Το τραγούδι αυτό του Σαββόπουλου μου έρχεται στον νου γι' αυτές τις εκλογές του 2015.
Έχω κατέβει πολλές φορές σε εκλογές. Ως «υποψήφιος υπηρεσίας», όπως χιουμοριστικά έλεγα. Δεν περίμενε κανείς, βέβαια, να εκλεγώ το 1993 με τον Συνασπισμό στη Φθιώτιδα, όπου συγκέντρωνε το ποσοστό του 1,8%! Όπως και να 'χει, όλες αυτές τις εκλογικές μάχες τις δίναμε με πολιτικά επιχειρήματα, προσπαθώντας να είμαστε πειστικοί και αληθινοί.
Τώρα, όμως, έχω την αίσθηση πως τα επιχειρήματα, την πειθώ και την αλήθεια τη συναντάμε στα μάτια και τα λόγια των συμπολιτών μας. Τι χρειάζεται να τους πω εγώ; Για τον μισθό που κουτσουρεύτηκε; Για τη σύνταξη που πετσοκόφτηκε; Για την ανεργία που τους χτύπησε την πόρτα; Για το μαγαζί που έκλεισε; Για το παιδί που έφυγε μετανάστης; Για τα φάρμακα που ακρίβυναν; Για το νοσοκομείο που χάσκει χωρίς γιατρούς; Για, για, για...
Τώρα έχω την αίσθηση πως οι πολίτες μάς οπλίζουν με επιχειρήματα πειστικά και αληθινά. Σαν τη ζωή τους. Που τη μαύρισαν και την υποβάθμισαν. Τώρα είναι πρωταγωνιστής ο λαός.
Συναντιώνται στον ΣΥΡΙΖΑ άνθρωποι από εντελώς διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες φωνάζοντας με αγανάκτηση: «Δεν πάει άλλο, ώς εδώ!». Συμπορεύεται μαζί του η πλειοψηφία του λαού μας.
Είναι η πλειοψηφία που ευελπιστούμε πως θα του δώσει και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ώστε να εφαρμόσει στο ακέραιο το πρόγραμμά του για την ανόρθωση της χώρας και του ελληνικού λαού.
Στις 25 του Ιανουαρίου ο κόσμος της εργασίας, της μόρφωσης, του πολιτισμού υπογράφουν με τον ΣΥΡΙΖΑ την οριστική καταδίκη των Μνημονίων και δίνουν εντολή για ανατροπή, δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη!
