Ο πανικός των μνημονιακών ελληνικών μέσων ενημέρωσης και πλείστων ευρωπαϊκών για την απόδοση της γαλλικής Ακροδεξιάς στις αυτοδιοικητικές εκλογές εμπεριέχει μπόλικη υποκρισία, αν συνεκτιμήσουμε την έκταση την οποία καταλάμβανε στην ύλη τους η μεταβίβαση -κληρονομικώ δικαίω- και εν συνεχεία «μεταμόρφωση» του κόμματος του φασίστα Λεπέν από την κορούλα του, Μαρίνν.
Τα ποσοστά του ξενοφοβικού Εθνικού Μετώπου (κάτω από 5%) σίγουρα δεν αντανακλούν την παγιωμένη ισχύ του, μιας και κατέβασε υποψήφιους σε επιλεγμένες περιοχές με τις καλύτερες πιθανότητες επιτυχίας, άρα είναι παραπλανητικό όταν μετράται σε εθνικό επίπεδο. Και εδώ έρχεται το πρώτο ερώτημα: η «αντισυστημική» γαλλική Ακροδεξιά υπέρ τίνος δούλεψε με την «αποχή» σε συγκεκριμένες περιοχές; Η απάντηση εύκολη: οι μεγάλες απώλειες δεν έπληξαν τόσο την παραδοσιακή δεξιά (μεταγκωλική ή νεοφιλελεύθερη το ίδιο κάνει), αλλά το «σοσιαλιστικό» κόμμα του κ. Ολάντ.
Η εφιαλτική εικόνα που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, δηλαδή πρώτο κόμμα το Εθνικό Μέτωπο (Ε.Μ.) στις ευρωεκλογές, είναι το ουσιαστικό πρόβλημα. Αναμφίβολα είναι νίκη της Ακροδεξιάς η εκλογή δημάρχου για πρώτη φορά από τον πρώτο γύρο σε μικρή πόλη και τα σημαντικά ποσοστά σε μεσαίες πόλεις, όσο κι αν επιχειρήσουν, η μη φασιστική Δεξιά και το νεοφιλελεύθερο «σοσιαλιστικό» κόμμα, να συσπειρώσουν εκ νέου τους ψηφοφόρους στον β' γύρο. Ακόμη, όμως, κι αν δεν εκλεγούν πολλοί φασίστες δήμαρχοι, το σοκ θα είναι σε δυο μήνες: στις ευρωεκλογές του Μάη.
Η σοσιαλδημοκρατία εν κενώ
Όσο κι αν οι επίγονοι της σοσιαλδημοκρατίας επικαλούνται τη δεξιά στροφή τους ως δέλεαρ για την άγρα ψήφων, οι ψηφοφόροι τούς αγνοούν. Ακόμη κι όταν απελαύνουν πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης επειδή είναι Ρομά, οι ακροδεξιοί τον χαβά τους: αίμα θέλουν. Και αυτό κάτι μας θυμίζει.
Η Ιστορία εκδικείται άσχημα και ενίοτε άδικα. Θυμίζω ότι έπειτα από την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ ακολούθησε η εξάτμιση και της ευρωκομμουνιστικής Αριστεράς και η καταβαράθρωσή της έστειλε στην Άκρα Δεξιά ψηφοφόρους από τα εξαθλιωμένα παρισινά προάστια. Το ερώτημα παραμένει: τόσο αριστεροί ήταν οι προλετάριοι των εργατικών συνοικιών του Παρισιού ή η ψήφος στο γαλλικό κομουνιστικό κόμμα (που ταλαντευόταν ανάμεσα στον σταλινισμό των ηγετών του και την ανανεωτική διάθεση των μεσαίων στελεχών) ήταν μια τυφλή αντίδραση στην κλεπτοκρατική Δεξιά και την εκφυλισμένη σοσιαλδημοκρατία;
Αν κρίνω από την άνοδο της ναζιστικής εκδοχής της ελληνικής Δεξιάς σε συγκεκριμένες άλλοτε «κόκκινες» συνοικίες Αθήνας και Θεσσαλονίκης, με τη συνακόλουθη πτώση του σταλινικού κατάλοιπου της Αριστεράς σε εποχές που μόνον άνοδο έπρεπε να έχει, η απάντηση δείχνει εύκολη.
Οι εφεδρείες
Ωστόσο, δεν είναι τυχαίο ότι η ελληνική νεοσταλινική Αριστερά τα τελευταία χρόνια αναδεικνύει περίεργους εκλαϊκευτές της γραμμής της: πρόσωπα με παλαιοδεξιό παρελθόν, όπως η κ. Γαρουφαλιά Κανέλλη, που ούτε το λαϊκότροπο όνομά της δεν άντεχε, εμφανίζονται σαν τιμητές των «αποκλίσεων» της ριζοσπαστικής Αριστεράς, κάνοντας ταυτόχρονα τον σταυρό τους. Αλλά όταν κάποιος (και το κόμμα που τον στηρίζει) κάνει άλματα τέτοιας έκτασης, δυο τινά συμβαίνουν: ή μιλάμε για νέα περίπτωση Παύλου (του αποστόλου εννοώ) ή για μετατόπιση προς τα δεξιά του κόμματος.
Φυσικά, η κατάσταση στη Γαλλία δεν μπορεί να ταιριάζει γάντι στα δικά μας. Ωστόσο, όλα είναι σχετικά αν μπορούμε να εντοπίζουμε τις διαφορές. Η πολύχρωμη μαγιά που ακολούθησε τον εκλεκτό τωνΓγάλλων μικροαστών, εθνικιστών αλλά και μεγαλοεπιχειρηματιών, Ζαν Μαρίν Λεπέν, ενισχύθηκε από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα (όπως κι εδώ): δηλαδή, εκτός των προαναφερθέντων, και από απογοητευμένους ψηφοφόρους των σοσιαλιστών, οι οποίοι την τελευταία πεντηκονταετία δεξιόστροφα κινούνται με επιφανειακά «σιδερώματα» στη φλούδα τους.
Στη Γαλλία, η άνοδος των φασιστών συμβάδισε πάνω-κάτω με την πολυδιάσπαση του κομμουνιστικού κόμματος. Τώρα, η σταδιακή συνύπαρξη αριστερών δυνάμεων σε ενιαίο φορέα απέδωσε ήδη ένα ποσοστό γύρω στο 5% και προοιωνίζεται άνοδο στις ευρωεκλογές. Αυτή ίσως είναι και η μόνη απάντηση, όσο κι αν διαφωνούν η κ. Κανέλλη και ο μέντοράς της (στα τσογλανικά) κ. Βενιζέλος.
Όταν η τάχα μου δημοκρατική Δεξιά, γαλλική, ελληνική ή οτιδήποτε, χρησιμοποιεί ως μεσεγγυούχο την Ακροδεξιά για να συγκρατεί τους απογοητευμένους ψηφοφόρους ώστε να μη ριζοσπαστικοποιούνται, ενδέχεται (λέει η Ιστορία) οι φασίστες να επικαλεστούν χρησικτησία. Αυτά κανένας Μπαλτάκος δεν μπορεί να τα αποτρέψει, καμιά Κανέλλη δεν μπορεί να ξορκίσει. Μόνον η ενότητα των αφτιασίδωτων αριστερών μπορεί.
