Αυτό που δεν κατόρθωσε η κρίση και οι μνημονιακές πολιτικές, τέσσερα χρόνια τώρα, το κατόρθωσε το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού ως αρχή στην οποία συγχωνεύτηκε-καταργήθηκε το ΕΚΕΒΙ σε λίγο μόνο χρονικό διάστημα. Ένωσε εναντίον του το σύνολο των δημιουργών, συγγραφέων και δημοσιογράφων, αλλά και των εκδοτών έργων λόγου (βιβλίων, επιστημονικών, λογοτεχνικών και άλλων περιοδικών και εφημερίδων). Όλοι οι φορείς που σχετίζονται με τον γραπτό λόγο, από την Εταιρεία Συγγραφέων, την Ομοσπονδία Εκδοτών Βιβλίου, την Ένωση Ελληνικού Βιβλίου, τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου, τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών, τον Σύλλογο Εκδοτών Επιστημονικού Βιβλίου, τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας μέχρι την ΕΣΗΕΑ, με κοινή επιστολή τους ζητούν την παρέμβαση του υπουργού Πολιτισμού Κώστα Τασούλα προκειμένου να καταργηθεί το συντομότερο δυνατόν η ρύθμιση-διάταξη του ιδρυτικού νόμου του ΕΚΕΒΙ την οποία επικαλείται και επιχειρεί να ενεργοποιήσει τώρα για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, ζητώντας από τον ΟΣΔΕΛ να του αποδώσει το 20% επί των εισπράξεων της εύλογης αμοιβής από το 1994 μέχρι σήμερα. Ζητούν επίσης "να μην προχωρήσει το ΕΙΠ σε καμιά ενέργεια δεκδίκησης του παράνομου αυτού πόρου μέχρι να καταργηθεί" θεωρώντας "πραγματικά εξωφρενική την απαίτησή του να χρηματοδοτήσει τις δικές του λειτουργικές δαπάνες με τις δικές μας λιγοστές αμοιβές, απαίτηση που έρχεται σε αντίθεση με τους καταστατικούς του σκοπούς, που είναι η στήριξη και προώθηση του ελληνικού πολιτισμού". Σε διαφορετική περίπτωση δηλώνουν ότι θα αποχωρήσουν από όλες τις δράσεις του ΕΙΠ, συμπεριλαμβανομένων των εκθέσεων βιβλίου, θα διακόψουν την παροχή οποιουδήποτε στοιχείου στη βάση ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ και θα καταγγείλουν το ΕΙΠ στην ελληνική κοινωνία.
Χαρακτηρίζοντας την απαίτηση του ΕΙΠ "ενέργεια εντελώς άκαιρη και εξωφρενική", η οποία "στρέφεται κατά του πνευματικού κόσμου της χώρας", οι φορείς εξηγούν στην επιστολή τους ότι η διεκδίκηση του ΕΙΠ στην ουσία αφορά φόρο υπέρ τρίτου και αποτελεί αμοιβή πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων που δικαιούνται ως συγγραφείς από τα έργα τους και ως εκδότες από την πρωτοτυπία των εκδόσεών τους βάσει του νόμου 2121/1993. Πρόκειται για "ένα σημαντικό πνευματικό δικαίωμα που αναγνωρίζει ο νόμος: "είναι η εύλογη αμοιβή που εισπράττουμε για την αναπαραγωγή των έργων μας για ιδιωτική χρήση και η οποία υπολογίζεται επί της αξίας των συσκευών αναπαραγωγής και του χαρτιού κατάλληλου για φωτοτυπία. Η αμοιβή αυτή εισπράττεται για λογαριασμό μας από τον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου". Υπογραμμίζουν επίσης ότι "η διάταξη αυτή, που θεσπίστηκε πριν καν ιδρυθεί ο ΟΣΔΕΛ, ουδέποτε εντός της εικοσαετίας έχει ενεργοποιηθεί. Όλες οι διοικήσεις του ΕΚΕΒΙ, μεταξύ αυτών και εκείνες υπό σπουδαίους πνευματικούς ανθρώπους όπως οι Τίτος Πατρίκιος, Σπύρος Πλασκοβίτης, Πέτρος Μάρκαρης, Δημήτρης Νόλλας, Μυρσίνη Ζορμπά, κ.ά., είχαν αντιληφθεί τη φυσική δυσλειτουργία και τη δομική αντίφαση αυτής της διάταξης: Να δίνουν, δηλαδή, οι συγγραφείς, δημοσιογράφοι και εκδότες το 20% των αμοιβών τους στο ΕΚΕΒΙ για να στηρίζει αυτό με τη σειρά του το έργο των δημιουργών και των εκδοτών του Λόγου. Ως εκ τούτου ουδέποτε εφαρμόστηκε η συγκεκριμένη διάταξη".
Λόγω της κρισιμότητας του θέματος, ζητούν από τον υπουργό το συντομότερο μια συνάντηση μαζί του.
