Η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος γενικότερα έχουν να ντρέπονται για την υποκριτική τους στάση στο θέμα της Κριμαίας.
97% του κριμαϊκού λαού ψήφισε εκείνο που ένιωσε ότι τον εκφράζει δηλαδή την ένωση με τη Ρωσία, πλην όμως οι ηγέτες της Δύσης αποφάσισαν να "τιμωρήσουν" τη Ρωσία επειδή δέχθηκε τους κατοίκους της Κριμαίας, οι οποίοι δήλωσαν ότι ανήκουν σε αυτήν ως Ρώσοι!
Όχι 20%, όχι 50%, όχι 70%, αλλά 97%! Μια δηλαδή ομόφωνη σχεδόν απόφαση, εκατομμυρίων ανθρώπων, παράδειγμα σπάνιο στην παγκόσμια ιστορία. Χωρίς φονικά και αιματοχυσίες.
Και παρ' όλ' αυτά, η Ευρώπη προσποιείται ότι σκανδαλίστηκε.
Για ποιο λόγο τάχα; Μην τυχόν η κοινή λογική χάθηκε παντελώς; Μην τυχόν οι πολίτες της Ευρώπης απεμπόλησαν το καλλιεργημένο αίσθημα ελευθερίας, τον σεβασμό για τον αυτοπροσδιορισμό, για την αυτοδιάθεση των λαών;
Ή μήπως όλα αυτά συμβαίνουν επιλεκτικά, επειδή η Ρωσία είναι Ορθόδοξη χώρα και ενεργός φορέας της Ορθοδοξίας στη διεθνή πολιτική σκηνή; Μήπως η (κρυφή) αιτία όλων τούτων είναι, απλά, ότι, κατά βάθος, οι ηγέτες του δυτικού κόσμου επιδιώκουν να αποσείσουν και απωθήσουν τις ενοχές τους και τις ενοχές των προγόνων τους εξαιτίας της εκούσιας απόσχισής τους από ακριβώς αυτήν την αλήθεια, την οποία (και) η Ρωσία, επί της αρχής, υπερασπίζεται.
Εν αντιθέσει, πού ήσαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες όταν ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην Κύπρο το 1971, με πρόσχημα το 17% (!) του πληθυσμού της Κύπρου (οι οποίοι ήσαν τουρκόφωνοι και μουσουλμάνοι), και, κατά την εισβολή, φόνευσε και βασάνισε χιλιάδες αμάχων του άλλου 83% του πληθυσμού, βίασε χιλιάδες γυναικών και κοριτσιών, άρπαξε μωρά από τις κούνιες και, μετά από όλα αυτά κατέλαβε διά των όπλων και εγκαταστάθηκε στο 39% της Νήσου, εξαναγκάζοντας τους εκεί κατοίκους σε φυγή από την γη και τις πατρογονικές του εστίες, τις οποίες οι εισβολείς "πώλησαν", παράνομα, κατόπιν, σε πλούσιους Ευρωπαίους.
Πού, λοιπόν, "λησμόνησε η Ευρώπη και η Δύση γενικά, τις αντίστοιχες κυρώσεις και τα αντίμετρα κατά της Τουρκίας και των Τούρκων αξιωματούχων, που διέταξαν ή διενήργησαν τα ανωτέρω εγκλήματα;
Πού είναι, έκτοτε, οι αναλύσεις κυρώσεις και τα αντίμετρα κατά της Τουρκίας και των Τούρκων αξιωματούχων, που, διά της βίας των όπλων, διαίρεσαν και κατέχουν την γη της Κύπρου (61%-39%) και εξακολουθούν πεισματικά να συντηρούν και να αναπαράγουν το ίδιο πρόβλημα, παζαρεύοντας, εκβιάζοντας, απειλώντας με πόλεμο ή οριστική διχοτόμηση επί 40, ήδη, χρόνια μετά την επαίσχυντη στρατιωτική εισβολή του 1974.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες επιδεικνύουν ιδιάζουσα "ευαισθησία" υπέρ των μειονοτήτων, αλλά όχι υπέρ των πλειονοτήτων.
Η συμπεριφορά τους αυτή εναρμονίζεται πλήρως και με το αποικιακό τους παρελθόν, δηλαδή με το γενικώς ότι, κάθε μειονότητα, εξαιτίας της σχετικής αδυναμίας της, ενδίδει ευκολότερα στον αποικιοκράτη - "προστάτη", γυρεύοντας από αυτόν στήριξη (στις κατά της πλειονότητας διεκδικήσεις της) και προσφέρεται, ανταλλακτικά, στην υπό του αποικιοκράτη εκμετάλλευσή της.
Διαίρει και βασίλευε ήταν και παραμένει το δόγμα τους.
Και, έτσι, καλλιεργούν την εχθρότητα, αντί της κοινότητας και φιλίας.
Και προωθούν μια μεταμοντέρνα νεο-δουλεία των λαών.
Με τον τρόπο αυτό τεμαχίστηκε μεγάλο τμήμα της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια. Παράδειγμα η Σερβία, παράδειγμα το Κόσοβο.
Επιπλέον, παντού προσπαθούν να διασπείρουν, οργανώσουν, επιβάλλουν και εγκαταστήσουν στους λαούς εκφυλιστικές ή (το λιγότερο) αποκλίνουσες ιδιορρυθμίες, ως υποκατάσταση της αληθούς ελευθερίας.
Για τους λόγους αυτούς, κάθε ελεύθερη (εισέτι) ψυχή και κάθε φορέας ή κράτος που δύναται να αντισταθεί και αντικρούσει τα σχέδιά τους επείγει να το πράξει.
Εμμανουήλ Κυρατσάκης
Χανιά
