Επειδή στην ανατροπή συσσωματώνεται και η προοπτική, ένα από τα πρώτα ζητήματα που απαιτεί άμεσες παρεμβάσεις είναι το θέμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Χρειάζεται ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Αυτό δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συμβολή και ενεργοποίηση των επιστημόνων που σήμερα τελούν υπό διωγμό ως εργαζόμενοι - υπαμειβόμενοι, υποαπασχολούμενοι ή άνεργοι. Η ελληνική κοινωνία έχει επενδύσει στις σπουδές τους και προσδοκά κοινωνικό όφελος από τη δουλειά τους. Αντ' αυτού και κατ' επιταγή των μνημονιακών εμμονών, τα επαγγελματικά δικαιώματα ρευστοποιούνται, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αποτελεί πολυτέλεια για λίγους και οι ασφαλιστικοί φορείς «χρηματοδοτούν» τη μαύρη τρύπα του δημόσιου χρέους. Ακόμη χειρότερη είναι η θέση των γυναικών επιστημόνων. Έτσι η χώρα χάνει εκτός από την κυριαρχία, τον δημόσιο πλούτο, την αξιοπρέπεια του λαού της - και πολύτιμο κεφάλαιο αναγκαίο για την ανάταξή της με την περιθωριοποίηση και τη μαζική μετανάστευση των επιστημόνων πρώτα και κύρια των νέων.
* Π. Πέρκα είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Αντιπροσωπείας και υποψήφια για τη διοίκηση του ΤΕΕ. Ως πολιτικός μηχανικός (ΑΠΘ), με μεταπτυχιακό στα συγκοινωνιακά, εργάσθηκε στον ιδιωτικό και στη συνέχεια στον δημόσιο τομέα και δραστηριοποιήθηκε συνδικαλιστικά από θέσεις ευθύνης στην Ένωση Μηχανικών του Δημοσίου και στο ΤΕΕ-ΤΚΜ. Γεννήθηκε στη Φλώρινα το 1961. Είναι μητέρα δύο παιδιών.
