Ήταν πολλές οι φορές που στην ιστορία της η Αριστερά, μέσα από τις εσωτερικές διαφωνίες της, αντινομίες, έριδες και τέλος τις διασπάσεις της κατόρθωνε να επιβιώσει, να «σηκωθεί» και να συνεχίσει τον δρόμο που είχε χαράξει. Η βάση όλων αυτών ήταν ιδεολογική και πολιτική. Υπήρχαν συγκρούσεις για την τακτική ή την στρατηγική που θα έπρεπε να ακολουθηθεί. Αυτές δεν εξέλιπαν ούτε στις φυλακές, ούτε στις εξορίες, και αναδείκνυαν την φλόγα της πίστης τους, την ανυστεροβουλία τους. Το μεγαλείο της ψυχής και της δύναμης τους ήταν να βρίσκονται στο ίδιο κελί και να διατηρούν τις απόψεις τους, τις διαφωνίες τους και να κρατούν την αλληλεγγύη. Αν έμεινε σαν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές είναι αυτή η φλόγα, η πίστη για τα ιδανικά, να κρατήσουν ψηλά τις πανανθρώπινες αξίες, τις ιδέες για μία δίκαιη κοινωνία.. Να μην τα «παρατάνε», να προσπαθούν, και όταν πέφτουν να σηκώνονται και να συνεχίζουν…
Αν θα έρθουμε στο σήμερα. Τα ιδανικά και οι αξίες παραμένουν τα ίδια, όμως αυτοί που καλούνται να τα υπηρετήσουν, να τα υλοποιήσουν δεν έχουν την ίδια «ζέση», πίστη, σταθερότητα… Ας σταθούμε μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ που ήταν το μεγαλύτερο κόμμα. Μερικοί προερχόμενοι από ένα περιβάλλον αντίθετο με τον χώρο αυτό, κουβαλούσαν έναν αστικό καθωσπρεπισμό που «δεν ήθελαν να τον κρύψουν» κιόλας, έναν μικροαστικό εγωισμό που έβαζε το εγώ πάνω από το εμείς. Συνεπικουρούμενοι και από άλλους, δημιουργούσαν ομάδες, ομαδούλες, για να υπερασπίζονται το «εγώ» τους. Άλλοι πάλι, παρερμηνεύοντας την δημοκρατία στο κόμμα, ήθελαν να κοινοποιούνται οι απόψεις τους. Κοινό γνώρισμα και των δύο ήταν η ασέβεια και η υπονόμευση των συλλογικών αποφάσεων των οργάνων που πολλές φορές δυσκόλευαν και την υλοποίησή τους. Λειτουργούσαν σαν φράξιες, κατά την αριστερή ορολογία… Αποκορύφωμα η αποχώρηση όταν δεν έγινε το «δικό τους», δηλαδή η εκλογή του προέδρου που επιθυμούσαν.
Δυστυχώς ήρθε και το χειρότερο! Εκλέχτηκε στην ηγεσία ένας ξενόφερτος πολιτικός τυχοδιώκτης που δεν είχε καμία σχέση με την Αριστερά, -μάλιστα μέχρι το 2019 στήριζε τον Μητσοτάκη! Και ό,τι δεν κατάφερναν στο παρελθόν διάφοροι Μανιαδάκηδες, αυτός το πέτυχε σε έναν χρόνο: να διαλύσει το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς στην Ευρώπη. Αυτό να του το «πιστώσουμε» και να του πούμε τα … κατάφερε!
Και σήμερα; Η κοινωνία περνάει την πιο δύσκολη περίοδο από την αντιλαϊκή και καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης! Με αφορμή το έγκλημα των Τεμπών προχώρησε μίλια μπροστά και άφησε πίσω την προοδευτική αντιπολίτευση να αλληλοσπαράσσεται… Θα μπορέσει, επιτέλους, αυτή να ξεπεράσει τις αντινομίες της, τις διαφωνίες της και να προτάξει μία εναλλακτική πρόταση για να απαλλαγεί ο τόπος από την πιο επικίνδυνη κυβέρνηση;
Θα προσπαθήσουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το μεγαλύτερο κόμμα στο χώρο της Αριστεράς και κατόρθωσε να συσπειρώσει ευρύτερες δυνάμεις. Από τη «μήτρα» του, μετά από αποχωρήσεις και διασπάσεις, δημιουργήθηκαν άλλα 5 -5, ναι- κόμματα και υπάρχουν και άλλες «διάσπαρτες» ανένταχτες προσωπικότητες. Και σήμερα, τουλάχιστον δημοσκοπικά, είναι καθηλωμένος σε επικίνδυνα χαμηλά ποσοστά. Και το ερώτημα που μπαίνει: μπορεί – και αν ναι πώς -να παίξει τον πρωτοποριακό ρόλο, να γίνει πάλι ο κορμός της συσπείρωσης των ευρύτερων δυνάμεων της Αριστεράς, να ανοίξει τον δρόμο για την εκπλήρωση της βούλησης της κοινωνίας; Μπορεί όμως άτομα που ήταν μέρος του προβλήματος, ξαφνικά να γίνουν μέρος της λύσης τους;
Να ξεκινήσουμε από την ηγετική ομάδα. Να το πούμε καθαρά και ας το συνειδητοποιήσουν και αυτοί: έχασε την φερεγγυότητα και την αξιοπιστία της. Στήριζαν τουλάχιστον επί έναν χρόνο έναν πολιτικό απατεώνα και τυχοδιώκτη και όταν της δόθηκε η ευκαιρία στο συνέδριο του Φλεβάρη, μετά και την παρέμβαση του Τσίπρα, τα τόσα καραγκιοζιλίκια του σκέτου και τα έκτροπα των χουλιγκάνων οπαδών του, να απαλλαγεί από αυτόν, γυρίσαν την «πλάτη» ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη τους, αρνούμενοι να συναινέσουν στην διεξαγωγή εκλογών για νέο πρόεδρο; Χτυπούσαν «σήμαντρα» τότε που τα ακούγαμε εμείς στα 500 χιλιόμετρα και αυτοί είχαν «βουλωμένα» τα αυτιά; Φάνηκε πως πρόταξαν πρώτα την πολιτική τους επιβίωση και όχι την αντιμετώπιση του αδιεξόδου πού οδηγούνταν το κόμμα, που δεν άργησε κιόλας να φανεί. Λειτούργησαν πάλι οι μηχανισμοί που ανασυντάχθηκαν μετά το 2023 και πήραν «θέσεις» για «την επόμενη μέρα». Πόσο πιστευτός να γίνει ο Παππάς που όλο αυτό το διάστημα ήταν πιστός στον τυχοδιώκτη με αποκορύφωμα να δεχθεί και την θέση του επικεφαλής της Κ.Ο. μετά την αψυχολόγητη απόφαση του ξενόφερτου…
Ο Φάμελλος είδε την αλήθεια, την πραγματικότητα μετά την ουσιαστική καθαίρεση του από την προεδρία της Κ.Ο. Ας ξαναδιαβάσει την ομιλία του στο συνέδριο του Φλεβάρη… Λέει ο Πολάκης, ήταν λάθος μου.. Τι θα πει ήταν λάθος, εδώ ήρθαν τα πάνω κάτω και εσύ μιλάς για λάθος, λες και έκοψε το «αυγολέμονο»; Εσύ τον «πήρες από το χέρι», σήκωσες γη και ουρανό για να τον βγάλεις και δεν γνώριζες το ποιόν αυτού του ανθρώπου; Στην ιατρική που σπούδασες και ήσουν άριστος δεν σας διδάξανε ψυχολογία πώς θα γνωρίζετε το χαρακτήρα ενός ανθρώπου; Όταν επικαλέστηκες τους ορεσίβιους για τα πάνω από τα 1.000 μέτρα, και δεν ψήφισες το νομοσχέδιο, πρέπει να έγινε κάποια συμφωνία «κάτω από το τραπέζι» για να μην προταθεί η διαγραφή σου από την Κ.Ο. Αυτό φάνηκε και από την μετέπειτα στήριξή σου…Όλα καλά και όλα ωραία, μέχρι που ήρθε μία «στραβή» για να δεις και συ το φως… Και οι τρεις επικεφαλής μηχανισμών, δεν βλέπατε την απαξίωση των οργάνων, τις δεξιές θέσεις αυτουνού που στηρίζατε π.χ. για ΝΑΤΟ, πατρίς, θρησκεία κ.λπ., την ξεφτίλα να ανεβάσει τον Τάιλερ στην εξέδρα στο Σύνταγμα και πολλά άλλα…
Πότε κάνατε αυτοκριτική στα όργανα, πότε συζητήσατε για τα λάθη σας, τις παραλείψεις σας να διαβεβαιώσετε στον κόσμο που σας ακολουθεί ότι πήρατε το μάθημα, αναλάβατε τις ευθύνες σας. Όχι αυτομαστίγωμα, αλλά μία γενναία πράξη αυτοκριτικής. Και από εκεί και πέρα, θα ήταν και το πιο σώφρον να θέσετε τους εαυτούς σας στην κρίση τους. Δεν γίνεται, όπως λέγαμε παλιά, και με τον Στάλιν και με τον Χρουτσώφ, και με τον Μπρέζνιεφ και με τον Γκορμπατζώφ!
Η μεγαλύτερη προσφορά σας στην Αριστερά σήμερα θα είναι η παραίτησή σας, να εμπιστευτείτε στους νέους να περπατήσουν το νέο αφήγημα, και εσείς να υπηρετήσετε σαν στρατιώτες τον χώρο αυτό.
Να θυμίσω μία ατάκα της αξέχαστης Μελίνας: δεν μας αγαπάνε, πρόεδρε! Μήπως το ίδιο συμβαίνει σήμερα με τον ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως έχετε κλείσει τον κύκλο του, και πρέπει να ανοίξει άλλος; Όπως αναφέρθηκα πιο πάνω, ήρθε η ώρα να βγουν νέα πρόσωπα μπροστά χωρίς τοξικότητες και βαρίδια, χτίζοντας το νέο. Να τους εμπιστευθούμε, να τους βοηθήσουμε να πάρουν πρωτοβουλίες, να συνδεθούν με τους συλλόγους, τα σωματεία, με το μαζικό κίνημα.Και όσο θα δυναμώνει αυτή η προσπάθεια, τόσο θα προσελκύει νέο κόσμο. Θα γίνει υπόθεση της κοινωνίας… Δεν θα αφήσει «ασυγκίνητους» και παλιά στελέχη που έπαιξαν σοβαρό ρόλο στο παρελθόν, με πίστη και αφοσίωση στο κίνημα που για κάποιους λόγους αδρανοποιήθηκαν.
Επιβεβλημένη και καθοριστική, στην γένεση και στην εξέλιξη αυτής της προσπάθειας πρέπει να είναι και η συμβολή του Τσίπρα. Δεν μπορεί ένας ηγέτης της Αριστεράς να βλέπει την κοινωνία να «ρημάζεται» και αυτός να μένει αμέτοχος. Η γνώση του, η εμπειρία του, η ηθική του μπορεί να συμβάλει στην εναλλακτική πρόταση για να απαλλαγεί η χώρα μας από την πιο επικίνδυνη κυβέρνηση. Η ώσμωση αυτή, η δυνάμωσή της μπορεί να εξελιχθεί σε ένα παλλαϊκό κίνημα που θα ξαναφέρει την ελπίδα στην κοινωνία…
Το προγραμματισμένο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συμβάλλει με την επεξεργασία προτάσεων για την επόμενη μέρα. Με μπούσουλα αυτές τις αποφάσεις τα νέα στελέχη του κόμματος να βγουν μπροστά για να αναζητήσουν τις άλλες δυνάμεις, τις προσωπικότητες, που μπορούν να ενταχθούν στην προσπάθεια να προωθήσουν αυτήν την ενότητα στην βάση.
Θα πρότεινα και το συνέδριο να απευθυνθεί στον ιδρυτή του να τον παρακινήσει να πάρει και αυτός πρωτοβουλίες για να δημιουργηθεί η νέα εναλλακτική λύση και το υποκείμενο που θα την υλοποιήσει.
(g. kakafikas @ gmail.com)
