Δεν είναι καθόλου παράλογο που χαίρεται και πανηγυρίζει την επιστροφή στις αγορές ο ακατάλληλος. Δικό του επίτευγμα είναι, έτσι κι αλλιώς, κι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Γι' αυτό και το πάρτι είναι κλειστό. Για τους κερδίζοντες και μόνο. Αυτούς που θα βγάλουν «το παραπάνω τους» από τα επιτόκια με τα οποία μόνο η Ελλάδα δανείζεται, αυτούς που θα ωφεληθούν από τις νέες επιδρομές στην κοινωνία του νέου μνημονιακού πολυνόμου που μόλις πριν από λίγες μέρες ψηφίστηκε, αυτούς που είναι έτοιμοι να ορμήσουν και να πλουτίσουν επενδύοντας στη νέα αντίληψη περί ανάπτυξης με μισθούς των 300-350 ευρώ, κι όποιου του αρέσει, όποιου δεν του αρέσει να φύγει μετανάστης στον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό ή και το Νότιο, δικό του πρόβλημα.
Ο ακατάλληλος και οι παραστάτες του έχουν, σίγουρα, συμβάλει (συνεχίζοντας και ολοκληρώνοντας το έργο του καταστροφικού συμφοιτητή του) και πετύχει. Σε ένα και μόνο: στη μετάλλαξη μιας χώρας με πολλά προβλήματα σε πεταλούδα του αγοραίου δανεισμού. Με την ίδια λογική του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου. Δανεισμός, για να αποπληρωθεί μέρος του προηγούμενου δανεισμού, αλλά και να μεγαλώνει ο συνολικός δανεισμός, για την αποπληρωμή του οποίου θα απαιτείται νέος δανεισμός. Και κάθε νέος δανεισμός θα συνοδεύεται ή θα προαπαιτεί νέες ρυθμίσεις στους κανόνες συμπεριφοράς της πεταλούδας. Ώστε να προσφέρει όλο και περισσότερα σε ολοένα και περισσότερο απαιτητικούς δανειστές.
Κουνά το δάχτυλο σε όσους θυμώνουν μαζί του και του ζητούν αξιοπρέπεια και σεβασμό στο θεσμικό του ρόλο, θυμίζοντάς του ότι είναι πρωθυπουργός και όχι μεσάζων δανειστών. Και, πιστός στην εφαρμογή του «Δόγματος του Σοκ», μοχθεί στη μονοκαλλιέργεια της απελπισίας στους αγρούς της ελληνικής κοινωνίας. «Δεν υπάρχει άλλος δρόμος». Στην τουρκοκρατία υπήρχε. Στη Βαυαροκρατία υπήρχε. Στην περίφημη περίοδο των Προστάτιδων Δυνάμεων υπήρχε. Στην κατοχή υπήρχε. Στην επάρατη επταετία επίσης υπήρχε. Στην Ελλάδα των κ.κ. Σαμαρά και Βενιζέλου δεν υπάρχει; Η Μερκελοκρατούμενη Ευρώπη αποτελεί το φυσικό περιβάλλον, στο οποίο είναι προορισμένος να ζει και να πεθαίνει κάθε Έλληνας και κάθε Νοτιοευρωπαίος;
Καθόλου φιλοσοφημένη η θεωρία περί ελεγχόμενης ανάπτυξης της ζωής και ο εσαεί εγκλωβισμός της σε πειραματικά εργαστήρια. Κουτουλάει στην επιστήμη (μαθηματικά, φυσική, ιστορία, ψυχολογία, πολιτική, λογική και εν τέλει φιλοσοφία), αν κάτι λέει αυτό στον ακατάλληλο να εκπροσωπεί τη χώρα που γέννησε τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Κοραή, μα και τον Ελύτη, τον οποίο καμωνόταν κάποτε ότι θαύμαζε…
Όπως όμως δεν καταργείται η επιστήμη, έτσι δεν καταργείται και ο χρόνος. Το οποίο σημαίνει ότι η ώρα της κρίσης πλησιάζει. Της εκλογικής κρίσης του προσεχούς Μαΐου. Κατά την οποία θα μιλήσουν όλοι όσοι δεν βλέπουν εαυτόν σε ρόλο εταίρας ή πεταλούδας των αγορών.
