Η υποψηφιότητα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα για τη θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ως επικεφαλής του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) αποτελεί, αντικειμενικά, την ισχυρότερη έως τώρα υποψηφιότητα Έλληνα πολιτικού έξω από τα ελληνικά σύνορα, ξεπερνώντας τα όρια του ΣΥΡΙΖΑ και της Ελλάδας, έχοντας εθνική, πανευρωπαϊκή και παγκόσμια διάσταση.
Η υποψηφιότητα αυτή και η επιλογή του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς να δώσει στον Αλ. Τσίπρα το χρίσμα του υποψηφίου προέδρου για την Κομισιόν, πέρα από τον ισχυρό συμβολικό πολιτικό χαρακτήρα της, έχει και σημαντικό ουσιαστικό βάθος και ουσία, αφού τοποθετείται σε μια πυκνά ρευστή και κρίσιμη ιστορική συγκυρία, τόσο για την Ευρώπη όσο και για την Ελλάδα.
Για την Ευρώπη, η οποία βρίσκεται στη «δίνη» της κρίσης, αλλά και της σύγχυσης που σκιάζει και υπονομεύει την ευρωπαϊκή ενοποίηση και τις δημοκρατικές ευρωπαϊκές κατακτήσεις, την Ευρώπη που μαστίζεται από την άνοδο της ανεργίας, που περικόπτονται συνεχώς και πλήττονται οι θεσμοί του κράτους πρόνοιας και του κράτους δικαίου, που «αναζωπυρώνονται» τα ναζιστικά και φασιστικά κινήματα και που, κυρίως, οδηγείται σε πλήρη υπονόμευση το «ευρωπαϊκό όραμα», μέσω της «γερμανοποίησής» της, η άμεση αμφισβήτηση αυτής της καταστροφικής πορείας είναι πρώτιστης σημασίας. Εάν δεν ανατραπεί τώρα αυτή η πορεία, τότε θα ολοκληρωθεί η καταστρατήγηση του «ευρωπαϊκού οράματος» της ισοτιμίας των κρατών και της αλληλεγγύης, με επικράτηση της διαβάθμισης των κρατών - μελών, όπου στο «πάνω μέρος της αλυσίδας» θα βρίσκεται η Γερμανία και στο «κάτω μέρος» οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, που θα μετατραπούν σε «αποικίες χρέους».
Για την Ελλάδα, η οποία, στα τέσσερα χρόνια του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», αποτελεί το «πειραματόζωο» των πολιτικών του Βερολίνου και των συμφερόντων του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, έχοντας λάβει ήδη τα χαρακτηριστικά της «αποικίας χρέους», με ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό αυτής, που συναποτελούν το «σύστημα παρακμής», η σημερινή συγκυρία αποτελεί αναμφισβήτητα μία από τις πιο κρίσιμες στη νεότερη Ιστορία της, συγκρινόμενη με αυτήν της περιόδου που προηγήθηκε της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Και ενώ στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα σε αυτές του Νότου, η ευρωπαϊκή υποψηφιότητα του Έλληνα αριστερού ηγέτη έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Ιταλία όπου δημιουργήθηκε η περίφημη Lista Tsipras, στην Ελλάδα, όπου απαιτείται η δημιουργία, εκ παραλλήλου, εσωτερικά ενός ισχυρού αντιμνημονιακού προοδευτικού δημοκρατικού πατριωτικού μετώπου σωτηρίας και ευρωπαϊκά ενός ισχυρού διεθνιστικού ριζοσπαστικού σοσιαλιστικού κινήματος που θα είναι σε θέση να αμφισβητήσει τις νεοφιλελεύθερες και μονεταριστικές πολιτικές του Βερολίνου και να κάμψει την αδιαλλαξία της ευρωπαϊκής ηγεσίας έτσι ώστε να τερματιστεί ο μνημονιακός «οδοστρωτήρας» που σαρώνει την Ελλάδα και τις άλλες χώρες του Νότου, η υποψηφιότητα αυτή δεν έχει αναδειχθεί στον βαθμό που έπρεπε και της αξίζει. Και αυτό, βεβαίως, όχι από το «σύστημα παρακμής» και τα κεντρικά και περιφερειακά «εξαπτέρυγά» του που κάνουν τα πάντα για να την υποβαθμίσουν, όπως θα ανέμενε κανείς στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας», αλλά, παραδόξως, και από τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που πρεσβεύουν και διακηρύσσουν τους παραπάνω στόχους και εκφράζονται πολιτικά από μια τέτοια δυναμική.
Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε έγινε η αναφορά, στον τίτλο του παρόντος άρθρου, περί μιας ακόμη ελληνικής παραδοξότητας. Αυτό, όμως, οι αντιμνημονιακές δυνάμεις και η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας σ' αυτή την κρίσιμη για τη χώρα και την Ευρώπη εκλογική μάχη του Μαΐου, οφείλουν να το ανατρέψουν, δίνοντας έτσι ένα ισχυρό μήνυμα αντίστασης στους ευρωπαϊκούς λαούς για την αποτροπή της ευρωπαϊκής «ολίσθησης» προς τη «βύθιση» και τον «σκοταδισμό».
* Ο Γεώργιος Παπασίμος είναι δικηγόρος, μέλος του Δ.Σ. του «Πράττω», Blog: papasimos.wordpress.com, Twitter: @PapasimosG
