία και στο κοινωνικό δράμα.
Μαύρο χιούμορ και ισλανδικά κριάρια
"Δεσμοί αίματος" (Hrútar)
Σκηνοθεσία: Γκρίμουρ Χακόναρσον
Ερμηνεία: Σίγκουρντουρ Σιγκουργιόνσον, Θεοντόρ Γιούλιουσον, Σαρλότ Μπέβινγκ, Γιον Μπενενύσον, Σβέιν Όλαφουρ Γκούναρσον, Γιόρουντουρ Ράγκναρσον, Ορλέιφουρ Εΐναρσον
Σε μια απομακρυσμένη κοιλάδα στην Ισλανδία, δύο αδέλφια, ο Γκάμι και ο Κίντι, που έχουν να μιλήσουν σαράντα χρόνια, πρέπει να συμφιλιωθούν ώστε να σώσουν τα πρόβατά τους... Τα δύο αδέλφια έχουν βραβευθεί πολλές φορές για τα κριάρια τους, που έλκουν μια μακρινή, αρχαία καταγωγή. Όταν μια θανατηφόρα ασθένεια εξαπλώνεται στην περιοχή, οι αρχές αποφασίζουν να θανατωθούν όλα τα πρόβατα της κοιλάδας ώστε να σταματήσει εκεί η απειλή. Όμως, αυτή η απόφαση θα οδηγήσει σε αφανισμό των κτηνοτρόφων, καθώς θα υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν τη γης τους. Αλλά ο Γκάμι και ο Κίντι δεν είναι διατεθειμένοι να πειθαρχήσουν στη θανάτωση των ζώων κι ο καθένας αποφασίζει να αντιδράσει με τον δικό του τρόπο, ο Κίντι χρησιμοποιώντας το τουφέκι του και ο Γκάμι την ευστροφία του. Μπροστά στον κοινό κίνδυνο, τα δύο αδέλφια συνειδητοποιούν ότι πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να σώσουν αυτό το ξεχωριστό είδος προβάτων.
Ο Γκρίμουρ Χακόναρσον εναλλάσσει το μαύρο χιούμορ με δραματικές στιγμές, ενώ το μοναδικό φυσικό περιβάλλον της Ισλανδίας κυριαρχεί στην ταινία. H ταινία κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο τμήμα "Ένα κάποιο βλέμμα" στο Φεστιβάλ των Καννών το 2015. Στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, κερδίζοντας το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος.
