«Δεν πρόκειται να δώσουμε βοήθεια σε κάποιον που δεν την θέλει...» μας είπε προ ημερών, με το γνωστό ξινό ύφος του, ο Βόλφγκαν Σόιμπλε. Απαντώντας σε δημοσιογραφική ερώτηση και σχολιάζοντας τη διαβεβαίωση των Σαμαρά-Βενιζέλου-Στουρνάρα πως η χώρα δεν θα χρειαστεί νέο δάνειο.
Ο καθένας διέκρινε βεβαίως την ειρωνεία με την οποία ήταν διανθισμένα τα λόγια του Γερμανού υπουργού Οικονομικών. Σαν να μας έλεγε δηλαδή, άσ' τους να λένε ό,τι θέλουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Στουρνάρας. Ποιος τους λογαριάζει...
Ακούγεται λογική η άποψη του Βόλφγκαν Σόιμπλε. Πράγματι, ποιος μπορεί να δώσει με το ζόρι δάνειο σε κάποιον που δεν το θέλει; Και να τον υποχρεώσει, ως εκ τούτου, να υπογράψει νέο Μνημόνιο; Μπορεί όμως, εδικά αν πρόκειται για τον Σόιμπλε, να οδηγήσει τη χώρα στην οποία αναφέρεται, σε κατάσταση τέτοιας ανάγκης, ώστε να μην μπορεί να κάνει αλλιώς. Το μπορεί με το να προβάλλουν, ας πούμε, οι ελεγκτές όλο και καινούργιες απαιτήσεις, με το να μην προσυπογράφουν τις ώς τώρα επιδόσεις της χώρας αναφοράς, με το να ζητούν διαρκώς όλο και περισσότερα. Όπως καλή ώρα.
Ποιος δεν αναγνωρίζει, στα ως άνω αυτονόητα, τη σημερινή πραγματικότητα της χώρας μας; Και ποιος δεν καταλαβαίνει πόθεν η υπεροπτική συμπεριφορά του Σόιμπλε; Είναι γι' αυτό που πολλοί, οι περισσότεροι εκ των ειδικών, θεωρούν αναπότρεπτο το νέο δάνειο, το νέο Μνημόνιο, τα νέα μέτρα, την περαιτέρω επ' αόριστον δέσμευση της χώρας και του λαού της σε νέα ασφυκτικά δεσμά.
Ο ελληνικός, αλλά και ο διεθνής Τύπος, βρίθουν από αναλύσεις σύμφωνα με τις οποίες οι πιστωτές δεν μας εμπιστεύονται ώστε να μας «απελευθερώσουν». Φοβούνται, λέει, ότι αν ξεφύγουμε από τη στενή εποπτεία τους, θα ξανακάνουμε τα δικά μας. Κάποιοι δε -ξένοι προπάντων- από τους αναλυτές υποστηρίζουν πως η συγκεκριμένη μεθόδευση επιλέγεται και εν όψει της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Ώστε, ως πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας να είναι εγκλωβισμένος σε δεσμεύσεις από τις οποίες θα είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγει...
Όλα για τους «συμβολισμούς»
Τώρα πώς συμβιβάζονται τα ως άνω με τη διαβεβαίωση του Αντώνη Σαμαρά ότι έχει προ πολλού κατακτήσει την αξιοπιστία των πιστωτών έναντι της Ελλάδος ως «κανονικής» πλέον χώρας, είναι ένα ερώτημα. Γιατί δηλαδή εκείνοι που μας δάνεισαν, αλλά πλέον μας εμπιστεύονται, εννοούν να μας κρατούν υπό ασφυκτικό έλεγχο, ώστε να είναι σίγουροι πως θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους.
Και μέσα σ' αυτό το κλίμα, ο πρωθυπουργός προετοιμάζεται πυρετωδώς για το «πακέτο των προεκλογικών προσφορών». Σε συσκευασία δώρου, ξέρετε. Τι ακριβώς περιλαμβάνει το πακέτο; Μα τα γνωστά, τα ήδη προαναγγελθέντα. Τη διανομή του λεγόμενου «κοινωνικού μερίσματος», μέρους δηλαδή του πρωτογενούς πλεονάσματος. Και, φυσικά, την περιλάλητη «έξοδο στις αγορές», η οποία, εννοείται, θα σηματοδοτήσει την έξοδο από το Μνημόνιο. Είναι εκεί όπου, με το που θα βγούμε στις αγορές, θα πετάξουμε τους τροϊκανούς στη θάλασσα ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Και ως προς μεν το «κοινωνικό μέρισμα», αν θυμάμαι καλά, ο πρωθυπουργός μάς είχε υποσχεθεί τη διανομή του 70% του πρωτογενούς πλεονάσματος. Στις γνωστές ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Στις οποίες, όπως όλοι ξέρουμε, εντάσσονται οι ένστολοι, δεν εντάσσονται όμως οι άνεργοι, από πού κι ώς πού; Όπως δε ο ίδιος ο πρωθυπουργός εξήγησε, σκοπεύει να διανείμει 500 εκατομμύρια ευρώ, έναντι 2,9 δισ.(!) πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2013. Καλά είναι, δεν λέω, όμως μάλλον δεν πρόκειται ακριβώς για το 70%, αλλά μόλις για το 17,5%. Εκτός πια κι αν έχουν αλλάξει τόσο δραστικά οι κανόνες των μαθηματικών που είχαμε μάθει στο σχολείο.
Σε ό,τι δε αφορά στην έξοδο στις αγορές, αυτή την -κατά Σαμαρά- «δοκιμαστική», και «προστατευμένη» έξοδο της οποίας, καθώς οίκοθεν ομολογείται, προέχει το συμβολικό έναντι του οικονομικού στίγματος. Εντάξει, έχει όντως το συμβολικό της βάρος, ακόμη κι αν πρόκειται για... κάπως «στημένη» επιχείρηση. Όμως ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως δεν θα αποδειχθεί φούσκα και δεν θα γυρίσει ανάποδα, ακόμη και ως προς τις εντυπώσεις; Που πάει να πει πως αν δεν εξασφαλισθεί η «διατηρησιμότητα» της κίνησης, αν δηλαδή από κει και πέρα δεν είναι μονάχα οι αγορές που θα μας δανείζουν, τότε μαζί με τις εντυπώσεις χάνεται και η ουσία. Τότε η αναγκαστική επιστροφή μας στη συνδρομή του EFSF δεν θα είναι μονάχα ταπεινωτική, αλλά και επώδυνη.
Και βέβαια όλ' αυτά υπό την προϋπόθεση πως το «πρωτογενές πλεόνασμα» είναι, για λογαριασμό μας, ένα το κρατούμενο. Πως το έχουμε δηλαδή δεμένο και κλειδωμένο και για φέτος και για του χρόνου και για του παραχρόνου. Ε, λοιπόν, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να υποστηρίξει μονάχα όποιος δεν έχει πάρει χαμπάρι πώς εξασφαλίστηκε το παρόν «πλεόνασμα». Γιατί βέβαια κανείς δεν μπορεί πλέον να ζητήσει (και να πάρει) κάτι παραπάνω από έναν λαό στραγγισμένο, καθημαγμένο, από μια κοινωνία στα γόνατα...
