Με την κάθοδο ενός αρχηγού χωρίς κόμμα στον εκλογικό στίβο μπορούμε να πούμε ότι φτάσαμε στο ανώτατο στάδιο της τηλεδημοκρατίας: τη μεταβολή της πολιτικής σε προέκταση της τηλεόρασης. Όχι ότι η πολιτική των "τελευταίων 30 ένδοξων χρόνων" χωρίς τον Σταύρο (χωρίς επώνυμο, παρακαλώ, ως είθισται στους αστέρες της showbiz) ήταν κάτι το ευγενές, αλλά, έστω και με κόπο, έστω και με κωλοτούμπες, διατηρούσε κάποιους αμυδρούς δεσμούς με ιδεολογίες και ιδανικά, σύγχρονα ή περασμένα. Ακόμη και η προσπάθεια των "58" προσπάθησε να οριοθετηθεί στον πολιτικό άξονα Δεξιά - Αριστερά και γι' αυτό ίσως απέτυχε. Τώρα το τελικό άλμα έγινε. Ο "Σταύρος" έσπασε τα τελευταία δεσμά της πολιτικής με την πολιτική. Της αφαίρεσε τον λόγο και την παρέδωσε στον τομέα προγράμματος των καναλιών και στις σελίδες lifestyle των εντύπων. Εικόνα επένδυσης, ενδιάμεσο σποτ μεταξύ του αποκαλυπτικού ρεπορτάζ για τους "λαθρομετανάστες, που δεν είναι γεννημένοι κακοί, αλλά υποβαθμίζουν το κέντρο της Αθήνας" και της ανάλυσης του ιδεολογικού πολέμου μεταξύ της "επιχειρηματικότητας" και του "παλαιοσυνδικαλισμού".
Για να είμαι δίκαιος, ο Σταύρος δεν είναι ο ηθικός αυτουργός του τέλους της πολιτικής σε απευθείας μετάδοση. Ήταν απλώς ένας από αυτούς που συμμετείχαν στο σίριαλ σε δεύτερους ρόλους καρατερίστα και τώρα βρήκε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει.
Η κυρίαρχη πολιτική των τελευταίων ετών υπήρξε χυδαία στο ήθος και το ύφος, κουτσομπόλα και ηδονοβλεψίας, κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της τηλεόρασης. Πεπεισμένη ότι απευθύνεται σε ένα κοινό διεφθαρμένο και αγράμματο. Ότι οι πολίτες - τηλεθεατές είναι απολίτιστοι και απολίτικοι. Αυτήν την αυτοαναφορικότητα της κυρίαρχης τηλε-πολιτικής κατανόησε και εκμεταλλεύεται ο Σταύρος, υιοθετώντας κριτήρια και γλώσσα της εμπορικής τηλεόρασης, λουκ μεσοαστικό, χαμόγελο τυποποιημένο, μηνύματα απορρυπαντικών. Δεν απευθύνεται στο μυαλό των τηλε-πολιτών οπαδών του, ούτε στην καρδιά. Χτυπάει κατευθείαν στα πιο ταπεινά ένστικτά τους, διεγείρει τα ρεβανσιστικά ένστικτα των μεσοαστών που χάσανε τα πλαστικά όνειρα του "Κλικ", του "Nitro". Τους μπανιστηρτζήδες της ζωής, που τα μεγάλα οράματα, οι έντονες συγκρούσεις, οι σύνθετες σκέψεις τούς τρομάζουν. Για εκείνους που η φτώχεια της γλώσσας και των νοημάτων, η κοινοτοπία του λόγου και του διαλόγου, είναι προτέρημα. Και αυτή τη γλώσσα χρησιμοποιεί ο Σταύρος τέλεια. Τα μηνύματά του είναι απλοϊκά, ο λόγος του είναι τόσο κοινότοπος, τόσο επίπεδος, ώστε το τηλεοπτικό κοινό αισθάνεται ότι είναι ένας από αυτούς. Έχει τα ίδια ενδιαφέροντα, τους ίδιους στόχους, τον ίδιο βαθμό ευφυΐας.
Ο Σταύρος είναι ένας αρχηγός χωρίς κόμμα. Δεν το χρειάζεται. Γιατί στόχος του είναι να ανεβάσει τις μετρήσεις της τηλεθέασης που θα του εξασφαλίσει πολλούς και πλούσιους χορηγούς για την πολιτική εκπομπή του.
