Ο τίτλος είναι αφιερωμένος στα έγκυρα μίντια και την έγκριτη δημοσιογραφία. Καταλαβαίνω ότι τους ήρθε ο ουρανός σφοντύλι με τον Μπαλτάκο. Καταλαβαίνω ότι τους χάλασε το παραμύθι με τον πρωθυπουργό που "καθάρισε" τη Χ.Α. Καταλαβαίνω ότι τους ανέτρεψε το δίλημμα "Σαμαράς ή χάος". Καταλαβαίνω ότι ο Σαμαράς είναι το τελευταίο χαρτί που τους έχει απομείνει και άρα έχουν βάλει σ' αυτόν τα ρέστα τους.
Τους καταλαβαίνω. Αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έφταναν σε τέτοιο σημείο γελοιότητας. Ότι θα εφάρμοζαν την τακτική που λέει ότι, αν η γυναίκα σου (ή ο άντρας σου) σε πιάσει να την (τον) απατάς επ' αυτοφώρω, εσύ θα το αρνηθείς.
Σταχυολογώ λίγα από τα πολλά γελοία που γράφτηκαν και λέχθηκαν: "Έξαλλος ο Σαμαράς, τον πέταξε έξω" (φαντάσου να τον κράταγε). "Όργια στο Μαξίμου" (κι εγώ νόμιζα ότι θα έκαναν πάρτι). "Ο πρωθυπουργός μπορεί να τραβήξει μια γραμμή και να πάει μπροστά" (εντάξει, συνομιλούσε με τη Χ.Α., αλλά περασμένα - ξεχασμένα). "Ο γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου δεν συμμετείχε στην κυβέρνηση" (απλώς υπέγραφε τα νομοσχέδια και έκανε καφέδες στους υπουργούς). Και κλείνω με το υπαρξιακό ερώτημα: "Ποιος τράβηξε το βίντεο;". Το τι λέει ο Τ. Μπαλτάκος είναι ήσσονος σημασίας.
Κι εγώ δεν μπορώ να αναφωνήσω: Εντάξει, το πιάσαμε το υπονοούμενο, Ποτάμι, Ελιά και Αντώνη βασιλιά.
Β.Μ.
