Δεκαοκτώ μήνες πέρασαν από την τελευταία επίσκεψη της Άνγκελας Μέρκελ στην Αθήνα. Και αυτό που πραγματικά συνέβη στους δεκαοκτώ αυτούς μήνες είναι η νέα διόγκωση του χρέους, η νέα κατάρρευση των ελληνικών εξαγωγών, η νέα άνοδος της ανεργίας, η νέα αύξηση του ποσοστού του πληθυσμού που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Όμως αυτά δεν φαίνεται να απασχολούν την καγκελάριο. Οι επισκέψεις της έχουν δύο απλούστατους στόχους. Αφενός την επικύρωση της διάσωσης των τραπεζιτών μετά την εκβιαστική ψήφιση από μόλις 151 βουλευτές του νομοσχεδίου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και αφετέρου την έμπρακτη στήριξη στην προεκλογική προσπάθεια της παραπαίουσας μα πάνω από όλα υπάκουης κυβέρνησης Σαμαρά.
Είναι προφανές ωστόσο ότι η καγκελάριος Μέρκελ αδυνατεί να καταλάβει πως ένας πολιτικός, με τον οποίον συνεργάζεται άψογα στο πλαίσιο της εφαρμογής της σκληρής λιτότητας και στον οποίο προσφέρει η ίδια την προσωπική της στήριξη, κινδυνεύει να ξυπνήσει τη βραδιά των ευρωεκλογών καταμεσής νυχτιάτικα στον βάλτο. Βλέπετε η δυσάρεστη κατάληξη της συνεργασίας της τόσο με τους τέως υπουργούς Άμυνας Φον Γκούτενμπεργκ, Παιδείας Σάβαν, Εσωτερικών Φρίντριχ όσο και με τον πρόεδρο της Γερμανίας Κρίστιαν Βουλφ δεν εξάσκησε επαρκώς το πολιτικό της ένστικτο. Υπήρξαν και αυτοί προσωπικές επιλογές της, τις οποίες και στήριζε με σθένος. Ωστόσο όλοι τους αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από την πολιτική σκηνή εξαιτίας τραγικών αποκαλύψεων και παγιώθηκαν έκτοτε στη μνήμη κάθε Γερμανού πολίτη ως συνεργάτες της Μέρκελ με αμφίβολη ηθική και πρωτεργάτες ηχηρών σκανδάλων.
Γεγονός που σίγουρα δεν πιστεύει ότι θα μπορούσε να συμβεί με τον εν Ελλάδι συνεργάτη της Αντώνη Σαμαρά. Το σκάνδαλο Μπαλτάκου, άλλωστε γιατί να την φοβίσει; Η πρόσφατη ουκρανική της εμπειρία απέδειξε ότι εάν δεν ενοχλείσαι από το δολοφονικό χάος σε μια χώρα, το να κυκλοφορούν και δυο τρεις σβάστικες εντός των κυβερνητικών γραφείων -αν όχι στους τοίχους τουλάχιστον στα μπράτσα και στην καρδιά πολιτικών- δεν βλάπτει. Και πέραν τούτου σίγουρα η καγκελάριος δεν πιστεύει ότι θα μπορούσε ο επικεφαλής της ελληνικής κυβέρνησης να μείνει στη μνήμη των Ελλήνων ως ο κύριος υπεύθυνος για την οικονομική κρίση. Για τη θέση αυτή γνωρίζει ότι κυκλοφορούν προκάτοχοί του με ισχυρότερες περγαμηνές. Γιατί λοιπόν πρέπει να ανησυχεί πως δεν θα επιβιώσει εκλογικά ο συνεργάτης της;
Το πιθανότερο γιατί η καγκελάριος δεν υπολογίζει ότι ο άνθρωπος με τον οποίον συνεργάζεται θα μείνει σίγουρα στη μνήμη των πολλών ως ο πρωθυπουργός που ολοκλήρωσε την οικονομική εξαθλίωση όλων των ειλικρινά εργαζόμενων Ελλήνων, ως αυτός που υποθήκευσε το μέλλον των νέων αυτής της χώρας, αυτός που εξανέμισε την αγοραστική δυνατότητα όλων, που συνυπέγραψε τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Αυτός που απογοήτευσε ακόμα και την ίδια του την παράταξη, που μετακίνησε βίαια το κόμμα του και τον πολιτικό λόγο τέρμα δεξιά. Αυτός που πολύ απλά επανέφερε τις κοινωνικές συνθήκες της Ελλάδας των παππούδων μας. Γιατί έχει περισσότερες πιθανότητες να μείνει στη μνήμη -όσων μείνει- όχι απλά ως ένας υπερσυντηρητικός ακραίος πολιτικός που χρέωσε πολλές δεκάδες δισ. το δημόσιο ταμείο για τη διάσωση τεσσάρων ιδιωτικών τραπεζών, αλλά, ως ένας αναχρονιστικός κολαμπορατερ οικονομικών συμφερόντων που μέσα σε μόλις δύο χρόνια έβγαλε την Ελλάδα από την Ευρώπη του 2014 και την κάρφωσε στην Ευρώπη του 1950.
Αλλά είναι κοινό μυστικό πως υπάρχει και κάτι ακόμα, πιο σημαντικό που δεν μπορεί η καγκελάριος να προβλέψει από το Βερολίνο. Το ότι ο ελληνικός λαός σήμερα έχει πλέον μετά από χρόνια ξανακερδίσει τη συνείδηση της κοινωνικής του ταυτότητας, της μαζικής του δύναμης και του συλλογικού του συμφέροντος. Η καγκελάριος αδυνατεί να διαπιστώσει ότι η πολιτική της λιτότητας υπενθύμισε βίαια στον πολίτη κάτι που για αρκετές δεκαετίες τα πελατειακά κόμματα είχαν φροντίσει να ξεχαστεί. Πως τη δύσκολη ώρα της σύγκρουσης των κοινωνικών και οικονομικών συμφερόντων, το πολιτικό κατεστημένο τάσσεται στο πλευρό του 10% που το ταΐζει και όχι του 90% που το ψηφίζει. Και η απόδειξη ολοφάνερη. Η συμμαχία των αλλοτινών αιώνιων αντιπάλων. Μια συμμαχία που καταδίκασε με περισσή ευκολία μια χώρα 10.000.000 ψυχών στην ανασφάλεια και την ανέχεια, για να διασώσει με νόμους εκτρώματα τις καταχρεωμένες τραπεζικές επιχειρήσεις μιας χούφτας επενδυτών και μεγαλομετόχων. Και αυτή τους η πράξη είναι που θα στείλει στο χρονοντούλαπο για πολλές δεκαετίες τους κυβερνώντες. Πρώτα στην Ελλάδα και σύντομα σε όλη την Ευρώπη. Στο χρονοντούλαπο μέχρι να εμπεδώσουν μια βασική δημοκρατική αρχή. Ότι όποιος ανέρχεται στην εξουσία με την ψήφο των πολλών έχει και την υποχρέωση να υπηρετεί τα συμφέροντα των πολλών.
Το βράδυ, λοιπόν, της 25ης Μαΐου, αρκετά μετά από την επίσκεψή της στην Αθήνα και αφού τελειώσουν άδοξα οι μοναχικές φιέστες και τα πολυέξοδα πανηγύρια του Απριλίου, όλα δείχνουν ότι η καγκελάριος Μέρκελ θα παρακολουθεί, ανήμπορη πλέον, τα ποσοστά των κομμάτων της συγκυβέρνησης στην Ελλάδα να βουλιάζουν. Και αυτή η εκλογική κατάρρευση των υπευθύνων της κρίσης είναι η μόνη που μπορεί να σημάνει την έξοδο της Ευρώπης από τον βάλτο της λιτότητας.
* Ο Παυσανίας Παπαγεωργίου είναι νομικός
