Ο καθένας πεθαίνει μόνος του», το έργο του Χανς Φάλαντα στο «Studio Μαυρομιχάλη»

Ο Γ. Ανδρέου, ως άνθρωπος αλλά και ως δημιουργός, αφουγκράζεται προσεκτικά όλα όσα συμβαίνουν γύρω του, στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο

Ηταν βρέφος και οι γονείς του τον απέθεταν σ’ έναν καναπέ, δίπλα σε μια κιθάρα. Όταν, τα μικρά του δάχτυλα χτύπησαν δύο χορδές μαζί, βίωσε την αίσθηση

Μια ομορφιά βλέπω στο θέατρο, επιτέλους, αυτή τη στιγμή και στο τραγούδι. Έφυγε η ασχήμια. Ο κόσμος περίμενε αυτό το ξεσκαρτάρισμα.

Στην άτυπη προεκλογική περίοδο που ζούμε, τα Γλυπτά του Παρθενώνα μπαίνουν με αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης στο κάδρο της προεκλογικής εκστρατείας

«Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη στο επεισόδιο, ξέρω όμως ότι κανείς αστυνομικός ή ειδικός φρουρός δεν μπορεί να πυροβολεί στο ψαχνό ένα παιδί»

Στα χρόνια του Ρόναλντ Ρέιγκαν ο μπάτσος-ήρωας αποτελεί μια ιδιότυπη απολιτική οντότητα που καθρεφτίζει τις κατασταλτικές δυνάμεις της μαζικής ψυχαγωγίας.

Οπως όλος ο κόσμος, έκοψα τα πολλά-πολλά, έπαιζα, έγραφα, διάβαζα και περίμενα να περάσει. Με την πανδημία δοκιμάστηκαν οι αντοχές μας.

Στο Λονδίνο, το Κόμεντι Θίατερ από το 1881 παρουσίαζε ελαφρές κωμικές όπερες

Πάντα η τέχνη, σε όλες τις μορφές της, αποτελεί μια ανάσα ελπίδας και αισιοδοξίας για τους ανθρώπους.