«Ο Σίλλερ γράφει κρυφά τους 'Ληστές' στα δεκαεννιά του χρόνια, όταν βρίσκεται εσώκλειστος στην στρατιωτική ακαδημία. Ένα σπουδαίο έργο, πιο επίκαιρο από ποτέ, με καθόλου προφανείς τρόπους, αντιπροσωπευτικό δείγμα του σύντομης ζωής και διάρκειας κινήματος, 'Θύελλα και Ορμή', που είναι η ακραία εκδοχή και ο πρόδρομος του Ρομαντισμού. Ένα κίνημα όπου οι δημιουργοί ήθελαν να σοκάρουν το κοινό με ακραία συναισθήματα, αντιδρώντας με αυτόν τον τρόπο στον Διαφωτισμό". Αυτά υποστηρίζει με πυρετώδη ενθουσιασμό στην "Αυγή" η τριαντάχρονη σκηνοθέτις Ιώ Βουλγαράκη που σκηνοθετεί τους «Ληστές» από 9 έως 12 Ιουλίου στο Φεστιβάλ Αθηνών, σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, σκηνικά-κοστούμια Άννας Φιόντοροβα και πρωταγωνιστές τους Γιώργο Γάλλο, Δημήτρη Ήμελλο, Δέσποινα Κούρτη, Αργύρη Ξάφη κ.ά.
Απόφοιτος της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και αριστούχος της Κρατικής Ακαδημίας Θεάτρου της Μόσχας, GITIS, η Ιώ Βουλγαράκη εξηγεί: «Πρόκειται για ένα έργο όπου το ανοίκειο σε γοητεύει και σε έλκει. Διαθέτει έντονα σημάδια υπερβολής, συνύπαρξη τραγικού και κωμικού, προκλητικό χιούμορ και παρόρμηση των ηρώων, η οποία και ξεπερνάει την ηθική τους. Η επανάσταση εδώ είναι ατομική. Το έργο εκθέτει την αγριότητα της ανθρώπινης φύσης μέσα από την τραγική όσο και αστεία ιστορία δύο αντίζηλων αδελφών, οι οποίοι αλληλοεξοντώνονται, ανίκανοι για συγχώρεση".
Μέσα από την πολύμηνη ενασχόλησή της με τους "Ληστές", η σκηνοθέτις διευκρινίζει πώς "είναι ένα έργο για τη νόσο της εκδίκησης, για το κατά πόσο η φύση μας είναι θηριώδης ή για το κατά πόσο υπάρχει χώρος για συγχώρεση. Ο Σίλλερ είναι προκλητικός, ακραίος, παράλογος και ο ηθοποιός που παίζει Σίλλερ, αλλά και ο θεατής που τον βλέπει, χρειάζεται να διαθέτει παιδικότητα, αυτός ο συγγραφέας απαιτεί αθωότητα και ελαφρότητα".
Όσο για την παράσταση, υποστηρίζει πως "είναι πρόταση σε ενεστώτα χρόνο που μας περιέχει, πρόταση για τον συγγραφέα, το έργο, τη στιγμή και την εποχή. Αυτό άλλωστε είναι και η δουλειά μας".
Η Ιώ Βουλγαράκη αποφοιτά από το Εθνικό το 2006 και νιώθει από την αρχή την ανάγκη να φύγει και να σπουδάσει. Ξεκινά ρωσικά και το 2008 φεύγει για την κρατική ακαδημία θεάτρου Γκίτις της Μόσχας. "Αρχίζω ένα ταξίδι έτσι όπως το ονειρεύομαι, με υπέροχους δασκάλους, δοκιμές, μελέτη, παιχνίδι, που κρατά πέντε χρόνια" εξηγεί.
Επιστρέφει στην Ελλάδα και με την ομάδα της "Πυρ" (στα ρωσικά σημαίνει γλέντι) που αποτελείται από τον Αργύρη Ξάφη, την Δέσποινα Κούρτη και την ίδια, ανεβάζουν το «Γλέντι στον καιρό της πανούκλας» του Πούσκιν στο Βυρσοδεψείο. Στη συνέχεια σκηνοθετεί «Το δρακούδι» στο Θέατρο Ραμτ της Μόσχας με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Αλεξέι Μποροντίν και το φετινό φθινόπωρο ετοιμάζεται για το Ινστιτούτο Γκροτόφσκι της Πολωνίας, όπου θα παρουσιάσει ένα έργο του Δημήτρη Δημητριάδη.
"Θέλω να κάνω ένα θέατρο με επίκεντρο τον ηθοποιό", καταλήγει η Ιώ Βουλγαράκη και διευκρινίζει: "Οι ηθοποιοί είναι συνεργάτες και όχι πιόνια, έτσι ώστε μαζί να ανοίγουμε και να ξεκλειδώνουμε νέους κόσμους, ένα μικρό σύμπαν».
