*Τι σημαίνει η υποψηφιότητά σου για την Ευρωβουλή και πώς μπορούν οι ευρωεκλογές να πυροδοτήσουν πολιτικές εξελίξεις και στο εσωτερικό της χώρας;
Σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή μου στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχω παρά να σημειώσω τη μεγάλη τιμή που μου έκανε η Κ.Ε. να με συμπεριλάβει. Δεδομένου πως πρόκειται για ένα ψηφοδέλτιο αγώνα για την αξιοπρέπεια, που σηματοδοτεί πάνω απ' όλα αυτά για τα οποία η Αριστερά ιδρύθηκε και υπάρχει. Με δυο λόγια, θέλω να πω, είμαι πολύ υπερήφανος πως βρίσκομαι στο ίδιο ψηφοδέλτιο με την Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Για τη δυνατότητα τώρα να υπάρξουν εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις ως συνέπεια του αποτελέσματος των ευρωεκλογών έχω να πω πως δεν είναι απλώς εφικτό, είναι άμεσος πολιτικός στόχος για τη ριζοσπαστική Αριστερά.
"Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν" λέμε και το εννοούμε. Ήδη, όπως έγραφε τις προάλλες ο Καρτερός, σε αυτές τις σελίδες η Ελιά πάει για καυσόξυλα, ενώ με το κεφάλι του Σαμαρά παίζονται τα καινούργια καθεστωτικά παίγνια. Μια ακόμη και διψήφια διαφορά από τη Ν.Δ. είναι καθόλα εφικτή. Αρκεί οι πιο φτωχοί, οι πιο καταπιεσμένοι να έλθουν στη κάλπη. Αυτό είναι το μεγάλο μας στοίχημα. Αν συμβεί αυτό, το σύστημα δεν έχει την παραμικρή τύχη.
* Πώς θα μπορούσε να συμβάλει ένας ευρωβουλευτής στη συνολική προσπάθεια για επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης και ουσιαστική απομείωση του χρέους; Υπάρχουν δυνατότητες συμπτώσεων, συνεργασιών, συγκλίσεων με άλλες δυνάμεις στην Ευρώπη και την Ευρωβουλή;
Η ατομική συμβολή είναι δυνατή μόνο ως τμήμα της σχεδιασμένης από το κόμμα συλλογικής προσπάθειας. Και σε αυτόν τον τομέα έχουμε ως πολιτικός οργανισμός κάνει μεγάλη πρόοδο, ιδίως μετά το Συνέδριο. Ακόμη, ωστόσο, μένουν πράγματα να γίνουν.
Η δουλειά της ομάδας μας στην Ευρώπη αναφορικά με τα ζητήματα του χρέους θα είναι πολύ σημαντική. Και όχι μόνο ή κυρίως μέσα στο Κοινοβούλιο. Σκέφτομαι μια ομάδα, τμήμα μιας μεγαλύτερης κομματικής συλλογικότητας, που θα οργώνει την Ευρώπη προκειμένου να διαμορφώσει πολιτικούς όρους που θα κάνουν εφικτή τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.
Η Ελλάδα μπορεί να αποτέλεσε την ακραία εκδοχή των καπιταλιστικών πολιτικών μέσα στην κρίση, αλλά η αλήθεια είναι πως η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι ευρύτερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν κοινά μεγάλα προβλήματα, που αποτελούν τη βάση για κοινούς αγώνες σε ηπειρωτική κλίμακα. Η ταξική πάλη διαπερνά εθνικά σύνορα και κομματικά όρια. Πράγμα που σημαίνει πως η δυνατότητα για ευρύτερες συγκλίσεις είναι υπαρκτή, αρκεί να αλλάξουν, υπό την κοινωνική πίεση, οι συνθήκες στο εσωτερικό και άλλων, πλην της ριζοσπαστικής Αριστεράς, κομματικών χώρων.
* Τι πρέπει να αλλάξει στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση;
Η σημερινή Ε.Ε. τείνει να εξελιχθεί σε ένα τερατώδες καπιταλιστικό μόρφωμα, απολύτως μη υπερασπίσιμο. Αυτό το θεσμικό δημιούργημα, γέννημα κατεξοχήν της συνθήκης του Μάαστριχτ, πρέπει να ανατραπεί.
Η ενοποιητική διαδικασία μπορεί να έχει τύχη μόνο αν, μέσω των αγώνων της εργατικής τάξης και των κοινωνικών κινημάτων, δρομολογηθεί με κριτήρια τη σύγκλιση στους στόχους της πλήρους και αξιοπρεπούς απασχόλησης, των υψηλών κατώτατων μισθών και της καθολικής παροχής των δημόσιων αγαθών. Διαφορετικά θα καταρρεύσει μέσα στη χλεύη των Ευρωπαίων πολιτών. Και αυτή η κατάρρευση δεν θα είναι καλό νέο για τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα είναι δημοκρατική ή δεν θα υπάρξει. Η ριζοσπαστική Αριστερά είναι διεθνιστικά δεσμευμένη στην κατεύθυνση μιας τέτοιας δημοκρατικής και κοινωνικής Ευρώπης.
