Η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Βικτώρια Νούλαντ, έγινε γνωστή στο ευρύτερο κοινό από την περίφημη φράση της "fuck EU" όταν ξεκίνησε η ουκρανική κρίση, δείχνοντας πώς και πόσο υπολογίζει η Ουάσιγκτον την Ε.Ε. στα γεωπολιτικά παιχνίδια.
Λιγότερο γνωστό είναι ότι η Νούλαντ, τον περασμένο Δεκέμβριο, σε ομιλία της στο National Press Club της Ουάσιγκτον, είχε πει πως οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επενδύσει πέντε εκατομμύρια δολάρια "για να έχει η Ουκρανία το μέλλον που της αξίζει". Αυτό έγραψε στο μπλογκ του ο Πολ Κρέιγκ Ρόμπερτς, πρώην σύμβουλος του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ -έγκυρη πηγή, που λένε.
"Αλλά ποιο είναι το μέλλον που αξίζει στην Ουκρανία και στους Ουκρανούς;" διερωτάται ο Μάρκο Ντ' Εράμο στο Manifesto. Για να απαντήσει: "Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, κανένα. Δεν θα υπάρξει Ουκρανία".
Ας θυμηθούμε την "ουκρανική ιστορία των τελευταίων δύο μηνών". Ξεκίνησε με μια καταιγίδα από τα παγκόσμια meinstream ΜΜΕ εναντίον του προέδρου Γιανουκόβιτς. Τον πολλοστό "αιμοσταγή δικτάτορα" της σειράς "Αυτοκρατορίες του κακού". Λεπτομέρεια: Ο Γιανουκόβιτς εκλέχθηκε με μεγάλη πλειοψηφία από τους Ουκρανούς με αντίπαλο τον Βίκτορ Γιούστσενκο. Ουδείς αμφισβήτησε τότε την εκλογή του, ούτε καν εκείνοι που χρηματοδότησαν την πολιτική καριέρα του Γιούστσενκο. Μάλιστα, όχι μόνο τον είχαν χρηματοδοτήσει, αλλά είχαν προμηθεύσει και σύζυγο.
Λίγοι γνωρίζουν, όπως αποκαλύπτει ο Μάρκο Ντ' Εράμο, ότι η δεύτερη σύζυγος του Γιούστσενκο ονομάζεται Κατερίνα Κουματσένκο και πήγε στην εκκλησία κατ' ευθείαν από το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, όπου ασχολιόταν με τα "ανθρώπινα δικαιώματα". Και ακόμη λιγότεροι είναι αυτοί που γνωρίζουν πως η Κ. Κουματσένκο, πριν κάνει καριέρα στην Ουάσιγκτον, υπήρξε εξέχον μέλος, με πλούσια δράση στη νεοναζιστική οργάνωση ΟUN-B, στη γενέτειρά της, το Σικάγο.
Η ΟUN-B (οργάνωση των Ουκρανών Εθνικιστών) είχε ηγέτη τον Στέπαν Μπαντέρα. Μετεξέλιξη της ΟUN-B ήταν το κόμμα Σβόμποντα, που πρωταγωνίστησε στα επεισόδια της πλατείας Μαϊντάν με σύνθημα "Η Ουκρανία στους Ουκρανούς". Το ίδιο σύνθημα που χρησιμοποιούσε ο Στέπαν Μπαντέρα όταν συνεργαζόταν με τον Χίτλερ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Θα μπορούσε, δηλαδή, να πει κανείς ότι η αμερικανική κυβέρνηση παντρεύτηκε τους Ουκρανούς ναζιστές που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ πριν παντρέψει την Κατερίνα με τον Γιούστσενκο. Αυτά για την ιστορία, για την οποία τα mainstream ΜΜΕ δεν μιλούν.
Για να μην παρεξηγηθώ, πιστεύω πως οι Ουκρανοί έχουν κάθε δικαίωμα και κάθε λόγο να είναι δυσαρεστημένοι, έως εξοργισμένοι, με τον Γιανουκόβιτς. Και να έχουν αποσύρει την υποστήριξή τους σε αυτόν. Κι εμείς είμαστε εξοργισμένοι με τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τη συγκυβέρνησή τους, αλλά στο Σύνταγμα (πριν η κυβέρνηση απαγορεύσει τις συναθροίσεις) δεν κουβαλούσαμε πολυβόλα για να καταλάβουμε τη Βουλή. Αυτά για όσους καταδικάζουν τη βία και την ανομία "απ' όπου κι αν προέρχονται".
Το μακροπρόθεσμο σχέδιο των ΗΠΑ για την Ουκρανία ήταν να την αποσπάσει στη Δύση. Και μάλιστα μαζί με την Κριμαία. Αποκαλυπτικά αυτού είναι όσα έγραφε το 1997 ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ζμπ. Μπρζεζίνσκι: "Εάν η Μόσχα αποκτήσει τον έλεγχο της Ουκρανίας, με τα 52 εκατομμύρια κατοίκους της και τις πλούσιες πρώτες ύλες της, αποκτώντας έτσι και τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας, η Ρωσία θα αποκτήσει αυτομάτως τις προϋποθέσεις να ξαναγίνει μια ιμπεριαλιστική δύναμη".
Και γυρνάμε στην αρχή της ιστορίας. Στα πέντε εκατομμύρια δολάρια για τα οποία μιλούσε η Νούλαντ και στην περίοδο που ακολούθησε την πτώση του Γιούστσενκο. Εκείνα τα χρόνια, γράφει ο Mάρκο Ντ' Εράμο, δεκάδες ΜΚΟ, ερευνητικά ινστιτούτα, ιδρύματα, αμερικανικά, καναδέζικα και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια είχαν δραστηριοποιηθεί για να έχει η Ουκρανία "το μέλλον που της αξίζει". Ονόματα; Freedom House, National Democratic Institute, International Foundation for Electoral Systems, International Research and Exchanges Board.
Και παράλληλα με την "πολιτισμική δραστηριότητα" και την αγορά των σημαντικότερων τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών δικτύων της χώρας χρηματοδότησαν και τις παραστρατιωτικές ομάδες που έδρασαν στην πλατεία Μαϊντάν.
Ο Γιανουκόβιτς, "διεφθαρμένος δικτάτορας", αποδείχθηκε πολύ πιο αδύναμος από τον Μιλόσεβιτς, άλλον "αιμοσταγή δικτάτορα" που έχασε τις εκλογές από τη ΜΚΟ Otpor, χρηματοδοτούμενη από τις ΗΠΑ, με ειδικότητα στις "αυθόρμητες εξεγέρσεις", που πέρασε από την Ουκρανία το 2004 και τώρα δραστηριοποιείται στη Βενεζουέλα.
Η Ιστορία, λοιπόν, επαναλαμβάνεται. Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα: Ο Πούτιν δεν είναι πρόσκοπος.
